کارکرد سیاسی روزنامه‌های چاپی در عصر اینترنت

تیم‌هارفورد

مترجم: گلچهره پاکدل

سخت است برابر این باور مقاومت کردن که مطبوعات، حداقل در شکل چاپی شان، در حال مرگند. درست است که هنوز نیمی از بزرگسالان آمریکا روزانه یک روزنامه می‌خوانند، اما همین رقم در سال ۱۹۶۴ بیش از ۸۰‌درصد بوده است. بارزترین اثر این پدیده بر رقابت محلی بوده است: صد سال پیش، حدود ۷۰۰ شهر آمریکا بیش از یک روزنامه داشتند و اینک این رقم به کمی بیش از ۱۲ شهر رسیده است. برای نمونه همین امسال شاهد توقف انتشار نسخه‌ چاپی سه روزنامه بودیم.

تمام این‌ها با وجود قانون دیرپای پشتیبانی از مطبوعات آمریکا است، که در سال ۱۹۷۰ روزنامه‌های محلی را از قوانین رقابت معاف نمود و به آنها اجازه عقد پیمان نامه‌های کسب و کار، وضع قیمت‌‌های ثابت و مواردی اینچنینی را داد. اما این قانون آشکارا برای حفظ رقابت ناکافی بوده است.

اینترنت البته هم دلیل ایجاد این روند است و هم عاملی که باعث تعدیل لطماتش می‌شود. ناشران اکنون بیشتر نگران از دست دادن درآمد تبلیغات هستند تا خوانندگان شان.

یکی از عوامل مهم رونق مطبوعات این بود که آنها تبلیغ‌کنندگان و خوانندگان محلی را یکجا ‌گرد می‌آوردند، اما در عصر اینترنت این کار دیگر به نظر خیلی هم قابل اعتنا نیست.

از طرفی اینترنت با وجودی که بنیان مطبوعات چاپی را بر باد می‌دهد، گزینه‌های جایگزین فراوانی را نیز برای کسب اطلاعات در اختیار می‌گذارد. شاید ژورنالیست‌ها و آدم‌های نوستالژیک در این میان غصه بخورند، اما آیا واقعا کس دیگری هم باید نگران باشد؟ هیچ گاه تا این اندازه دیدگاه و تحلیل به آسانی در اختیار نبوده که تنها با یک ارتباط ساده‌ اینترنت بتوان از تمام آن‌ها بهره برد.

با این حال یک تحقیق جدید توسط دو اقتصاددان دانشگاه پرینستون نشان می‌دهد که همه‌ ما باید نگران این روند باشیم. آنها به طور خاص پیامدهای تعطیلی سینسیناتی پست را در سال ۲۰۰۷ مورد بررسی قرار دادند.

پاسخ شان این بود: سیاست محلی از قبل تعطیلی روزنامه آسیب دید. در انتخابات بعدی شهرداری تعداد کاندیداها کاهش یافت، میزان مشارکت پایین آمد و شانس اعضای پیشین برای باقی ماندن در سمت‌های خود بالاتر رفت.

این یافته شاید برای اقتصاددانان تعجب برانگیز نباشد. ماتیو جنتزکو از دانشگاه شیکاگو، در سال ۲۰۰۶ به این یافته رسید که در مقابل رادیو و روزنامه، تلویزیون نقش مهمی در کاهش میزان مشارکت رای‌دهندگان و سطح دانش سیاسی عمومی داشته است.

مطالعه‌ دیگری که در سال ۲۰۰۰ توسط آلیشیا آدسرا از دانشگاه پرینستون انجام‌گرفت، نشان می‌داد که آن ایالاتی که روزنامه‌ها در آن‌ها‌گردش بیشتری دارند سطح فسادشان نیز پایین تر است. همین یافته در مقایسه بین کشورها نیز به دست آمد، هرچند در هر دو مورد سخت است که بتوان به طور قاطع درباره جهت علیت قضاوت کرد.

در مورد سینسیناتی پست البته، تردیدی از جهت علیت وجود ندارد. زیرا در مورد این روزنامه از روز تاسیس‌اش در ۱۹۷۷ تاریخ الغای آن ۳۰ سال بعد عنوان شده بود و ۵ سال پیش از تعطیل شدن روزنامه هم اعلام شده بود که این تاریخ تمدید نخواهد شد.

به این ترتیب تحلیل آماری ثمربخش تر می‌شود، زیرا این پیش آگاهی به این معناست که بسته شدن روزنامه ربطی به یک عامل خارجی - مثل رکود ناگهانی در سینسیناتی - نداشته است، که بگوییم آن عامل باعث اثرگذاری بر شرایط سیاسی سینسیناتی گشته است.

به نظر می‌رسد که در مورد سینسیناتی پست نه بلاگ‌ها و نه سایت‌های خبری آنلاین نتوانسته‌اند نقش این روزنامه را در حیات سیاسی سینسیناتی ایفا کنند. شاید این امر در آینده تغییر کند، اما یک مشکل اصلی این است که با وجود چند استثنای درخشان، بلاگ‌ها اغلب پر از تحلیل و نظر هستند و کمتر نشانی از گزارش درشان به چشم می‌خورد. تحلیل ارزشمند است، اما آیا کافی است؟