پرونده امروز

مختصات توسعه

آیا صرف شهرسازی باعث توسعه می‌شود؟ تجربه چندین کشور و حتی ایران نشان می‌دهد تصور اینکه با ساختن خانه، شهر ساخته‌ایم و با ساختن شهر، توسعه ایجاد کرده‌ایم، درست نیست؛ چراکه میان این سه مفهوم فاصله‌ای جدی وجود دارد. می‌توان هزاران واحد مسکونی ساخت، جمعیت را در سکونتگاه‌های تازه اسکان داد و حتی عنوان شهر را بر نقاط بیشتری از نقشه کشور اطلاق کرد؛ اما اگر شغل، درآمد، خدمات عمومی، حمل‌ونقل، زیرساخت، دسترسی به آموزش و درمان و امکان شکل‌گیری اقتصاد محلی در کنار آن ایجاد نشود، آنچه ساخته شده بیش از آنکه یک شهر باشد،

مجموعه‌ای از ساختمان‌ها است. در واقع توسعه شهری با مترمربع و تعداد واحدهای مسکونی اندازه‌گیری نمی‌شود. این تجربه را می‌توان در سیاست‌های مسکن سال‌های گذشته نیز بازخوانی کرد. مسکن مهر در دولت محمود احمدی‌نژاد و سپس طرح نهضت ملی مسکن در دولت آیت‌الله رئیسی، هر دو با هدف افزایش عرضه مسکن و پاسخ به نیاز خانوارها شکل گرفتند؛ اما تجربه اجرای طرح‌های بزرگ مسکن بار دیگر این پرسش را پیش می‌کشد که آیا افزایش تعداد واحدهای مسکونی بدون پیوند با اشتغال، خدمات و شبکه حمل‌ونقل می‌تواند مساله سکونت را حل کند؟ از سوی دیگر، تبدیل گسترده روستاها به شهر نیز نشان داده است که تغییر عنوان و خطوط نقشه، به‌تنهایی ساختار اقتصادی و اجتماعی یک سکونتگاه را دگرگون نمی‌کند.

شهر زمانی به وجود می‌آید که خانه، شغل، خدمات و فرصت در یک نظام به‌هم‌پیوسته قرار گیرند. توسعه نیز زمانی معنا پیدا می‌کند که این نظام، همزمان کیفیت زندگی، بهره‌وری، تاب‌آوری و امکان دسترسی عادلانه‌تر به فرصت‌ها را ارتقا دهد. پرونده امروز باشگاه اقتصاددانان ضمن تاکید بر همین نکته، گزارش جهانی هدف یازدهم توسعه پایدار سازمان ملل را بررسی کند.