آموخته‌هایی برای ایران
موقعیت آتش‌بس، یک شمشیر دولبه است؛ هم‌زمان که می‌تواند مسیر توسعه برای کشورها را هموار کند احتمال دارد منجر به این شود که تمام تلاش‌های کشوری برای رسیدن به توسعه متوقف شود. کشورهای بسیاری وجود دارند که توانسته‌اند در زمان آتش‌بس بذر توسعه را در خاک اقتصاد خود بکارند تا در زمان مناسب از ثمره آنها بهره ببرند؛ برای مثال، کره جنوبی هم‌زمان که در وضعیت آتش‌بس در جنگ با کره شمالی بود، توانست طی چند دهه به یکی از اقتصادهای پیشرفته جهان مبدل شود. این کشور در بحبوحه آتش‌بس، توانست اقدامات کلیدی از جمله اصلاحات ارضی را انجام دهد و با تدوین برنامه‌های پنج‌ساله توسعه اقتصادی، اقدام به آموزش گسترده نیروی متخصص انسانی و حمایت هدفمند از صنایع کند. ویتنام نیز چنین تجربه‌ای از وضعیت آتش‌بس دارد و تاریخ نشان می‌دهد که این کشور توانسته در زمان آتش‌بس با آمریکا به سمت اقتصاد آزاد گام بردارد.
ویتنام در شرایط آتش‌بس، به‌کمک جذب سرمایه‌گذار خارجی و توسعه صادرات، تبدیل به یکی از اقتصادهای نوظهور آسیا شد. اما تاریخ نشان می‌دهد که کشورهای بسیاری نیز بعد از حمله خارجی، موفق به بازسازی اقتصاد خود نشده‌اند. حال ایران در شرایط آتش‌بس است. به گواه اقتصاددانان، ناب‌ترین درس‌آموخته جنگ ۱۲روزه، اهمیت رجوع سیاستگذاران به مفهوم توسعه مبتنی بر ملت است. این بدان معناست که لازم است سیاستگذاران توسعه اقتصادی و افزایش تاب‌آوری صنایع را نخستین اولویت خود بدانند، چراکه ساختار توسعه‌یافته مبتنی بر مردم و بخش خصوصی، متضمن بقای کشورهاست.
