جسکو فون پوتکامر، مهندس هوافضا

او در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۳ در یک خانواده اشرافی با لقب بارون (فرایر) در لایپزیگ آلمان زاده شد و در دانشگاه فنی آخن (RWTH) مهندسی مکانیک خواند. 

در سال ۱۹۶۲ راهی آمریکا شد و به تیم طراحی موشک به سرپرستی دکتر «ورنر فون برون» در مرکز پرواز فضایی مارشال واقع در آلاباما پیوست. فعالیت این تیم در نهایت به طراحی و ساخت موشک «ساترن ۵» انجامید که در انتقال فضاپیمای آپولو ۱۱ با سرنشین انسان به ماه مورد استفاده قرار گرفت. او در پروژه آپولو و سفر به ماه، مهندس ارشد بود و در ۱۹۶۷ شهروندی ایالات متحده به وی اعطا شد.

در جریان ساخت مجموعه علمی- تخیلی «Star Trek: پیشتازان فضا» او مشاور فنی آن بود. وی از ۱۹۸۵ به مدت پنج سال استاد افتخاری دانشگاه اف.اچ آخن بود. در ۱۹۹۵ دانشگاه سارلند به دلیل نقش پیشتازانه او در فهم پروازهای فضایی به وی دکترای افتخاری فلسفه اعطا کرد. پوتکامر خود اذعان کرد که مشارکت در پروژه آپولو در ۱۹۶۹ مهم‌ترین موفقیت وی به شمار می‌رود و نیز از راه‌اندازی مجدد ایستگاه فضایی آزمایشی «اسکای لب» پس از ناکامی سال ۱۹۷۳ با افتخار یاد می‌کرد. 

پوتکامر نویسنده بیش از ۱۰ جلد کتاب در باب پروازهای فضایی بود. او داستان‌های کوتاه بسیاری در ژانر علمی- تخیلی نوشت که مجلات آلمانی همانند «اتوپیا اس. اف» و «موویگ ترا» آنها را منتشر می‌کردند. او مقالات دنباله‌داری نیز از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ در نشریات آلمان نشر داد. 

 جوایز و افتخارات

پوتکامر در زمان حضور در ناسا بارها تشویق شد که از آن میان باید از «نشان خدمات فوق‌العاده: ۲۰۰۴» و نیز «جایزه افتخاری ناسا» به دلیل پیشگامی در همکاری‌های آمریکا و روسیه در پروازهای فضایی (۲۰۰۷) یاد کرد. بنیاد میراث آلمان-آمریکا در ۲۰۰۸ او را «فرد ممتاز سال» اعلام کرد. سیارک «۲۶۶۷۲۵ فونپوتکامر» در سال ۲۰۰۹ از سوی آژانس فضایی اروپا به افتخار وی نام‌گذاری شد. 

پوتکامر در ۲۷ دسامبر ۲۰۱۲ درگذشت.