واکنش‌ها به کار اخیر خواننده غیرمجاز
دنیای‌اقتصاد : سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر (ساترا) انتشار تیزر موزیک ویدئو هنجارشکنانه اخیر یکی از خوانندگان غیرمجاز را در رسانه‌های داخلی ممنوع اعلام کرد. در همین رابطه روابط عمومی سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر اعلام کرد: پیرو انتشار تیزر موزیک ویدئو هنجارشکنانه یکی از خوانندگان غیرمجاز در برخی رسانه‌ها و ابراز نگرانی خانواده‌ها، ساترا با استناد به مقررات محتوایی و نقض صریح دستورالعمل حفاظت از حقوق کودکان، طی ابلاغیه‌ای، انتشار آن را به هر نحو در رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر ممنوع اعلام کرد.
ساترا همچنین توضیح داده پرونده رسانه روبیکا به‌عنوان رسانه داخلی با بیشترین تخلف و بدون مجوز که به‌رغم تذکر پیشینی اقدام به انتشار تیزر کرده است، به کمیته رسیدگی به تخلفات ساترا ارجاع شد. به جز رسانه‌های خارجی از جمله اینستاگرام که برخلاف قوانین بین‌المللی ناظر به حفاظت از حقوق کودکان اقدام به انتشار این موزیک ویدئو کرده‌اند، از روز سه‌شنبه با تذکر ساترا موارد تخلف از معدود رسانه‌های داخلی به‌صورت فوری حذف شد. به گزارش فرارو ماجرا این است که ساسان حیدری مشهور به ساسی مانکن در روزهای اخیر با انتشار ویدئو کلیپ تازه خود جنجال به پا کرد. این خواننده حاشیه‌ساز در پروژه جدید خود فیلم ابد و یک روز را دست مایه قرار داده و با انتخاب سکانس معروف آن که نوید محمدزاده با صدا زدن نام خواهرش «سمیه» از او می‌خواهد نرود، آهنگی ساخته است. اما جنجال ساسی مانکن فقط به این پخش از کار او محدود نمی‌شود؛ زیرا در کلیپی که ساخته گفته می‌شود از یکی هنرپیشه‌های فیلم‌های ضداخلاقی استفاده کرده که بازتاب وسیعی در شبکه‌های اجتماعی داشته و موجی از اعتراض‌ها را به وجود آورد. به‌عنوان مثال نیوشا ضیغمی در صفحه رسمی اینستاگرامش لایوی برگزار کرد و این موزیک‌ویدئو را نماد بی فرهنگی و اوج ابتذال دانست و از خانواده‌ها خواست که فرزندانشان را کنترل کنند. در همین رابطه سایت انتخاب هم نوشت: بسیاری از مخاطبان ترانه‌های ساسی را در ایران، کودکان و نوجوانان تشکیل می‌دهند و بحث اینجاست که پخش این ویدئو، چه تاثیری روی این گروه‌های سنی می‌تواند داشته باشد؟ آیا انتشار چنین ویدئویی برای ترانه‌ای که مخاطبانی از گروه‌های سنی پایین هم خواهد داشت، باب توجه به این‌گونه فیلم‌ها را در میان این نسل بیش از پیش نمی‌گشاید؟ پرسش اصلی این است که نوجوان ایرانی، چقدر امکان بحث با والدین و خانواده و نماینده‌های فرهنگ رسمی دراین‌باره را دارد؟ اینکه چه امکانی برای گفت‌وگو با نوجوان امروز ایران که به‌سادگی به‌محتوای این‌گونه ویدئو‌ها دسترسی پیدا می‌کند، فراهم کرده‌ایم؟ آیا او را بدون آگاهی در برابر چنین پدیده‌هایی، تنها گذاشته‌ایم یا عوض انکار کامل چنین محصولاتی که امکان درجه‌بندی سنی آنها در این فضا وجود ندارد، به نیاز‌های آنان توجه کرده‌ایم، چشمان خود را نبسته‌ایم و شرایطی ایجاد کرده‌ایم که این نسل در خفا و بی‌دفاع، خود را در برابر چنین محصولاتی تنهای تنها نبیند؟
