فهم نادرست از تحول دیجیتال!
بعد از گسترش ابزارهای تکنولوژی و ورود به عصر اطلاعات، استفاده از سامانه‌‌‌های خودکار برای تسهیل امور اداری رونق زیادی پیدا کرد. یکی از مزیت‌‌‌های مهم این سامانه‌‌‌های هوشمند، به قطعیت رساندن اجرای قانون و جلوگیری از پیشی گرفتن روابط بر ضوابط بود. این سامانه‌‌‌های هوشمند می‌‌‌توانستند با خودکار کردن بسیاری از فرآیندها، تصمیم‌گیرنده‌‌‌های انسانی را از زنجیره‌‌‌های اداری حذف کنند و ضمن افزایش سرعت و بهره‌‌‌وری، با حذف امضاهای طلایی، تصمیم‌گیری را شفاف و بهینهتر سازند.
اما متاسفانه امروزه این سامانه‌‌‌ها در کشور نه‌‌‌تنها به اهداف اولیه دست پیدا نکرده‌اند، بلکه شبکه‌‌‌ای تودرتو از نهادهای موازی و ناکارآمد را ایجاد کرده‌اند. از یک طرف این سامانه‌‌‌ها هنوز به اشخاص وابسته‌‌‌اند و در بسیاری موارد صرفا به عنوان کارتابل استفاده میشوند و از طرف دیگر هر روز بر تعداد آنها افزوده می‌شود و حتی برای کنترل و نظارت بر این سامانه‌‌‌ها، سامانه‌‌‌های جدیدی خلق میشوند. این سامانه‌‌‌های ناکارآمد نه‌‌‌تنها کمکی به کوتاه و بهینهتر شدن فرآیندها نمی‌‌‌کنند، بلکه هر روز با اضافه کردن یک نهاد جدید، مدیران جدید خلق کرده و یک امضا به امضاهای قبلی اضافه می‌کنند. «باشگاه اقتصاددانان» در این پرونده به بررسی مشکلات این سامانه‌‌‌ها و تورم نهادهای موازی در کشور پرداخته است.
