سهم مسکن در هزینه‌های خانوارهای شهری

گروه مسکن - در حالی که هزینه مسکن خانوارهای شهری ایران در فاصله سال‌های 84-1378 بیش از دو برابر شده است، سهم آن در سبد هزینه خانوار کاهش داشته است.

به گزارش دفتر برنامه‌ریزی و مدیریت اقتصاد کلان سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی،میانگین هزینه مسکن یک خانوار شهری از ۶۶۹هزار تومان در سال ۱۳۷۸ با متوسط رشد سالانه ۵/۱۷درصد به یک میلیون و ۶۵۱هزار تومان در سال ۸۴ رسیده است اما متوسط نرخ رشد واقعی سالانه آن ۴/۳درصد بوده است که کمتر از رشد واقعی همه هزینه‌های غیرخوراکی خانوارها بوده است. سهم هزینه مسکن در سبد هزینه‌های خانوار نیز در این دوره از ۳/۳۲درصد به ۹/۲۷درصد کاهش یافته است.
این در حالی است که سهم بسیاری از هزینه‌های غیرخوراکی خانوار به ویژه هزینه حمل و نقل و ارتباطات به شدت افزایش یافته است.
سهم هزینه‌های حمل و نقل و ارتباطات از کل هزینه‌های خانوارهای شهری از ۸/۸ درصد در سال ۱۳۷۸ به ۴/۱۵درصد در سال ۱۳۸۴ رسیده و رشد متوسطی معادل ۵/۳۱درصد در سال داشته است.
نرخ رشد واقعی هزینه‌های حمل و نقل و ارتباطات در این دوره به طور متوسط ۴/۱۷درصد بوده است که بالاترین نرخ رشد در بین گروه‌های هزینه است.
متوسط نرخ رشد اسمی هزینه‌های خانوار در گروه «تفریحات، سرگرمی‌ها، تحصیل و آموزش» ۲/۲۴درصد، در گروه هزینه‌های «بهداشت و درمان» ۳/۲۴درصد و در گروه «کالاها و خدمات متفرقه» ۴/۲۹درصد بوده است.
مجموعه این آمار بیانگر آن است که در دوره هفت ساله ۸۴-۱۳۷۸ رشد هزینه‌های مسکن به مراتب کمتر از رشد سایر هزینه‌های خانوار بوده است و به این ترتیب این نظریه که رشد جهشی قیمت مسکن در سال ۱۳۸۵ به علت رکود آن در سال‌های قبل و جبران رشد کند قیمت‌ها بوده است، تقویت می‌شود.
ناگفته نماند در فاصله این سال‌ها (۸۴-۱۳۷۸) سهم هزینه‌های خوراکی و دخانی در کل هزینه‌های خانوارها کاهش یافته و از ۹/۲۹درصد به ۱/۲۴درصد رسیده است که نشانه‌ای روشن از بهبود وضع معیشتی خانوارهای ایرانی در سال‌های یاد شده است زیرا براساس قوانین اقتصادی با بهبود درآمدهای یک خانوار هزینه‌های خوراکی آن با سرعت کمتری نسبت به سایر هزینه‌ها رشد می‌یابد.
متوسط کل هزینه‌های خانوارهای شهری ایران در سال ۱۳۷۸ معادل ۲۰میلیون و ۷۰۲هزار و ۸۸۶ ریال (ماهانه ) بوده است که به ۵۹میلیون و ۲۴۲هزار و ۴۲۶ ریال (ماهانه) در سال ۸۴ رسید و سالانه ۲۰درصد رشد داشته است.