فتح بغداد به دست لشکر دیلمی
۱۵ ژانویه سال ۹۴۶ میلادی، احمد دیلمی (معزالدوله) بغداد را تصرف کرد. احمد معزالدوله از مشهورترین حاکمان آلبویه است. وی ضمن یک سلسله اقدامات نظامی و سیاسی که به همراه برادرانش انجام داد پس از فتح کرمان و جنوب ایران در سال ۳۳۲ به عراق حمله کرد؛ اما در شهر واسط به سختی از سپاه خلیفه شکست خورد و به سوی شوش بازگشت؛ اما از این هزیمت ناامید نشد و با بازسازی سپاهش، بخت خود را بار دیگر آزمود.
او این بار به قصد تصرف بغداد با سپاهی بزرگ از اهواز روانه شد. لشکرکشی وی آنچنان سریع، برقآسا و غافلگیرانه بود که ترکان و دیلمیان حاضر در سپاه خلیفه با شنیدن این لشکرکشی به سوی موصل گریختند. «المستکفی بالله» خلیفه عباسی به همراه کاتبش ابن شیرزاد تنها مانده بودند و نتوانستند کاری ازپیش ببرند. احمد دیلمی که به درستی ناتوانی خلیفه را در دفاع از خویش دریافته بود با زیرکی و با اعزام ابومحمد مهلبی نزد خلیفه از بروز جنگ و کشتار جلوگیری کرد. پس از آن در روز شنبه یازدهم جمادیالاخر ۳۳۴ از دروازه شماسیه به بغداد وارد شد و بلافاصله نزد خلیفه رفت و با او بیعت کرد. در پی این اقدام، خلیفه به احمد خلعت پوشانید و او را به معزالدوله ملقب ساخت و دو برادر دیگرش علی را عمادالدوله و حسن را رکنالدوله خواند و القاب این سه برادر را بر درهم و دینارها ضرب کرد. پس از آنکه معزالدوله صاحب اختیار بغداد شد دست به اقدامی شگفت زد و برای خلیفهالمستکفی بالله حقوقی تعیین کرده تمام اختیارات قبلی را از او سلب و فقط به ذکر نام خلیفه در خطبه بسنده کرد، وزیر خلیفه و قضات را خودش تعیین میکرد. سرانجام پس از کشوقوسهای فراوان معزالدوله به بهانهای درسال ۳۳۴ قمری المستکفی را از خلافت خلع و به جای او فضل فرزند المقتدر (خلیفه) را با لقب المطیعلله به خلافت برگزید و برایش روزانه ده هزار درهم مقرری قرار داد.