واگرایی راهبردی چین و روسیه
در بحبوحه جنگ اوکراین و تشدید رقابت قدرت‌های بزرگ، نزدیکی مسکو و پکن بیش از هر زمان دیگری در کانون توجه قرار گرفته است. از «شراکت بی‌حدومرز» که در دیدار رؤسای دو کشور در پکن مطرح شد تا رزمایش‌های مشترک و گسترش همکاری‌های انرژی، همه نشانه‌هایی از همسویی دو قدرت شرقی در برابر غرب تلقی شده‌اند.
اما پشت این تصویر ظاهرا منسجم، واقعیتی پیچیده‌تر نهفته است. روابط چین و روسیه بیش از آنکه یک اتحاد نهادمند و پایدار باشد، به شراکتی تاکتیکی و مبتنی بر ضرورت شباهت دارد؛ شراکتی که زیر فشار تحریم‌های غرب علیه مسکو و رقابت فزاینده پکن با آمریکا شکل گرفته، اما با محدودیت‌های ساختاری جدی روبه‌روست. عدم تقارن عمیق اقتصادی، وابستگی فزاینده روسیه به بازار و فناوری چین، رقابت پنهان در آسیای مرکزی و قطب شمال، و بی‌اعتمادی تاریخی میان دو کشور، همگی سایه‌هایی بر این رابطه انداخته‌اند. در‌حالی‌که چین همچنان درهم‌تنیده با اقتصاد جهانی و محتاط در مواجهه مستقیم با غرب حرکت می‌کند، روسیه درگیر پرهزینه‌ترین رویارویی خود از پایان جنگ جهانی دوم است. پرونده امروز باشگاه اقتصاددانان «دنیای اقتصاد» به آینده پیش روی مسکو در ارتباط با چین پرداخته است.
