کوبیدن بر طبل با آهنگ تکراری

محمدصادق جنان‌صفت - کارفرمایان ایرانی علاقه‌مند به حضور در نهادهای مدنی که داستان اندوه‌بار انتخابات کانون عالی کارفرمایان را تعقیب می‌کردند سر در گم و افسرده حال از خود می‌پرسند: این کانون اکنون به لحاظ قانونی چه وضعیتی دارد؟ آیا منحل شده است؟ هیات‌مدیره آن قانونی‌اند؟ انتخابات بعدی در چه شرایطی و با کدام متغیرها برگزار خواهد شد؟ آیا در انتخابات احتمالی آتی حضور پیدا کنیم؟ این پرسش‌ها می‌تواند ادامه یابد و ذهن‌های جست‌وجوگر و دلسوزان و علاقه‌مندان به فعالیت‌های جمعی حتما در خلوت خویش به سرنوشت عجیب این نهاد کارفرمایی می‌اندیشند.آیا وزارت‌کار و امور اجتماعی به لحاظ قانونی حق دارد راسا برای کارفرمایان انتخابات برگزار کند؟

با فرض اینکه چنین حقی را از لابه‌لای متون قانونی پیدا کنیم آیا چنین اقدامی بر اساس یک ماده یا یک تبصره از یک ماده یک قانون می‌تواند دستمایه کاری شود که فایده‌اش برای جامعه مدنی و نهادهای غیردولتی صفر است؟

به نظر می‌رسد وزارت کار و امور اجتماعی با هر حس و حالی و بر اساس هر نوع محاسبه کوتاه و بلندمدت نباید حق نظارت خویش را چنان گسترده کند که خود بماند و دیگر هیچ.

نهاد دولت باید بداند آنچه براساس یک تبصره یا یک ماده از یک قانون به او حق می‌دهد که احتمالا انتخابات دولتی برای کارفرمایان ایجاد کند، فردا و فرداهای دورتر می‌تواند نادیده گرفته شود. نهادهای مدنی را نباید تحقیر کرد و آنها را به گوشه راند و تمایل به کار جمعی را کشت. اما روی دیگر سکه نیز این است که کارفرمایان ایرانی چه چاره‌ای اندیشیده‌اند و چه خواهند کرد. کوبیدن بر طبل با همان آهنگ قدیمی جز کسالت و سر درد چیزی نمی‌آورد. باید آهنگ تازه‌ای ساخت، حرف‌های جدید زد و ایده‌های نوینی آورد تا «نهاد مدنی» زنده بماند. قاعده بازی دموکراتیک را رعایت کنیم، از ابزارهای نوین برای زنده ماندن و بالیدن بهره ببریم، همه تجربه‌های موجود و گذشته را به کار گیریم و راه نویی برویم تا بعدها پشیمان نشویم. رخوت و سستی و نگاه به گذشته دردی را دوا نمی‌کند.