بفرمایید نسل طلایی!
دنياي اقتصاد : یکی از پرتکرارترین عبارات در فضای فوتبال ایران طی ماه‌های گذشته، کلیدواژه «نسل طلایی» بود. آن‌قدر گفتند و شنیدیم که همه خسته شدیم. گذشته از گروهی از پیشکسوتان و کارشناسان که چنین عنوانی را به نسل فعلی تیم ملی اطلاق می‌کردند و به هر حال نظرشان محترم است، برخی از خود بازیکنان هم چنین تصور اغراق‌آمیزی داشتند. به عنوان مثال در فاصله ۵ ماه تا جام‌جهانی علیرضا جهانبخش مصاحبه‌ای با همین مضمون انجام داد که حسابی خبرساز شد. در نقطه مقابل اصلا کم نبود تعداد کسانی که نظر متفاوتی داشتند و معتقد بودند هرگز نمی‌توان به این گروه از بازیکنان لقب نسل طلایی فوتبال ایران را داد. حالا که جام‌جهانی گذشته و رفته، با توجه به نتایج رقم‌خورده و نیز برخی حواشی و اتفاقات دیگر می‌توان به شکلی روشن‌تر این گزاره را به قضاوت گذاشت. آیا واقعا این رفقا، نسل طلایی فوتبال ایران بودند؟
نمای اول؛ نتایج
به جرات می‌توان گفت نسل «طلایی» خوانده شده فوتبال ایران بعد از قطر بدترین عملکرد ممکن را بین آسیایی‌های جام‌جهانی داشت. در دوره‌ای که برای نخستین بار ۶ تیم آسیایی بخت حضور در مرحله نهایی جام‌جهانی را پیدا کردند، تقریبا همه آنها حداقل یک فراز درخشان و قابل دفاع داشتند. بحث قطر جداست. این تیم برای نخستین بار، صرفا به خاطر امتیاز میزبانی موفق به حضور در مرحله نهایی جام‌جهانی شد و با سه شکست کارنامه بسیار ضعیفی هم از خود به جا گذاشت. در نقطه مقابل ژاپن، استرالیا و کره‌جنوبی موفق به صعود از مرحله گروهی شدند. ژاپن برابر کرواسی که حالا به نیمه‌نهایی جام‌جهانی هم رسیده، عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت و بازی را به پنالتی کشید. استرالیا هم آرژانتین را که دیگر تیم حاضر در نیمه‌نهایی است جان به لب کرد و البته کره‌جنوبی نیز فوتبال شرافتمندانه‌ای برابر برزیل ارائه داد. می‌رسیم به عربستان که در مرحله گروهی اوت شد و البته چنان فوتبال خوبی بازی کرد که تحسین خاص و عام را برانگیخت. کام‌بک این تیم برابر آرژانتین، از حافظه فوتبال آسیا پاک نخواهد شد. ایران اما در کنار دو شکست مقابل انگلیس و آمریکا، تنها موفق به بردن ولز، آن هم در دقایق تلف‌شده و پس از اخراج دروازه‌بان حریف شد و به اندازه قهرمان جام خوشحالی کرد!
نمای دوم؛ بازیکنان
وقتی حرف از نسل طلایی می‌زنیم، به وضوح تمرکز روی بازیکنان است. این یعنی فوتبالیست درون زمین باید نشان بدهد لیاقت برخورداری از چنین عنوانی را دارد. منصفانه قضاوت کنید که آیا شما کیفیتی در خور این صفت در جام‌جهانی دیدید؟ طبیعتا احترام همه بازیکنان تیم ملی سر جای خودش محفوظ است، اما اگر قرار باشد شما در پایان این تورنمنت به بازیکنان ایران نمره بدهید، چند نفر از آنها قبول خواهند شد؟ بهترین بازیکن حال حاضر فوتبال ایران مهدی طارمی است که مطابق انتظار بهترین بازی را هم در قطر او انجام داد. طارمی برابر انگلستان دو گل به ثمر رساند که البته در این مورد باید دو نکته را لحاظ کرد؛ نخست آنکه انگلیس با تثبیت برتری کمی از نظر انگیزه افول کرده بود و دیگری آنکه گل دوم طارمی از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید. این بازیکن البته برابر ولز هم یک پاس گل داد، اما در دیدار برابر آمریکا کاملا محو بود. جز او، کدام‌یک از بازیکنان «نسل طلایی» را به یاد می‌آورید که در هر سه بازی استاندارد نسبی از خودش به ثبت رسانده باشد؟ حتی یک نفر را هم داریم؟ خب این چه نسلی است واقعا؟
نمای سوم؛ ترانسفرها
جام‌جهانی همیشه سکوی پرتاب بازیکنان به لیگ‌های معتبر اروپایی بوده است. طبیعتا هنوز برای قضاوت در مورد اینکه مسابقات قطر در این زمینه چه آورده‌ای برای فوتبال ایران خواهد داشت زود است، اما دست‌کم حرف‌وحدیث‌هایی که به گوش می‌رسد زیاد امیدوارکننده نیست. فعلا فضا با دو شایعه در مورد احتمال ترانسفر علیرضا جهانبخش و مهدی ترابی به لیگ درجه دو یونان داغ شده است. جهانبخش به عنوان یکی از کاپیتان‌های تیم ملی از انگلستان به هلند برگشت و حالا هم در آستانه عقبگردی دیگر به سمت یونان است. فراموش نکنیم کریم انصاری‌فرد، دیگر کاپیتان «نسل طلایی» هم به تازگی از لیگ یونان به سمت لیگ قبرس عقب‌نشینی کرده است!
