سنگدل باشید و خود را هرس کنید<br>
<p> ناصربزرگمهر مدرس ارتباطات </p> <p> ناصر بزرگمهر، روزنامه نگار پیشکسوت که از دهه ۵۰ تاکنون در بیش از ۵۰ روابط عمومی دولتی و خصوصی و روزنامه های مختلف قلم زده است. او سابقه کار در روزنامه «اطلاعات»، گویندگی رادیو ، مجری گری در تلویزیون و شبکه جهانی جام جم را در کارنامه مطبوعاتی خود دارد. در اوایل دهه ۷۰ که معاونت مطبوعاتی تهران بزرگ را به‌عهده گرفتم با دوستان بسیاری از اهالی مطبوعات در مورد تخصصی شدن حوزه‌های مختلف گپ وگفت داشتیم و با مرحوم بورقانی عزیز که مسوولیت بالاتری درحوزه مطبوعات ایران داشتند، این بحث را به جدل همیشگی خود تبدیل کرده بودیم که البته بگویم که ایشان هم با، اما واگرهایی موافق کامل تخصصی شدن حوزه مطبوعات بودند. </p>
ناصربزرگمهر مدرس ارتباطات
ناصر بزرگمهر، روزنامه نگار پیشکسوت که از دهه ۵۰ تاکنون در بیش از ۵۰ روابط عمومی دولتی و خصوصی و روزنامه های مختلف قلم زده است. او سابقه کار در روزنامه «اطلاعات»، گویندگی رادیو ، مجری گری در تلویزیون و شبکه جهانی جام جم را در کارنامه مطبوعاتی خود دارد. در اوایل دهه ۷۰ که معاونت مطبوعاتی تهران بزرگ را به‌عهده گرفتم با دوستان بسیاری از اهالی مطبوعات در مورد تخصصی شدن حوزه‌های مختلف گپ وگفت داشتیم و با مرحوم بورقانی عزیز که مسوولیت بالاتری درحوزه مطبوعات ایران داشتند، این بحث را به جدل همیشگی خود تبدیل کرده بودیم که البته بگویم که ایشان هم با، اما واگرهایی موافق کامل تخصصی شدن حوزه مطبوعات بودند. من اعتقاد داشتم ودارم که مطبوعا ت باید در حوزه‌هایی حتی کوچک‌تراز دسته بندی‌های متداول مثل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، ادبی، سیاسی، ورزشی وامثالهم تقسیم شوند، نشریات باید برای مخاطب خاص‌تری منتشرشوند، نشریه اقتصادی می‌تواند بانکی یا بورس یا بیمه یا ... باشد. در حوزه ورزش یکی می‌تواند برای فوتبال و دیگری برای کشتی، درحوزه هنریکی برای تئاتر و دیگری برای سینما، درادبیات یکی برای شعر و دیگری برای قصه و همین‌گونه در حوزه‌های مختلف می‌توانیم نشریاتی تخصصی منتشر کنیم تا هر علاقه‌مندی بتواند در همان حوزه خاص خود، یارخویش را در آغوش بگیرد. البته با همین نگاه تک و توک شمع‌هایی روشن شد که امروز بیشتر شده است، اما هنوز راه زیادی باقیمانده است.
