جهان در محاصره
نمایندگان کشورهای جهان بار دیگر گرد هم آمدهاند تا در چارچوب کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل، اهداف زیستمحیطی خود را بازنگری کنند، میزان پیشرفت در تحقق تعهدات پیشین را بسنجند و درباره اولویتهای آینده به توافق برسند. با این حال، نشستهای اقلیمی سالهای اخیر بیش از آنکه صحنه همگرایی کشورها برای مقابله با تهدیدی مشترک باشند، به عرصهای برای تقابل منافع اقتصادی و سیاسی تبدیل شدهاند. کشورهایی که منافع تجاری و اقتصادی خود را در اولویت قرار دادهاند، بارها مانع از دستیابی به توافقهایی شدهاند که مستلزم محدود کردن فعالیتهای آلاینده یا پذیرش تعهدات مالی بیشتر بوده است. اکنون نیز همزمان با برگزاری نشست COP۳۱، مجموعهای از بحرانهای تازه بر چشمانداز مذاکرات سایه انداخته است؛ از یکسو، ابر النینو با شدت بیسابقه خود در هزار سال گذشته، جهان را در معرض موجی از خشکسالی، سیل، آتشسوزی و نابودی محصولات کشاورزی قرار داده و از سوی دیگر، توان و تمایل دولتها برای مقابله با پیامدهای تغییرات اقلیمی با محدودیتهای جدی روبهرو شده است.

این وضعیت سبب میشود کشورهایی که کمترین نقش را در ایجاد بحران داشتهاند، بیش از دیگران هزینههای آن را بپردازند. در آن سوی معادلات اقلیمی، کشورهای ثروتمند همچنان از پذیرش تعهدات مالی جدید سر باز میزنند. اروپا که زمانی از پیشگامان بلندپروازیهای اقلیمی به شمار میرفت، امسال با انتظاراتی محدودتر به مذاکرات آمده و ترجیح میدهد بهجای طرح اهداف تازه، بر اجرای تعهدات پیشین تمرکز کند.
این عقبنشینی در شرایطی رخ میدهد که حتی تحقق اهداف توافقنامه پاریس برای محدود کردن گرمایش زمین به ۱.۵درجه سانتیگراد هم بیش از گذشته دور از دسترس به نظر میرسد.
باشگاه اقتصاددانان تلاش میکند به این پرسش پاسخ دهد که آیا جهان در برابر بحرانی در حال گسترش با سرعتی فزاینده، همچنان توان دستیابی به ارادهای مشترک را دارد یا منافع کوتاهمدت کشورها بار دیگر بر ضرورت مقابله با تهدیدی جهانی غلبه خواهد کرد؟


