تهران آن روزها
گروه تاریخ اقتصاد- تهران آنچنان بزرگ نبود که خود من که بچه تهران هستم این روزها در آن گم می‌شوم. تهرانِ قدیم از میدان «ژاله» - شهدا- از آنجا به بعد بیابان و برهوت بود. در «دولاب» و «اکبرآباد» خیار می‌کاشتند، «چهارصد دستگاه» و «یخچال»، مسلسل‌سازی و کارخانه برق و یک «ورزشگاه شماره۳» یعنی تقریبا تا خیابان «خراسان» بیابانی بود البته اطراف خیابان «خراسان» یکی، دو کوچه بود مثل کوچه «رخت‌شورخانه». بیشتر فوتبالیست‌ها از این منطقه تهران رشد کردند. در یخچال توپ می‌زدند. خیابان «پیروزی» و «نبرد» فعلی پیش از این، از میدان «ژاله» تا «قصرِ فیروزه» و «سلیمانیه» بیابان بود پرُاز درخت «توت» که با بچه‌ها به آنجا می‌رفتیم و توت می‌خوردیم.
گروه تاریخ اقتصاد- تهران آنچنان بزرگ نبود که خود من که بچه تهران هستم این روزها در آن گم می‌شوم. تهرانِ قدیم از میدان «ژاله» - شهدا- از آنجا به بعد بیابان و برهوت بود. در «دولاب» و «اکبرآباد» خیار می‌کاشتند، «چهارصد دستگاه» و «یخچال»، مسلسل‌سازی و کارخانه برق و یک «ورزشگاه شماره۳» یعنی تقریبا تا خیابان «خراسان» بیابانی بود البته اطراف خیابان «خراسان» یکی، دو کوچه بود مثل کوچه «رخت‌شورخانه».
