جی دی ونس نتوانست دوست اتوکرات خود را نجات دهد؛
پیام برکناری اوربان به ماگا
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- میرحسین موسوی: رایدهندگان مجارستانی، ویکتور اوربان، نخستوزیر قدیمی خود را در انتخابات عمومی این هفته برکنار کردند و ضربهای به راست افراطی اروپا وارد و دولت ترامپ را از بزرگترین حامی خود در اتحادیه اروپا محروم کردند.
به نوشته مجله ویک آمریکا، اگرچه اوربانِ دوستدار کرملین، تا حدودی با تغییر سیستم انتخاباتی به نفع خود، در ۱۶ سال گذشته قدرت را در دست داشت، اما حزب راست افراطی او -فیدز-در مقابل حزب راست میانه تیسا متعلق به فعال ضد فساد، پیتر مگیار، شکست خورد.
این حزب با مشارکت بیسابقه ۸۰ درصدی مجارستانیها، اکثریت دو سوم پارلمان را به دست آورد که به آن اجازه میدهد تغییراتی را که اوربان در دادگاهها، انتخابات و مطبوعات مجارستان ایجاد کرده و آزادیهای دموکراتیک کشور را محدود کرده بود، لغو کند.
در حالی که انتظار میرفت اوربان در صورت شکست، ادعای تقلب کند، اما شکست او بیش از حد واضح بود. در عوض، او به سرعت شکست را پذیرفت، در حالی که مجارستانی ها در سراسر کشور جشن گرفته بودند، متعهد شدند که با اتحادیه اروپا و ناتو همکاری نزدیکتری داشته باشند و کنترل و توازن را برقرار کنند.
مگیار به هواداران پرشور خود گفت: «ما با هم مجارستان را آزاد کردیم و کشور خود را پس گرفتیم. کسانی که مرتکب گناه تفرقه در ملت میشوند باید قدرت را ترک کنند.»
پیش از رأیگیری، دولت ترامپ حمایت خود را از اوربان نشان داده بود و جیدی ونس، معاون رئیسجمهور، هفته گذشته برای همراهی با او در مبارزات انتخاباتی به بوداپست سفر کرده بود. دونالد ترامپ، رئیس جمهوری ایالات متحده حتی در یک تجمع از اوربان به خاطر سیاستهای ضد مهاجرتیاش تمجید کرد.
او گفت: «من عاشق ویکتور هستم. او اجازه نداد خارجی ها به کشور شما حمله کنند.» روسیه نیز در حفظ اوربان در قدرت ذینفع بود، زیرا او با مسدود کردن کمکهای اتحادیه اروپا به اوکراین و وتوی تحریمهای اتحادیه اروپا علیه مسکو، پیوسته اهداف کرملین را پیش برده بود. ایان برمر، رئیس شرکت مشاوره ریسک گروه اوراسیا، گفت: «این فقط انکار نفوذ روسیه نیست، بلکه انکار ترامپ نیز هست.»
آنچه ستوننویسها گفتند
نیک کاتوجیو در «The Dispatch» پرسید چرا کاخ سفید «اینقدر مشتاق پیروزی اوربان بود»؟ چون نخبگان ماگا به «دموکراسی مسیحی غیرلیبرال» او به عنوان یک الگو نگاه میکردند و حتی سالانه یک نشست محافظهکارانه در بوداپست برگزار میکردند.
اوربان «یک ترامپ تمامعیار» بود که در سال ۲۰۱۰ ثابت کرد رأیدهندگان به سمت یک «مرد قدرتمند» ضدمهاجر و از نظر فرهنگی مرتجع هجوم خواهند برد و مهمتر از همه، او نشان داد که چنین شخصی میتواند با پر کردن دادگاهها از وفاداران، سپردن مطبوعات به الیگارشهای دوست و دستکاری سیستم انتخاباتی به نفع حزب خودش، قدرت را تثبیت کند.
با این حال، در نهایت، اوربان «یک قانون مبنایی سیاست» را فراموش کرد، همانطور که اندرو هیگینز در نیویورک تایمز گفت: «یک پوپولیست در واقع برای پیروزی در انتخابات باید محبوب باشد. اما از آنجایی که اقتصاد مجارستان «به دلیل فساد از شکل افتاد»، رأیدهندگان عصبانی شدند. مجارستان امروز «کندترین رشد را در منطقه» دارد و «بیکاری در بالاترین سطح خود در 10 سال گذشته است». در نهایت، حتی کنترل تقریباً کامل اوربان بر رسانهها، که عملاً مانع از حضور مگیار در تلویزیون در طول کل مبارزات انتخاباتی شد، با واقعیت همخوانی نداشت.
به همین دلیل است که مکس بوت در واشنگتن پست نوشت: شکست سنگین حزب فیدز میتواند «نشانهای برای جنبش ماگای ترامپ» باشد. ترامپ نیز مانند اوربان «در حالی که تورم در حال افزایش و رشد اقتصادی در حال کند شدن است، فساد آشکار را اداره میکند.» او میتواند در انتخابات میاندورهای نوامبر با شکست مشابهی روبرو شود.
ویلیام ای. گالستون در وال استریت ژورنال نوشت، اگر دموکراتها از نسخه مجارستانی پیروی کنند، این احتمال بیشتر خواهد بود. «کمپین منظم و پرانرژی» رقیب انتخاباتی اوربان در مجارستان بر مسائل معیشتی متمرکز بود: «رفیقبازی و فساد، رکود اقتصادی و تورم، و زوال خدمات عمومی.» او عاقلانه از بحث در مورد «مسائل اجتماعی تفرقهانگیز» یا «حمله به رقیب خود به عنوان دشمن دموکراسی» اجتناب کرد.
جیمی دتمر در پولیتیکو گفت: «زیاد به شکست اوربان دل نبندید.» مطمئناً، وسوسهانگیز است که نتیجه انتخابات مجارستان را به عنوان یک «شکست نمادین» برای پوپولیستها در همه جا ببینیم، به خصوص با توجه به تلاشی که ترامپ و ونس برای تقویت احزاب راست افراطی اروپایی انجام دادهاند.
با این حال، انتخابات بسیار بیشتر از روندهای «گسترده و پایدار فراملی»، منعکسکننده «شرایط سیاسی و اقتصادی محلی» هستند. این رأی در کشوری که تنها ۱۰ میلیون نفر جمعیت دارد «ضربهای ویرانگر به راست افراطی نیست» - نه در اروپا و نه در ایالات متحده.
آن اپلباوم در نشریه آتلانتیک گفت، شاید نه، اما نشان میدهد که «پیروزی غیرلیبرالیسم اجتنابناپذیر نیست». در جنبش ماگا - که «در لفاظیهای ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه نیز به چشم می خورد» - این باور وجود داشته است که این جنبش و همتایان بینالمللیاش «به نوعی نه تنها محکوم به پیروزی هستند، بلکه برای همیشه قدرت را در دست خواهند داشت، زیرا از حمایت مردم «واقعی» برخوردارند.» اما دیگر اینطور نیست. مجارستان نشان داد که «مردم «واقعی» از حاکمان خود خسته میشوند. ایدههای قدیمی کهنه میشوند. جوانترها سنت را زیر سوال میبرند.» اگر اوربان ممکن است شکست بخورد، «تحسینکنندگان روسی و آمریکایی» او نیز ممکن است شکست بخورند.
