آرمان جوانی

تیم هارفورد

مترجم: گلچهره پاکدل

اقتصاددان عزیز

اگر یک جوان باهوش و با اراده، امروز تصمیم بگیرد که خدمتی تا جای ممکن بزرگ به جامعه‌اش بکند، بهتر است که تاثیر کوچکی بر یک موضوع بزرگ بگذارد (مثل سیاست فدرال) یا مساله کوچکی را بگیرد و یک عمر برای حل آن تلاش کند (مثل یافتن درمان یک بیماری خاص یا ارتقای سطح آموزش در کشور)؟

جوان

جوان عزیز

هیچ جواب تئوریک روشنی به سوالات وجود ندارد؛ اما بنده به سه دلیل تو را نصیحت به کارهای کوچک می‌کنم. اول، اگر «درمان یک بیماری خاص» یا اصلاح نظام آموزشی را کار کوچک می‌دانی، پس همان قدم‌های کوچک برداری بهتر است. دو دلیل دیگر کلیت بیشتری دارند؛ یکی مساله دگرخواهی ناخالص است. خیلی از ما کارهای خوبی انجام می‌دهیم؛ اما تعداد کمی از ما این کارها را فقط از سر خیرخواهی بی حد و حصر برای نوع بشر به انجام می‌رسانیم. این کارها را می‌کنیم؛ چون علاوه بر همه چیز، به خودمان هم لذت می‌دهد و بدمان نمی‌آید که چیزی برای سخنرانی و پز دادن جلوی نامزدمان داشته باشیم. حدس من این است که پروژه‌های متواضعانه‌تر پیشرفت عینی تری به ارمغان می‌آورند، احساس بهتری به ما می‌دهند و به ادامه دادن مسیر هم تشویق مان می‌کنند. اگر زیاد بالا بپری، احتمالا خیلی زود دگرخواهی‌ات ته خواهد کشید. سرانجام اینکه، ارزیابی پروژه‌های کوچک آسان‌تر است. این موضوع واقعا اهمیت دارد؛ اگر نتوانی کاری را که می‌کنی، ارزیابی کنی شاید همچنان به کاری اشتباه ادامه بدهی. خوب است که زندگی‌ات را وقف بهبود سیاست فدرال کنی؛ اما اگر اثر کارت را درست ارزیابی نکرده باشی، ممکن است کل عمرت صرف بدتر کردن وضع سیاست فدرال بشود. خیلی‌ها این کار را کرده‌اند، باور کن. من توی واشنگتن زندگی کرده‌ام.