آشتی با امپریالیسم

حزب کمونیست چین در ژوئیه سال ۱۹۲۱ میلادی تاسیس شد. این حزب در سالهای ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۹، با ساماندهی مخالفان، قدرت را از چنگ ملی گرایان که پیش از آن امپراتوری چین را سرنگون کرده بودند خارج کرد و جمهوری خلق چین را برپا داشت. با وجود آنکه حزب کمونیست چین در سال ۱۹۲۱ میلادی تاسیس شد، عقاید سوسیالیستی در چین قبل آن هم رایج بوده است. عقاید سوسیالیستی در اواخر قرن ۱۹ وارد چین شدند و در سال ۱۹۰۷، کمونیسم آنارشیستی شکل غالب عقاید سوسیالیستی در چین بود. پس از سرنگونی سلسله کینگ به دست ملی گرایان (حزب کومین تانگ) و تاسیس جمهوری بورژوا- دموکراتیک چین فعالیت‌های کمونیستی در چین تشدید شد و بسیاری از گروههای چپ به صف متحدان کومین تانگ به رهبری سون یات سن پیوستند. کومین تانگ و سون یات سن متحدان شوروی بودند و شوروی مشاورانی را برای آنها گسیل می‌داشت. حزب کمونیست چین در ابتدا با بسیاری از گروه‌های چپ کومین تانگ متحد شد و در واقع پیمان اتحاد را با کل مجموعه کومین تانگ در «جبهه متحد اول چین» بست. کمینترن (بین‌الملل کمونیسم) به حزب کمونیست چین رهنمود داده بود با کومین تانگ در ارتباط باشد. با افزایش نفوذ حزب کمونیست چین و شوروی به تدریج از نفوذ ملی گرایان کاسته شد.

پس از مرگ سون یات سن، چیانگ کای چک از رهبران بانفوذ کومین تانگ کوشید با اتکا به ارتش و شبه نظامیان حزبی سد راه کمونیست‌ها شود. چیانگ کای چک پس از مرگ سون یات سن، در آنچه در چین به عنوان ترور سفید معروف است تلاش کرد «احزاب خطرناک» را پاکسازی کند که این پاکسازی احزاب چپ موجود در کومین تانگ، حزب کمونیست چین، مشاوران روسی و رهبران نظامی‌را نیز در بر می‌گرفت. این عمل باعث شد جنگ داخلی چین رخ دهد. در نتیجه دو دولت کومین تانگ در یوهان و نانجینگ (به ترتیب توسط جناح چپ و جناح راست) شکل گرفت و در نهایت رابطه حزب چپ کومین تانگ و حزب کمونیست چین دچار مشکل شد. سرانجام دولت یوهان سرنگون شد و همین سرنوشت با لشکر کشی شمالی چیانگ کای شک در انتظار رهبران نظامی ‌بود.

سرانجام حزب کمونیست چین در طی سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ میان دهقانان که اکثریت جمعیت چین را تشکیل می‌دادند مقبولیت زیادی پیدا کرد و در همین حین کومین تانگ در اثر جنگ با ارتش امپراتوری ژاپن تحلیل رفت. حزب کمونیست چین سرانجام همه چین را تسخیر کرد و اعضای کومین تانگ به جزیره تایوان که بخشی از چین بود پناه بردند. کمونیست‌ها از آن هنگام تا سال ۱۹۴۹ بر سراسر چین به جز تایوان مسلط شدند و نخستین رژیم سوسیالیستی آسیایی را تشکیل دادند.

از سال ۱۹۵۶، حزب کمونیست چین به دلیل فقدان تجربه کافی در جریان رهبری اقتصادی و نوسازی چین اشتباهاتی مرتکب شد. به تبع آن مبارزه قدرت (انقلاب فرهنگی چین) در سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۶ در حزب کمونیست چین شروع شد. در این رویداد که بعدها اشتباه بزرگ حزب کمونیست چین شمرده شد چهره‌های میانه رو حزب اخراج شدند و فشار بر روشنفکران افزایش یافت. در این دوران کمونیست‌های تندرو همه آرا و اندیشه‌های غربی حتی آثار ادبی ویلیام شکسپیر نمایشنامه نویس انگلیسی و بتهوون موسیقیدان آلمانی را مظاهر سرمایه‌داری خواندند و جمع آوری کردند. پس از پایان (انقلاب فرهنگی چین) در اکتبر سال ۱۹۷۶، چین به دوره نوین توسعه تاریخی وارد شد. سومین اجلاس پلنوم یازدهمین کمیته مرکزی حزب کمونیست چین که اواخر سال ۱۹۷۸ برگزار شد نقطه عطفی با اهمیت بالا پس از تاسیس جمهوری خلق چین محسوب می‌گردد.

از آغاز سال ۱۹۷۹ «حزب کمونیست چین سیاستهای اصلاحات و درهای باز را که دنگ شیائوپنگ مطرح کرد به اجرا گذاشت. پس از اجرای سیاست‌های اصلاحات و درهای باز به این طرف، توسعه اقتصاد ملی و اجتماعی چین به دستآورده‌های چشمگیری نائل آمده‌است. چهره کشور دستخوش تغییرات شگرفی شد. این دوران از لحاظ وضعیت بهترین زمان پس از تاسیس جمهوری خلق و بهترین دوره برای مردم به لحاظ تامین منافع آنان به شمار می‌رود. حزب کمونیست چین حامی‌توسعه فعال روابط خارجی بوده و برای کسب محیط مساعد بین‌المللی برای اصلاحات و درهای باز و مدرنیزاسیون در تلاش است. در امور بین‌المللی، حزب کمونیست چین ضمن ایستادگی بر سیاست امور خارجی صلح‌آمیز حاکی از استقلال و عدم وابستگی، حفظ و حراست از استقلال و حق حاکمیت چین، مخالفت با استیلاطلبی و سیاست زورگویی، حفظ صلح جهانی مساعدت به توسعه بشر و براساس اصول احترام به حق حاکمیت و تمامیت ارضی، عدم تجاوز به یکدیگر، عدم مداخله در امورداخلی یکدیگر، منافع متقابل و برابری و همزیستی مسالمت‌آمیز روابط خود با کشورهای مختلف جهان را توسعه می‌دهد.