درآغاز دهه ۸۰ که مسوولیت شورای روابط عمومی‌های سیستم بانکی کشور را به‌عهده گرفتم بارها به دوستان روابط عمومی بانک‌ها و یکی دو روزنامه‌اقتصادی که تازه شروع به کار کرده بودند و خبرنگاران و دبیران اقتصادی روزنامه‌های یومیه توصیه می‌کردم که با کمک اساتید رشته اقتصاد و دست اندکاران با تجربه بانک‌ها و بیمه‌ها و بورس و بازار به رشد کمی مطبوعات اقتصادی درمرحله اول و بعد کیفی کمک کنند که بسیاری از روابط عمومی‌های بانک‌ها ازکمک دریغ نکردند. اطمینان داشتم که جامعه نیازمند نشریات تخصصی است و خودم آن را در حوزه اقتصاد و سیستم بانکی حس می‌کردم، با بازنشستگی، تلاش کردم در انتشار روزنامه‌ها ومجلاتی دراین حوزه گام اجرایی بردارم ودرکنار دوستانی قرار گرفتم که «اقتصادی پویا» را در «صبح اقتصاد» جامعه ایران می‌خواستند و «هدف اقتصاد» را در «میعاداقتصادی» می‌دانستند و برای «عصراقـتصاد»، «جهان اقتصادی» آرزو می‌کردند تا «دنیای اقصادی» سالم و قدرتمندی متولد شود. شماره صفر روزنامه‌های اقتصادی بسیاری همچون صبح اقتصاد، میعاداقتصاد، اقتصادپویا، نگین اقتصاد، روزگاراقتصاد و...با یادداشتی از من متولد شده است و درنشریات بانک‌های بسیاری، ردپایی از خود گذاشته ام، اجرای برنامه‌های تلویزیونی مثل رشد و توسعه، مسیرتوسعه، نفت و توسعه، پرتو، ایران۱۴۰۴، اقتصاد ایران و...در کنار فعالیت مطبوعات اقتصادی به دلیل همان اعتقادی بوده است که به حوزه تخصصی رسانه‌ها داشتم و دارم. در آغازین دهه ۹۰ با انتشار ده‌ها روزنامه و مجله و سایت اقتصادی، آرزوی دهه ۷۰ ما از نظر کمی برآورده شده است، هر چند هنوز هم تخصص می‌تواند در حوزه‌های کوچک‌تر خودش را بهتر نمایش دهد و بازار پول، بازار سرمایه، بیمه و ... می‌توانند نشریات خاص خودشان را داشته باشند. اما آنچه که امروزنگرانی را افزایش می‌دهد، بحث کیفی این نشریات است، کپی کردن خبرهای خبرگزاری‌ها با تیرازمحدود نشانه مناسبی نیست. جای تحلیل و یادداشت اقتصادیون در اغلب این نشریات خالی است. رسانه‌های اقتصادی باید وضع مالی مردم را نشانه بگیرند، باید بتوانند در اوضاع و احوال جامعه تاثیرگذارباشند، باید وزیر اقتصاد و رییس‌جمهور و نماینده مجلس و مدیران بانک‌ها و بیمه‌ها و بورس و دست‌اندرکاران بازار و ... هر روز صبح مشتاقانه روزنامه را بگشایند و رهنمودی از اهل اقتصاد و دانایان و اندیشمندان این حوزه کسب کنند و تجربه‌ای بیاندوزند. وقتی هنوز بر سر درصد تورم بین نهادهای دولتی اختلاف‌نظر است، وظیفه رسانه است که مشاهدات سر سفره مردم را با عدد و رقم مشخص کنند، وقتی عوارض یک اتوبان از ۱۰۰ تومان به ۳۰۰ تومان برای وسیله نقلیه شخصی بدون خبررسانی افزایش می‌یابد و بالطبع مسوولان هم ازخط ویژه می‌رانند و هرگز در عبور از آن محل نمی‌ایستند و پولی تاکنون پرداخت نکرده‌اند، در این شرایط است که نشریات اقتصادی می‌توانند نقش خود را به خوبی ایفا کنند. معتقدم «دنیای اقتصاد» در یک دهه توانسته است، جای خود را به خوبی پیدا و تثبیت کند، در روزگاری که بسیاری ازنشریات متولدنشده، سر زا می‌روند یا عمرکوتاهی دارند، «دنیای اقتصاد» توانسته دوران کودکی را باهمه سختی‌ها و کمبودها و گرانی‌های نشر تلوتلو خوران، اما به کمک اهل اندیشه که دستش بگرفتند و پا به پا بردند طی بکند، دست و قدم و قلمشان پر دوام باد. کودک دیروز، نوجوان ۱۰سال‌های است که فرصت تاریخی دارد تا گام‌هایش را محکم‌تر بردارد تا بتواندیک دهه دیگر جوان برومندی شود که هیچ باد و توفانی نتواند ریشه وتنه اش را بتکاند. بی شک این درخت و دوستدارانش باور دارند که همیشه نیاز به آب وخاک ومراقبت است، باغبانی می‌خواهد که گاهی سنگدلانه او راهرس کند، دوستان خوبم دراین روزنامه حتما خود راهرس خواهند کرد. من شادابی درخت آینده «دنیای اقتصاد» را سال‌ها پیش به میرزاخانی و بختیاری شهادت دادم.
