اوج نگرانی در فاصله صد روز تا جام ملتهای آسیا؛
بحران در تیم ملی
در بازی چه گذشت؟
این مسابقه در ورزشگاه استقلال شهر فرغانه ازبکستان برگزار شد. الدور شومورودوف در دقایق ۱۰ و ۵۸ (از روی نقطه پنالتی) و حسین نورچائف در دقیقه ۴+۹۰ گلهای تیم ملی ازبکستان را به ثمر رساندند. تنها گل ایران نیز با اشتباه جخونگیر اوروزوف در دقیقه ۴۹ روی ارسال رامین رضاییان وارد دروازه ازبکها شد. امیر قلعهنویی شاگردانش را با این ترکیب به زمین فرستاد: علیرضا بیرانوند، سامان فلاح (۴۶ - شجاع خلیلزاده)، علی نعمتی، احسان حاجصفی (۶۴ - محمد قربانی)، صالح حردانی (۴۶ - رامین رضاییان)، آریا یوسفی (۷۳ - مهدی لیموچی)، امید نورافکن، سعید عزتاللهی، محمد مهدی محبی (۶۴ - امیرحسین محمودی)، مهدی طارمی و دنیس درگاهی (۴۶ - سردار آزمون).
نیمه اول برای تیم ملی ایران بسیار ضعیف و ناهماهنگ دنبال شد. پاس اشتباه احسان حاجصفی در دقیقه ۱۰ به الدور شومورودوف رسید و مهاجم باتجربه ازبکها با بهرهای که از این فرصت برد، گل اول تیمش را به ثمر رساند. شاگردان امیر قلعهنویی در این نیمه پراشتباهتر از همیشه ظاهر شدند و نتوانستند خطر چندانی روی دروازه میزبان بسازند. در آغاز نیمه دوم ارسال رامین رضاییان با اشتباه اوروزوف وارد دروازه ازبکستان شد تا ایران به گل تساوی دست یابد. در دقیقه ۵۷ اما زمانی که خامروبکوف در محوطه جریمه ایران در حال تصاحب توپ بود، علیرضا بیرانوند با خروج اشتباهش روی او مرتکب خطا شد و یک پنالتی به ازبکستان تقدیم کرد. شومورودوف پشت این ضربه ایستاد و گل دوم میزبان را به ثمر رساند. در شرایطی که تیم ملی ایران برای ثبت گل مساوی تلاش میکرد و فرصتهایی روی دروازه ازبکستان ساخت، شاگردان کاناوارو روی یک ضد حمله با ضربه حسین نورچائف برای سومین بار گلزنی کردند تا ایران برای هشتمین مسابقه متوالی نتواند ازبکستان را ببرد و این بار متحمل شکست شود.
توجیهات قلعهنویی
امیر قلعهنویی در پایان این مسابقه، اشتباهات فردی را عامل شکست ایران دانست: «ابتدا بابت این باخت عذرخواهی میکنم و به تیم و سرمربی خوب ازبکستان تبریک میگویم. گل اول و دوم را روی اشتباهات فردی خوردیم؛ آنهم در زمانهایی که در حال کنترل بازی بودیم. گل اول روی اشتباه بسیار بچگانه ما به ثمر رسید، اما در نیمه دوم با تعویضهای خود به گل رسیدیم. به دنبال زدن گل دوم بودیم، اما باز هم بازیکن باتجربه ما اشتباه بسیار بچگانهای انجام داد و شرایط ما پس از آن به هم ریخت. تغییرات زیادی داشتیم و خیلی از بازیکنان برای اولین بار در فضای تیم ملی بازی میکردند. از برخی از آنها راضی بودیم، اما برخی دیگر نیاز به زمان و بازی بیشتری دارند تا به تیم ملی کمک کنند. من اطمینان دارم روند تیم ملی دوباره صعودی خواهد شد.»
افزایش نگرانیها
در عین حال اما چنان که گفتیم، این عملکرد با انتقادات گسترده مواجه و مطالب بسیاری در مورد سطح کیفی تیم ملی نوشته شد. از جمله، بخشی از گزارش خبرگزاری تسنیم را بخوانید: ۱۰۴ روز دیگر جام ملتها در کشور عربستان آغاز میشود و امیر قلعهنویی برای سومین بار حضور روی نیمکت تیم ملی در این تورنمنت را تجربه خواهد کرد. او بعد از ناکامی در جام ملتهای ۲۰۰۷ و ۲۰۲۳ و البته جام جهانی ۲۰۲۶؛ به دنبال کسب موفقیت در این مسابقات است ولی طبیعی است که کار راحتی ندارد. کشورهای آسیایی از جمله ازبکستان که سالهاست نتوانستهایم آن را شکست دهیم برنامهریزی گستردهای انجام دادهاند. ژاپن، کرهجنوبی، عربستان، عراق، قطر، استرالیا، امارات و... را به این فهرست اضافه کنید تا مشخص شود چه شرایطی در انتظارمان خواهد بود.
آنچه اما از تیم ملی میبینیم جز یک نمایش خسته کننده و ناامید کننده نیست. اینکه چند سال است ازبکستان را نبردهایم یک موضوع است ولی نکته مهمتر این است که چرا هیچ پیشرفتی در تیم ملی دیده نمیشود؟ کادرفنی تیم ملی در این مدت به ویژه بعد از جام جهانی مقابل انتقادها، مقاومت کرده و هر انتقاد منطقی را توجیه میکرد. این روند البته مختص چند ماه گذشته نبوده و هشدارها و نگرانیهایی که بابت تیم ملی وجود داشت هر بار با توجیهات مختلف پاسخ داده میشد. با نمایشی که از تیم ملی در این مدت دیدیم چگونه میتوانیم امیدوار باشیم؟ قلعهنویی که در مقطع کنونی اعتقادی به تغییر نسل ندارد، بازیکنان پا به سن گذاشته هم که همه را ناامید کردهاند، پس در این میان دلمان را به چه چیزی خوش کنیم؟ به کدام تاکتیک؟ به کدام برنامه؟ به کدام بازیکن و مربی؟
