قرن آسیا یا قرن چند قطبی؟
دیوید دلار اقتصاددان بانک جهانی هشدار می‌دهد که خیزش اقتصادی چین را نمی‌توان به همه آسیا تعمیم داد. او استدلال می‌کند که رشد اقتصادی در بقیه قرن بیست و یکم چند قطبی خواهد بود که چین و آمریکا (و تا حد کمتری هند) بیشترین سهم را در رشد اقتصادی دارند.
دیوید دلار اقتصاددان بانک جهانی هشدار می‌دهد که خیزش اقتصادی چین را نمی‌توان به همه آسیا تعمیم داد. او استدلال می‌کند که رشد اقتصادی در بقیه قرن بیست و یکم چند قطبی خواهد بود که چین و آمریکا (و تا حد کمتری هند) بیشترین سهم را در رشد اقتصادی دارند. بنابراین همکاری آنها در عدم‌توازن‌ها و مسائل جهانی مثل تغییرات آب و هوایی ضروری است. «خیزش آسیا» اصطلاحی است که به یک اسطوره تبدیل شده است زیرا طی سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵ چین حدود ۲۸درصد رشد جهانی را به خود اختصاص داد که با شاخص برابری قدرت خرید محاسبه شده است.
هند ۹درصد رشد جهانی حساب می‌شد و بقیه آسیا با یک‌‌میلیارد نفر جمعیت فقط ۷درصد را داشت که به اندازه آمریکای لاتین بود. بنابراین بقیه آسیای در حال توسعه موفقیتی نداشته است. چین رشد بهتری از همسایگان در حال توسعه خویش داشت چون اصلاحات را با زیربنای بهتر سرمایه انسانی شروع کرد، نگاه بازتری به تجارت و سرمایه‌گذاری داشت و محیط مساعد سرمایه‌گذاری در شهرهای ساحلی به وجود آورد.
موفقیت چین معادله در جریان را تغییر می‌دهد: دستمزدهای آن اکنون دو تا سه برابر کشورهای پرجمعیت آسیایی (هند، پاکستان، بنگلادش، ویتنام، اندونزی) است و چین واردکننده به‌طور دائم بیشتر منابع طبیعی و محصولات کاربر شده است. چین با چالش‌های جدیدی مواجه است که مانع توسعه بیشتر آن می‌شود: عدم‌توازن تجاری پایدار با آمریکا، کمیابی آب و انرژی، و استفاده ناپایدار منابع طبیعی و رشد نابرابری اقتصادی و تنش‌های اجتماعی.
