کانون مشاوران اعتباری و سرمایه گذاری بانکی و راهبردهای کلان این نهاد در توسعه صنعتی کشور

مهندس روح ا... صادقلو که با ۴۰ سال سابقه کار و مدیریت صنعتی بویژه در صنعت فولاد کشور اکنون ریاست شورای عالی کانون مشاوران اعتباری و سرمایه گذاری بانکی را بر عهده دارد ، درباره شأن ایجاد کانون می گوید: براساس پیش بینی های برنامه توسعه جمهوری اسلامی ایران و اجرای اصول قانونی اساسی و اصل ۴۴ آن و با ابلاغ برنامه اصلاحات اقتصادی جمهوری اسلامی ایران ساز و کارها ونهادهایی برای جبران گذشته و نیل به اهداف توسعه پیش بینی شد که تشکیل هفت نهاد جدید اقتصادی از آن جمله بوده و کانون مشاوران اعتباری و سرمایه گذاری بانکی یکی از موفق ترین آنهاست. کانون در سال هشتادوشش تشکیل شد و به عنوان یک نهاد انتظامی و تشکیلات حرفه ای غیردولتی متشکل از اعضاء حقوقی، راهبری عرصه مشاوره اعتباری و سرمایه گذاری بانکی را برعهده گرفت.

مهندس صادقلو در مورد راهبردهای کلان کانون اظهار می دارد : کانون مشاوران با بررسی شرایط محیطی و توانمندی ها وظرفیت های موجود، سه استراتژی کلان: گسترده سازی (Diversity) ، تخصصی سازی (Specialize)، تکثیر الگوهای موفق (bench marking) را در دستور کار خود قرار داده است.

کانون برای ظرفیت سازی و دستیابی به پایداری برنامه های راهبردی قابل اعتنایی را برای اجرا تدوین و تصویب کرده و پیش از هرچیز از آنجا که به رعایت معیارهای اخلاق حرفه ای در پیشبرد امر توسعه، جایگاه والایی قایل است اهتمامی جدی در این زمینه دارد و بر این باور است که درکنار ظرفیت سازی برای پیشبرد سیاست ها و برنامه های کانون ، حفظ حقوق مشاوران از راه فراهم سازی میدانی جهت رقابت سالم و عادلانه از اهمت بسیاری برخوردار است.

رییس شورای عالی کانون با اشاره به توفیق های به دست آمده در دوسال اول فعالیت کانون ، به ضرورت تدوین ساختار سازمانی در جهت افزایش مشارکت، کارایی، اثربخشی و رضایت مندی ذی نفعان می‌پردازد و با تأکید به برنامه های کانون در جهت توانمند سازی منابع انسانی اعضاء ، ارتقاء شاخص های مدیریت مطلوب در کلیه سطوح را از برنامه های در دست اجرای کانون برمی شمارد و اضافه می کند: با عنایت به پتانسیل بسیار بالای اعضای کانون ، دسترسی به میدان های تازه و فراخ در عرصه امکان سنجی و نظارت بر طرح ها ، نه تنها دشوار نیست بلکه توقف در مرزهای عرفی شناخته شده برای این فعالیت تعیین کننده در توسعه فراگیر، اشتباهی بخشش ناپذیر است.

او با اشاره ای کوتاه به ماهیت وجودی کانون، پاسخگویی به اعضای خود را در هر زمینه ای از لوازم رشد می داند و می گوید: کانون بدون اعضای خود هویتی برای خود نمی شناسد و از این رو هر تصمیمی در آن با بهره گیری از خرد جمعی اتخاذ می شود.