کیهان ‌این بار به سراغ افروغ رفت

روزنامه کیهان با انتقاد از مواضع اخیر عماد افروغ نوشت خاستگاه اصلی او جریان اصلاح طلبی است.

کیهان نوشت:

دهه ۱۳۶۰، آقای افروغ از اعضای «دفتر سیاسی سپاه پاسداران» در شیراز به شمار می‌رفت و در زمره منتقدان سیاست‌های «میرحسین موسوی» جای داشت، اما پایان‌این دهه، آغاز نقل مکان او به «اردوگاه موسوم به چپ» بود. افروغ، شیفته تحلیل‌های «احمد اشرف» (نظریه‌پرداز مجله «ایران نامه» و بنیاد اشرف پهلوی» شد و به ترجمه و تبلیغ آرای سیاسی وی پرداخت، چنانچه واکنش انتقادی نشریه دفتر سیاسی سپاه را برانگیخت. در امتداد همین روند، به «سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی» نزدیک شد و در هفته نامه «عصر ما» آغاز به کار کرد. از رهگذر‌این ارتباط، سال ۱۳۷۲ با مدرک فوق لیسانس جامعه شناسی، به جایگاه مدیریت گروه اجتماعی «مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری» رسید! افروغ با حمایت «محمد موسوی خوئینی‌ها» در کنار «بهزاد نبوی»، «حسین بشیریه» و ... فعالیتش را روی پروژه اصلاحات و جامعه مدنی متمرکز ساخت و سپس، سر از روزنامه «سلام» درآورد. تا ابتدای دهه ۱۳۸۰ را در «اردوگاه اصلاحات» به سر برد، اما در بهمن ۱۳۸۲ نام «عماد افروغ» ناگهان در لیست نامزدهای اصول‌گرای مجلس هفتم ظاهر شد و به پارلمان راه یافت؛ در حالی که سیر گذار او از «اصلاح‌طلبی» به «اصول‌گرایی» آغشته به انواع ابهامات و اقسام سوالاتی بود که همواره بی جواب ماندند.

این روزنامه افزود: با تشکیل دولت نهم، افروغ می‌پنداشت که باید او را بر صدر وزارت فرهنگ یا وزارت علوم بنشانند. وقتی «رویای وزارت» را بر باد رفته دید و هنگامی ‌که اسمش از لیست اصول‌گرایان برای انتخابات مجلس هشتم خط خورد، هوس رجعت به همان «اردوگاه خودی»! را کرد؛ گرچه زمان حضورش در مجلس هفتم، به بهانه کار آکادمیک با اصلاح طلبانی مانند «هاشم آغاجری»، «حاتم قادری»، «علی محمد حاضری» و «غلامعباس توسلی» در تعامل بود. سرانجام سال ۱۳۸۷، افروغ با پیوستن به حامیان «میرحسین موسوی» برای سومین بار تغییر اردوگاه سیاسی‌اش را اعلام کرد.

این دگردیسی‌های پیوسته، از آقای افروغ آدمی‌تابع «هوس رانی‌های سیاسی» را ساخت. آنچه‌ایشان به عنوان آرای علمی ‌به خورد مخاطبان می‌دهد، ناشی از همان هوسرانی‌ها است که نمونه‌اش را می‌توان در آرای اخیر او جست.