روزنامه‌ی ما

نگار حبیبی
اولین دبیر گروه مدیران
خوش شانس بودم که اولین تجربه کار جدی ام در دنیای اقتصاد بود. هر چند در اولین تجربه کاری همیشه، چیزهایی هست که نمی‌بینی. اندیشه پیشرفت، استقبال از نظر خبرنگاران و مطالعه برای آشنایی با شیوه‌های جدید مدیریتی شاید مهم‌ترین این نادیده‌ها بود. در دنیای اقتصاد، در اتاق سردبیر همیشه باز بود.

در مورد هر اظهار نظری فکر می‌شد و تلاش بر استفاده هر چه بیشتر از تخصص و استعدادهای کارکنان بود. بعدتر دیدم اما، که این امور به نظر من بدیهی، همان جای کار است که در بسیاری از محیط‌های کار می‌لنگد. محیط‌های کار حتی خصوصی که در آنها یک نفر تصمیم می‌گیرد و دیگران اجرا می‌کنند یا از تصمیم گرفته شده خوششان نمی‌آید و اجرا نمی‌کنند یا جور دیگر اجرا می‌کنند و در روندی فرسایشی منابع به هدر می‌رود. مدیرانی که با وجود تمایل به سود آوری بیشتر، هرگز به تغییر نمی‌اندیشند و شاید به دلیل عدم آشنایی، هرگز به سراغ منابع به روز مدیریتی نمی‌روند. این شد که در تجربه‌های بعدی بیشتر قدر دنیای اقتصاد را دانستم و به آن احساس تعلق خاطر کردم. هنوز هم هر وقت در جمعی در مورد دنیای اقتصاد حرف می‌زنم ناخودآگاه می‌گویم «روزنامه ما».