ندای قلب، چند میلیارد؟
دنیایاقتصاد : فوتبال مدرن رسما تبدیل به صنعت و تجارت شده و طبیعتا کسی انتظار ندارد امروز یک بازیکن با دستمزد اندک به خاطر تعصبش به پیراهن یک تیم بازی کند و به پیشنهادهای درشتتر پاسخ منفی بدهد. اگر کسی توانست در تیم محبوب دوران کودکیاش بازی کند که نور علی نور است، اما اگر نشد دیگر نیازی به «لاف تعصب» نیست. متاسفانه طی چند سال اخیر شاهد شکلگیری ادبیاتی ناخوشایند در فصای نقلوانتقالاتی فوتبال ایران بودهایم که براساس آن، بازیکنان سعی میکنند باشگاه مقصد را تیم محبوب دوران کودکیشان معرفی کنند.
جمله «از بچگی هوادار این تیم بودم» دیگر بیش از حد لوس و تکراری شده، اما ترفند جدید برخی بازیکنان واقعا شگفتانگیز است؛ جایی که یک نفر درست با دو باشگاه رقیب مذاکره میکند، اما بهطور سربسته و مبهم خودش را هوادار یکی از آنها مینامد. داستان محمدحسین مرادمند، مدافع شهرخودرو همینطور بود. او طی روزهای گذشته، ظرف چند ساعت هم در باشگاه پرسپولیس و هم در استقلال مشغول مذاکره دیده شد، اما به خبرنگاران گفت: «از کودکی هوادار یکی از این دو تیم بودم و ندای قلبم میگوید همانجا بروم. بعد از عقد قرارداد نام این تیم را میگویم.» چقدر زرنگی شما! داستان مشابه را در مورد محمدحسین کنعانیزادگان داشتیم که چند سال پیش از باشگاه پرسپولیس درآمد، به ساختمان استقلال رفت، با آنها قرارداد بست و دو سال بعد به پرسپولیس برگشت. وحید امیری و علیرضا بیرانوند نمونه سرخپوششده صاحبان ندای قلب بودند و البته محسن فروزان هم پیش از آغاز لیگ چهاردهم در فرآیند مذاکره همزمان با سرخابیها از همین ادبیات استفاده کرد.