تسلیم در برابر تلویزیون!
دنیای اقتصاد : حق پخش تلویزیونی؛ این انگار حل‌نشدنی‌ترین مساله مدیریتی فوتبال ایران است. تاریخچه بحث بر سر دریافت حق پخش تلویزیونی شاید به اواسط دهه ۷۰ برمی‌گردد؛ جایی که فدراسیون فوتبال توانست مجوزهای قانونی لازم برای دریافت این پول را به دست بیاورد، اما صداوسیما مدیران وقت دو باشگاه پرسپولیس و استقلال را راضی کرد در ازای دریافت مبلغی اندک، کتبا بنویسند با اعطای حق پخش تلویزیونی به فدراسیون فوتبال موافق نیستند؛ اتفاق که رخ داد، آقایان کت را به دکمه فروختند و حالا دو دهه است که در به در دنبال بازگشت به همان نقطه و دستیابی به امکان قانونی دریافت حق پخش تلویزیونی هستند. گفته می‌شود دو مدیرعامل اسبق پرسپولیس و استقلال در آن زمان هر کدام ۱۸۰میلیون تومان دریافت کردند و طرح پرداخت حق پخش را از بین بردند؛ آنچه امروز قیمتش سالانه چندده میلیارد تومان است!
۲۳ سال مقاومت
بیش از دو دهه است که فدراسیون فوتبال انواع و اقسام ترفندها را برای راضی کردن صداوسیما به پرداخت حق پخش تلویزیونی می‌آزماید. اولین تجربه راه ندادن دوربین‌های تلویزیونی به استادیوم و ممانعت از پخش زنده مسابقات لیگ به ۲۳سال قبل برمی‌گردد؛ سال۷۳ و زمانی که سردار ملاحی از ورود دوربین‌ها به ورزشگاه ممانعت کرد و توانست مبلغی اندک از صداوسیما دریافت کند. پس از آن همیشه تهدید پخش نکردن مسابقات به‌طور شفاهی وجود داشته و به ندرت جنبه اجرایی پیدا کرده است. تنها مرتبه‌ای که این تهدید طی سال‌های اخیر جنبه عملیاتی پیدا کرد، مربوط به میانه‌های سال۹۴ می‌شد که فدراسیون روی مواضعش پافشاری کرد و اجازه پخش دو هفته از مسابقات لیگ و یک دور از جام حذفی را نداد. با وجود این نه‌تنها این اتفاق منجر به گشایش گره حق‌پخش نشد، بلکه مجری تبلیغات محیطی هم به بهانه آنکه مردم آگهی‌هایش را ندیده‌اند بخشی از تعهدات مالی‌اش به فدراسیون را ملغی کرد! این اواخر هم دوستان در سازمان لیگ روی تابلوهای کنار زمین پیام‌هایی علیه کارشکنی صداوسیما در ماجرای حق پخش نوشتند که دوربین‌های تلویزیونی هم با تغییر زاویه فیلمبرداری، همه این تابلوها را از کادر تصویر بیرون کردند!
آخرین تکاپوی بی‌حاصل
فدراسیون فوتبال از چند ماه پیش در ترفندی دیگر حضور دوربین برنامه‌های تولیدی تلویزیون در کنار زمین و سالن‌های نشست خبری را ممنوع کرد تا سازمان تحت فشار قرار بگیرد، اما این اتفاق رخ نداد و شاهد هیچ انعطافی از سوی تلویزیون نبودیم. در نتیجه چند روزی است که خود سازمان لیگ کوتاه آمده و ورود این دوربین‌ها به اماکن برگزاری مسابقات لیگ برتر را آزاد کرده است. در نتیجه دوشنبه‌شب پس از مدت‌ها تصویر گل علی علیپور به سیاه‌جامگان از نمای پشت دروازه در برنامه نود پخش شد و دیروز هم دوربین برنامه‌های تلویزیونی توانستند در نشست خبری پیش از بازی پرسپولیس و گسترش‌فولاد حضور بیابند. این وسط تنها اتفاقی که رخ داد، محرومیت مردم و آرشیو تصویری فوتبال ایران از جذابیت‌های حاشیه‌ای مسابقات لیگ بود؛ بازی‌های مهمی مثل دربی تهران که هیچ دوربینی در کنار زمین حاشیه‌های آن را ثبت نکرد و حتی خود سازمان لیگ هم این کار را انجام نداد. در هر صورت از ابتدا مشخص بود این تلاش هم به جایی نخواهد رسید، چرا که اصل درآمد تلویزیون از پخش زنده خود مسابقات است که بابتش با نرخ بسیار بالا آگهی می‌گیرند و به بهترین شکل ممکن آنتن را پر می‌کنند. وگرنه پخش شدن یا نشدن تصویر گل‌های حساس از زاویه دوربین کنار زمین، مگر چقدر روی نرخ بیننده‌های برنامه‌ای مثل نود تاثیر دارد؟
