نوراللهی در مسیر ترابی؟
دنیای اقتصاد: بعد از شکستن بایکوت ۹ ساله فوتبال امارات از سوی ایرانی‌ها، دو هموطنی که این روزها به لیگ این کشور رفته‌اند شرایط متفاوتی را تجربه می‌کنند. احمد نوراللهی و مهدی قائدی، دو ستاره پرسپولیس و استقلال بودند که ابتدای فصل جذب شباب الاهلی شدند و این روزها وضع‌شان زمین تا آسمان با هم فرق دارد. قائدی بعد از جادوی یک نیمه‌ای‌اش برابر شارجه، از مقبولیت بسیار زیادی بین اماراتی‌ها برخوردار شده است. گروهی از رسانه‌های دوبی حتی از قائدی به عنوان علی کریمی جدید الاهلی یاد کرده‌اند. داستان برای نوراللهی اما خیلی فرق می‌کند.
کاپیتان سوم پرسپولیس در شرایطی کوچ به فوتبال امارات را برگزید که پیدا کردن جانشین او برای سرخ‌ها به یک دردسر بزرگ تبدیل شد. قرمزها بعد از مدت‌ها تقلا و مذاکره، موفق شدند رضا اسدی را جذب کنند که تازه درباره کیفیت عملکرد او در نخستین بازی برابر استقلال تاجیکستان، کلی اختلاف نظر وجود دارد. گروهی هنوز معتقدند جای احمد در پرسپولیس خالی است و به این آسانی پر نمی‌شود. با این حال خود نوراللهی در امارات وضع غریبی پیدا کرده؛ آن‌قدر که حتی شایعاتی درباره بازگشت زودهنگامش به فوتبال ایران سر زبان‌ها افتاده است. احمد در بازی با شارجه در ترکیب اصلی قرار داشت، اما بین دو نیمه عوض شد و جای خودش را به قائدی داد که از قضا عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت. در بازی بعدی برابر الوحده اما شرایط برای نوراللهی بدتر هم شد؛ چرا که او در دقیقه ۹۳ به میدان آمد و حتی فرصت لمس توپ را هم پیدا نکرد.
اگرچه دیپورت شدن نوراللهی از سوی مدیران الاهلی تکذیب شده، اما به هر حال جای تردیدی نیست که شرایط برای احمد در شروع کار چندان خوب پیش نرفته است. از این نظر وضعیت او را می‌توان با مهدی ترابی مقایسه کرد؛ دیگر ستاره‌ای که برای پرسپولیس کلیدی بود، اما ابتدای فصل گذشته این باشگاه را ترک کرد و به العربی قطر پیوست. با این حال ترابی در تیم جدیدش جا نیفتاد و شاید مشکلات مبهم دیگری هم داشت که منجر به جدایی زودهنگام او شد. در نتیجه مهدی بین دو نیم‌فصل به پرسپولیس بازگشت و از آن زمان بار دیگر مهره سرنوشت‌ساز و گره‌گشای سرخ‌پوشان بوده است. در صورتی که وضعیت نوراللهی در الاهلی امارات تغییر نکند، هیچ بعید نیست او هم با سرنوشت مشابه مواجه شود؛ مخصوصا که مدیران باشگاه‌های عربی حوزه خلیج‌فارس بارها نشان داده‌اند چندان بردبار نیستند و به سرعت بازیکنانی که توقعات را برآورده نکرده باشند، کنار می‌گذارند.
بی‌گمان مهم‌ترین انگیزه نوراللهی، ترابی و سایرین از حضور در این تیم‌ها، کسب درآمد بیشتر است؛ آنچه شاید با توجه به محدود بود دوران قهرمانی و نیز نرخ تورم و... چندان هم قابل ملامت نباشد. با این حال وقتی فقط به پول فکر می‌کنی، ممکن است خیلی چیزهای دیگر را از دست بدهی. ترابی برای خودش در پرسپولیس عزت و احترام داشت، اما شأن او در العربی حفظ نشد. امیدواریم شرایط احمد نوراللهی خیلی زود تغییر کند، اما تا اینجا اوضاع برای او هم خوب پیش نرفته است. برای کسی که فصل گذشته با وجود بازی در پست هافبک دفاعی برترین گلزن پرسپولیس لقب گرفت، سزاوار نیست که در لیگ سطح پایین امارات در ثانیه‌های پایانی به میدان برود و حتی توپ به پایش نخورد. او فرمانده پرسپولیس بود، اما فعلا جایگاهش را با پول معامله کرده و فقط همان دلارهای نفتی گیرش آمده است. از همه دردناک‌تر اینکه دستمزدهایی که این باشگاه‌ها به امثال ترابی و نوراللهی می‌دهند، حتی پول خردشان هم نیست. در الدحیل قطر یکی مثل مانژوکیچ با کلی اعتبار بین‌المللی و دستمزد بسیار بیشتر، به راحتی ظرف کوتاه‌ترین زمان ممکن کنار گذاشته می‌شود. در این شرایط تکلیف ستاره‌های ایرانی که دیگر روشن است.
