اخبار غیر فعال ها روزنامه شماره ۶۶۴۶

شاخص برنت که جمعه ۲۹ماه اوت در محدوده ۸۹دلار معامله می‌شد، دیروز -چهارشنبه ۲ سپتامبر- از مرز ۹۶دلار عبور کرد و به بالاترین سطح شش هفته اخیر رسید؛ افزایشی نزدیک به ۸درصد در کمتر از یک هفته. اما اهمیت این جهش را نباید فقط در عدد ۹۶دلار جست‌وجو کرد. بازار اکنون با پدیده‌ای روبه‌روست که می‌تواند از یک تنش نظامی‌کنترل‌شده به «جنگ نفتکش‌ها» تبدیل شود؛ مرحله‌ای که در آن خودِ کشتی‌های حامل نفت و مسیر حرکتشان، بخشی از میدان نبرد می‌شوند.

سنگ تزیینی ایران در حالی یکی از متنوع‌ترین ذخایر معدنی کشور را در اختیار دارد که فاصله میان ظرفیت تولید و حضور این صنعت در بازارهای جهانی همچنان قابل‌توجه است. بر اساس آمارهای منتشرشده از سوی بخش دولتی و تشکل‌های تخصصی، ایران سالانه حدود ۱۰ تا ۱۲‌میلیون تن سنگ تزیینی تولید می‌کند و در مقاطعی در میان چهار تولیدکننده بزرگ جهان قرار گرفته است. با این حال، بخش عمده این تولید در بازار داخلی مصرف می‌شود و سهم صادرات از ظرفیت موجود بسیار محدود مانده است.

بورس تهران پس از ۲۰ روز معاملاتی متوالی که با رشد شاخص کل همراه بود، سرانجام در معاملات روز چهارشنبه با افزایش عرضه‌ها مواجه شد و نماگرهای سهامی مسیر نزولی را در پیش گرفتند. تشدید تنش‌ها و درگیری نظامی میان ایران و آمریکا در جنوب کشور، مهم‌ترین محرک افزایش ریسک در معاملات دیروز بود؛ عاملی که در کنار رشد قابل‌توجه بازار در هفته‌های اخیر، بخشی از معامله‌گران را به سمت شناسایی سود و کاهش حضور در بازار سهام سوق داد. با این حال، برگشت قابل‌توجه قیمت‌ها و شاخص‌ها از کف روزانه، تصویری متفاوت از رفتار معامله‌گران ارائه کرد و نشان داد در سطوح فعلی همچنان تقاضا در بازار وجود دارد.

دنیای اقتصاد - حامد اناری: بعد از گذشت حدود دو هفته از شهریورماه، بازار گوشی موبایل دو مسیر کاملا متفاوت را طی کرد. از یک طرف، تب‌وتاب خرید گوشی‌های پرچمدار و گران‌قیمت فروکش کرد و قیمت آنها که حباب اولیه داشت، کمی متعادل شد. البته به ‌کار بردن واژه «تعادل» برای بازاری که مشاهده می‌کنید کمی جای بحث دارد! در سوی دیگر بازار، قیمت گوشی‌های میان‌رده و پرفروش که مردم عادی بیشتر به سراغشان می‌روند، به شکل چشم‌گیری افزایش یافت. همزمان با تحمیل شرایط جنگی به بازار و افت توان خرید مردم، اندازه بازار روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شود.

همنشینی بانکداری و ادبیات در نگاه اول معمول به نظر نمی‌رسد. با این حال، بانک ملی ایران در مقطعی از تاریخ خود محل معاش شماری از اهالی قلم بود. افرادی مانند صادق هدایت، حسن قائمیان و محمد بهمن‌بیگی که اگرچه مدتی پشت میز حساب‌ها و اعداد نشستند، اما نامشان در ادبیات، ترجمه و آموزش عشایری ماندگار شد. شاید بتوان این همنشینی نامتجانس را بازتابی از سرشت یک «رویای ملی» دانست. رویایی که نوسازی جامعه ایران را تنها به سامان دادن اقتصاد محدود نمی‌دید، بلکه در دل همان ساختارهای تازه، فضایی برای زیست و قلم برخی آفرینندگان حافظه فرهنگی این سرزمین فراهم می‌کرد.