اخبار مطالب توصیه شده روزنامه شماره ۶۶۴۲

در سال‌های اخیر، واژه «تاب‌آوری» بیش از هر زمان دیگری وارد ادبیات اقتصادی و سیاستگذاری کشور شده است. تشدید نااطمینانی‌های ژئوپلیتیک، جنگ‌های تجاری، بحران‌های انرژی، اختلال زنجیره‌های تامین، جهش‌های قیمتی و شوک‌های مالی، اقتصادها را با مجموعه‌ای از ریسک‌های همزمان و تکرارشونده مواجه کرده‌اند. در چنین شرایطی، تاب‌آوری به یکی از مفاهیم کلیدی برای توضیح توان بنگاه‌ها در مواجهه با بحران تبدیل شده است. با این حال، رواج گسترده این واژه این خطر را به همراه دارد که هر اقتصادی که پس از یک شوک از فروپاشی کامل عبور کند، «تاب‌آور» تلقی شود. این در حالی است که در ادبیات اقتصادی، تاب‌آوری معنایی فراتر از صرفا زنده ماندن دارد.

دونالد ترامپ در ۲۰ اوت ۲۰۲۶ با صدور یادداشت امنیت ملی ریاست‌جمهوری شماره ۱۷، سیاست ملی حمل‌ونقل فضایی آمریکا را بازتعریف کرد. در نگاه نخست، مهم‌ترین بخش این دستور، هدف‌گذاری برای ایجاد ظرفیت بیش از هزار عملیات پرتاب و بازگشت در سال تا ۲۰۳۰ است که به‌تنهایی ابعاد بلندپروازی آمریکا را نشان می‌دهد. اما اهمیت واقعی سند در عدد هزار خلاصه نمی‌شود. آنچه دولت ترامپ دنبال می‌کند، تغییر ماهیت دسترسی به فضا است، به این معنا که پرتاب فضایی نباید دیگر فعالیتی محدود، گران‌قیمت و عمدتا دولتی باقی بماند، بلکه باید به یک زیرساخت گسترده، تجاری و پرتکرار تبدیل شود و در مواقع لازم، سریعا در خدمت اهداف امنیت ملی آمریکا قرار گیرد.

کشمکش بر سر حقوق دولتی و حق انتفاع معادن، بیش از آنکه صرفا به میزان پرداختی مربوط باشد، به نحوه تقسیم ریسک و منافع میان دولت و بهره‌بردار بازمی‌گردد. در شرایطی که هزینه‌های استخراج، انرژی، حمل و تجهیزات افزایش یافته و سودآوری بخشی از معادن تحت فشار قرار دارد، تعیین حقوق دولتی بدون توجه به شرایط واقعی هر معدن می‌تواند فشار مضاعفی بر فعالیت‌های معدنی وارد کند. فعالان این بخش معتقدند نظام فعلی در بسیاری موارد فاصله میان ظرفیت اسمی و واقعیت عملیاتی معادن را نادیده می‌گیرد و تفاوت‌هایی مانند عیار، عمق، نسبت باطله‌برداری، هزینه استخراج و مسافت حمل را به اندازه کافی در محاسبات لحاظ نمی‌کند. از این منظر، اصلاح فرمول و حرکت به سمت نظامی متناسب با شرایط واقعی هر معدن، ضمن حفظ سهم دولت از منابع معدنی، می‌تواند از افزایش فشار بر معادن کم‌حاشیه جلوگیری کند. در این میان، قابل پیش‌بینی بودن حقوق دولتی نیز به‌عنوان یکی از الزامات سرمایه‌گذاری و تداوم فعالیت معدنی مطرح است.

تورم اجاره مسکن در کشور برای پنجمین ماه پیاپی، در سطح ۳۱ درصد قرار گرفته و این یعنی «عدم تغییر نرخ رشد اجاره‌بها از ابتدای سال تاکنون به‌رغم افزایش ۱۸واحد درصدی تورم عمومی در همین فاصله»؛ اینکه صاحب‌خانه‌ها چطور حاضر شده‌اند در برابر جهش ۱.۹برابری هزینه‌های زندگی‌شان نسبت به سال گذشته همین موقع، به ۱.۳برابر شدن دریافتی از مستاجرها قناعت کنند؛ سوالی است که یک‌بار ریشه اقتصادی آن مورد بررسی قرار گرفت و اکنون به ریشه سیاسی‌ این اتفاق پرداخته شده است.

خبر بازگشت محسن نامجو خواننده به ایران در آخرین روز هفته مورد توجه قرار گرفت. او ابتدا فیلمی منتشر کرد و گفت این ویدئو زمانی دیده می‌شود که یا در پرواز تهران است یا به خاک ایران رسیده است. نامجو با اشاره به مصاحبه اخیرش با ‌سایت «بیلبورد» توضیح داد که بعد از سال‌ها زندگی در غربت، به مرحله‌ای از زندگی رسیده که دیگر برایش تفاوت چندانی ندارد بتواند در ایران فعالیت موسیقی و فرهنگی داشته باشد یا نه.