رمزگشایی از جانشین آینده رهبر چین
دنیای‌اقتصاد: از زمانی که شی جین‌پینگ محدودیت دوره‌های ریاست‌جمهوری را کنار گذاشت، گمانه‌زنی‌ها درباره جانشین او افزایش یافته است. اگرچه شی هنوز جانشین مشخصی معرفی نکرده است، اما جابه‌جایی‌های اخیر مقامات استانی در آستانه «پلنوم پنجم» و بیست‌ویکمین کنگره حزب کمونیست، سرنخ‌های مهمی از شکل‌گیری یک تغییر نسلی و ساخت «مخزن نامزدها» به‌دست می‌دهد.
«دنگ یوون»، پژوهشگر چینی در مقاله‌ای در «فارن‌پالیسی» نوشت، بررسی انتصابات ماه‌های اخیر نشان می‌دهد که یک تغییر نسلی واضح در رده‌های بالای مدیریتی در حال رخ دادن است: «پست‌های دبیری حزب در استان‌ها» عمدتا به مقاماتی می‌رسد که بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ متولد شده‌اند (مانند «لی لچنگ» در آنهوئی، «ژو زویی» در هنان و «وانگ ژی‌جون» در هونان). «پست‌های فرمانداری» به‌طور فزاینده‌ای به متولدان دهه۱۹۷۰ واگذار می‌شود (مانند «ژو ژونگ‌مینگ» در شانگهای، «گو نینگ‌نینگ» در فوجیان و «ژوگه یوژیه» در چینگ‌های). این مقامات جوان‌تر متولد دهه۱۹۷۰ که تا چندی پیش «کادرهای جوان» خوانده می‌شدند، اکنون در حال ورود دسته‌جمعی به هسته مرکزی مقامات ارشد و سطح ملی هستند (دنیای‌اقتصاد در گزارش «مثلث قدرت در عصر شی» که در ۷ آبان ۱۴۰۵ منتشر شد به این مساله اشاره کرده بود).
برای رهبری که بیش از یک دهه قدرت را در دست داشته، انتخاب جانشین یک چالش پیچیده میان وفاداری و توانایی است. شی سه معیار اصلی را مدنظر دارد: یکی «حفاظت از میراث سیاسی» است که در قاموس او مهم‌ترین معیار است. جانشین باید به لحاظ سیاسی قابل اعتماد باشد تا پس از رسیدن به قدرت، میراث، نظریه و خط سیاسی شی را انکار نکند؛ شبیه به تجربه‌های تاریخی متناقض پس از استالین یا مائو. دوم «پیش‌بینی‌پذیری سیاسی» است. قدرت مطلقه رفتار سیاسی افراد را تغییر می‌دهد. شی به دنبال تعادل دشواری است؛ جانشینی که آن‌قدر قوی باشد که سیستم را کنترل کند، اما از نظر سیاسی غیرقابل‌پیش‌بینی و خارج از نفوذ او نباشد. سوم، «توانایی حکمرانی کلان» است. به این معنا که رهبر چین در دهه۲۰۳۰ میلادی باید با چالش‌های پیچیده‌ای نظیر مدیریت اقتصادی، رقابت تکنولوژیک و ژئوپلیتیک با آمریکا، مسائل تایوان و اداره یک بوروکراسی عظیم مواجه شود؛ بنابراین وفاداری صرف کافی نیست و تجربه در پست‌های حساس و بحرانی (مانند کلان‌شهرهای اقتصادی و سیاسی) یک پیش‌شرط است.
بسیاری از تحلیلگران معتقدند شی احتمالا برای دو دوره دیگر (تقریبا تا سال ۲۰۳۷) در قدرت باقی خواهد ماند. بنابراین، او در مقطع کنونی نیازی به معرفی زودهنگام یک وارث مشخص ندارد؛ چراکه این امر می‌تواند یک «مرکز دوم قدرت» ایجاد کند که مطلوب سیستم متمرکز حزب نیست. به جای معرفی یک نفر، شی در حال ساخت مخزنی از نامزدهای احتمالی است. مقاماتی که بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۵ متولد شده‌اند، واقع‌بینانه‌ترین گزینه برای این جایگاه هستند تا در زمان واگذاری قدرت در سال۲۰۳۷، در محدوده سنی مناسب (۶۵ تا ۷۰ سال) برای رهبری قرار داشته باشند. در نهایت، بیست‌ویکمین کنگره حزب کمونیست احتمالا نام نهایی جانشین شی را به دنیا اعلام نخواهد کرد، اما به روشنی نشان خواهد داد که چه کسانی در دور پایانی این مسابقه سیاسی قرار دارند.
