رکود در ماه آگوست یا سپتامبر تمام می‌شود

نویسنده: فلوید نوریس
مترجمان:پریسا آقاکثیری، محمد مظفری نژاد
منبع: نیویورک تایمز
به نظر می‌رسد که رکود در ایالات متحده به پایان خود نزدیک می‌شود. این اتفاق پس از آن که عمیق‌ترین رکود در بیش از نیم قرن گذشته را تجربه کردیم در حال رخ دادن است.

شکل یک. شاخص نماگر پیشروشاخص نماگرهای پیشرو که نقاط عطف اقتصاد را علامت می‌دهد، با نرخی در حال افزایش است که از پایان رکود خبر می‌دهد. این شاخص از سال ۱۹۵۹ که داده‌های مربوط به آن جمع آوری شده پایان رکود را به دقت پیش‌بینی کرده است.
طبق گزارش‌هایی که در هفته اخیر ارائه شده، شاخص مذکور در ماه ژوئن برای سومین ماه متوالی با نرخ سالانه ۸/۱۲‌درصد افزایش یافته است.‌هارم باندهولز، اقتصاددان UniCredit Group می‌گوید که چنین افزایشی «همیشه نشانه پایان رکود تلقی می‌شده است».
آقای باندهولز می‌گوید که انتظار داشته کرسی ملی تحقیقات اقتصادی، مسوول رسمی بررسی امور مربوط به چرخه‌های اقتصادی، در نهایت به این نتیجه برسد که رکود در آگوست یا سپتامبر سال جاری به حضیض خود می‌رسد.
اگر رکودی که در دسامبر ۲۰۰۷ آغاز شد در آگوست یا سپتامبر به حضیض خود برسد، بدان معنی است که این رکود ۲۱ یا ۲۲ ماه به طول خواهد انجامید. رکود جاری از رکود بزرگ به بعد طولانی‌ترین موردی بوده که اقتصاد ایالات متحده تجربه کرده است.
البته همه اینها پیش‌بینی‌های ما است و الزاما درست از آب در نخواهند آمد. شاید غیر منطقی به نظر برسد، اما شاخص نماگرهای پیشرو در ماه‌های بعدی مورد تجدید نظر قرار می‌گیرند و ممکن است که پیش‌بینی‌های فعلی محقق نشده باشند. به عبارت دیگر نمی توان انتظار داشت که این پیش‌بینی‌ها الزاما به تحقق بپیوندند.
دولت تنها هفت مورد از ۱۰ شاخص نماگر پیشرو را در ماه ژوئن گزارش کرده و سه شاخص دیگر را the Conference Board، که یک گروه تحقیقاتی مستقل است که نماگرها را جمع آوری می‌کند تخمین زده است. برخی از هفت شاخصی که دولت ارائه داده ممکن است مورد تجدید نظر قرار بگیرد.
همانطور که در نمودارها دیده می‌شود، شش مورد از هفت رکودی که از سال ۱۹۶۰ به بعد رخ داده یا یک ماه بعد از آن که نماگر یک افزایش سالانه ۱۲‌درصدی نشان داده یا یکی دو ماه قبل از آنکه این شاخص افزایش یافته باشد، اتفاق افتاده است.
تنها استثنا رکود ۱۹۹۱-۱۹۹۰ بوده است که با یکی از کندترین بهبودهای طول تاریخ دنبال شد. پایان رسمی رکود مارس ۱۹۹۱ اعلام شد، اما این بهبود آنقدر سست بود که کرسی تحقیقات اقتصادی تا دسامبر ۱۹۹۲ آن را تایید نکرد. ماه دسامبر همان ماهی بود که شاخص نماگرهای پیش رو برای اولین بار یک افزایش سه ماه را از خود نشان داده بود.
البته نباید از نظر دور داشت که پایان رکود با شروع رونق مطابق نمی شود. به بیان رابرت جی باربرا، اقتصاددان ITG این شاخص «یک سابقه درخشان در پیش‌بینی نقطه عطف دارد، اما راهنمای خوبی برای پیش‌بینی سرعت بهبود به شمار نمی رود».
در واقع، یکی از بهترین پیش‌بینی‌های نماگرهای پیشرو در پایان رکود مختصر ۱۹۸۰ که کنترل‌های اعتباری برداشته شد، مشاهده شد. اما چیزی نگذشت که اقتصاد به یک رکود طولانی‌تر دچار شد.
اما آقای باندهولز معتقد است که ما با یک بهبود «W» شکل روبه رو هستیم. در حالت رکود W شکل، بهبود اولیه تضعیف می‌شود. به بیان باندهولز «ما انتظار نداریم که این بهبود قوی و مستمر باشد، زیرا با مشکل کمبود مخارج مصرف کننده مواجهیم».
در سه ماه اخیر، شاخص‌های مالی قوی ترین نماگرها بوده‌اند. در این مدت شکاف بین نرخ‌های بهره بلندمدت و کوتاه مدت بیشتر شده و شاخص استاندارد اند پورز ۵۰۰ افزایش نشان داده است. افزایش انتظارات مصرف کننده و کند شدن انتقال کالا از عرضه کننده به تقاضا کننده در افزایش مشاهده شده در شاخص نماگرهای پیشرو موثر بوده اند (فرض بر آن است که با افزایش سفارش‌ها انتقال کالا به مصرف کننده کندتر می‌شود با این وجود، این کندی در انتقال می‌تواند دلالت بر آن داشته باشد که عرضه کننده‌ها نیروی کار را بیش از حد تعدیل کرده‌اند). دو مورد از ده شاخص نیز- عرضه پول و سفارش‌های جدید برای کالاهای مصرفی- کاهش‌هایی را نشان داده است.
شاخص نماگرهای همزمان شاخص دیگری است که Conference Board برآورد می‌کند. این شاخص برای هشت ماه متوالی افت کرده و در۱۷ ماه از ۱۹ ماه اخیر کاهش نشان داده است. این شاخص، اغلب در تصمیمات مربوط به زمان‌بندی مورد استفاده کرسی تحقیقات اقتصادی قرار می‌گیرد و کاهش مداوم آن باعث شده که آقای باندهولز معتقد باشد که رکود هنوز پایان نیافته است. شاخص نماگرهای همزمان از اوجی که در ماه نوامبر ۲۰۰۷ نشان داد ۴/۶‌درصد کاهش یافته است. این رکود عمیق ترین رکود پس از سال ۱۹۶۰ به شمار می‌رود. پیش از بحران فعلی، شدیدترین کاهش شاخص مذکور ۶/۵درصد بود که در رکود ۷۵-۱۹۷۳ اتفاق افتاد.
*فلوید نوریس در آدرس زیر در زمینه اقتصاد و فاینانس مطلب می‌نویسد:
nytimes.com/norris