تاریخ انقلاب را سیاه نکنیم

سایت الف وابسته به احمد توکلی با اعتراض به تخریب سران دولت‌های پیشین نوشت: پرده اول: آقای احمدی‌نژاد در شب مناظره با آقای موسوی، تلاش نمود که عملکرد دولت‏های پیش از خود یعنی دولت‏های موسوی، ‌هاشمی‌و خاتمی‌را زیر سوال ببرد. ایشان «فساد» در دولت‌های قبل و بریز و بپاش‏ها در درون آن دولت‏ها و نیز ناکارآمدی آنها را به سختی مورد انتقاد قرار داد. به این ترتیب عملکرد تمامی‌دولت‏های پس از انقلاب تا سال ۸۴ که آقای احمدی‌نژاد به ریاست‌جمهوری رسید، ملکوک گردید و تصویر سیاهی از آنها به جامعه ارائه شد. لذا نه تنها عملکرد نظام‌جمهوری اسلامی‌در سال‏های پس از انقلاب در قوه مجریه مورد ابهام و اتهام قرار گرفت، بلکه از این طریق به بسیاری از ارکان و شخصیت‌های نظام، و در راس آنها رهبران‌ جمهوری اسلامی‌ایران نیز اتهام وارد شد. چون چنین تصویری ناحق بود و آثار منفی ناامید‌کننده نیز داشت از همین رو مقام معظم رهبری در خطبه معروف نماز جمعه، این برخورد رییس‌جمهور را رد کرده و از عملکرد دولت‏های پس از انقلاب، صرف‌نظر از قصور و تقصیرهایی که کم و بیش در همه دولت‏ها وجود دارد، دفاع کرده‌اند. تا به گونه‌ای وانمود نشود که تاریخ انقلاب نه از سال ۵۷، بلکه از سال ۸۴ آغاز شده است! پرده دوم: حوادث تلخ پس از انتخابات، به گونه‏ای پیش رفت که مجددا نام مسوولان دولت‌های قبل (موسوی، ‌هاشمی‌و خاتمی) در کنار هم قرار گرفت و این سه نفر در برخی رسانه‏ها به عنوان عناصر اصلی اغتشاشات و حتی براندازی متهم شدند. سخن ما درخصوص اشتباهات و خطاهای سیاسی این افراد در حوادث پس از انتخابات نیست، هم چنان که جای بحث از تقصیرها و قصورهای دولت‌های مذکور هم اینجا نیست، بلکه جان کلام این است که هدف اصلی، یعنی به زیر سوال بردن دوران پس از انقلاب، عملا دارد صورت اجرایی به خود می‏گیرد و در حال حاضر چهره تمامی‌دولت‏های پس از انقلاب - از بنی‌صدر خائن تا پایان دوران آقای خاتمی‌- در‌ هاله‌ای از خیانت، تردید و ابهام قرار دارد. چنان شده است که دیگر کسی نمی‏تواند با افتخار در مجموع از عملکرد تمامی‌دولت‌های پس از انقلاب تا سال ۸۴ دفاع کند. اگر تاکنون از دوران ریاست‌جمهوری کوتاه بنی‌صدر به عنوان یک برهه تاریک پس از انقلاب نام می‏بردیم، حالا باید با شرمساری از ۲۴ سال دولت‌های پس از بنی‌صدر یاد کنیم، زیرا تلاش زیادی صورت گرفت تا تصویر این سه رییس دولت نیز به عنوان عناصر پس پرده جریان نفاق جدید و برانداز و اغتشاشگر به مردم معرفی شود. به راستی ما به کجا می‌رویم؟ آیا سیاست‌مداران و دوستداران انقلاب به این مهم اندیشیده‌اند که هزینه ایراد چنین اتهامات سنگینی به چه قیمتی برای عملکرد نظام در سال‏های پس از انقلاب تمام می‏شود؟ البته به برخی عملکردهای این سه شخصیت در حوادث پس از انتخابات ایرادات جدی وارد است که جداگانه ارزیابی سیاسی می‏خواهد؛ اما باید دقت نمود که «خط» نفی تاریخ انقلاب اسلامی‌تا قبل از سال ۸۴ توسط عده‌ای که اهداف خاصی دارند، عملا صورت تحقق به خود نگیرد.