کانون تورمی
مریم رحیمی : میلتون فریدمن معتقد است که «تورم همه جا و در همه زمان‌ها یک پدیده پولی است». احتمالا مقصود این اقتصاددان در هنگام بیان این جمله، عبارت از آن است که تنها عامل ایجاد تورم حجم پول و نقدینگی است؛ یا به عبارت دیگر، تنها ابزارهایی که منجر به ایجاد تورم می‌شوند یا اینکه تورم را کنترل می‌کنند، در اختیار دولت است. یکی از دستاویزهای دولت‌ها برای دخالت در سازوکارهای بازار، سرکوب قیمت کالا یا نهاده‌های تولید، حمایت از مصرف‌کنندگان نهایی و ممانعت از افزایش قیمت کالاهای موردنیاز آحاد اقتصادی است.
این در حالی است که تورم سبب می‌شود به‌رغم کاهش دستوری قیمت‌ها توسط دولت، قیمت تمام‌شده کالاها طی یک روند صعودی تدریجی، افزایش یابد؛ چراکه همزمان با رشد حجم پول و نقدینگی بیش از نیاز سیستم اقتصادی، پدیده تورم نیز پدیده‌ای گریزناپذیر می‌شود که دیر یا زود رخ می‌دهد. به بیان دیگر، به میزانی که اقتصاد از ثبات و فضای رقابتی فاصله می‌گیرد، تورم تخصیص منابع و توزیع درآمد را بیشتر تحت‌تاثیر قرار می‌دهد.
در آن روی دیگر سکه، هرچه نیروهای بازار و رقابت قوی‌تر باشند و ثبات اقتصادی بیشتر باشد، تورم اثرات منفی کمتری در پی خواهد داشت. «باشگاه اقتصاددانان» روزنامه «دنیای اقتصاد» در این پرونده تلاش دارد به مساله تورم، به‌عنوان یک پدیده پولی و همچنین انتظارات تورمی بعد از جنگ بپردازد. پرونده امروز که متشکل از سه یادداشت است، بنا دارد در وهله اول توضیح دهد که اساسا تورم چیست و در دو یادداشت بعدی، اثر انتظارات تورمی در جامعه را می‌سنجد.
