پنجره‌ای باز به سوی اقتصاد آزاد

محسن خلیلی

بنیانگذار و مدیر شرکت بوتان

من یک صنعتگرم، صنعتگری متعلق به جهان امروز، صنعتگری که باید بداند در جهان به شدت رقابتی چگونه تولید کند تا بتواند بماند، هم در بازار داخلی و هم در بازارهای بین‌المللی. من یک صنعتگرم که می‌داند یک دست صدا ندارد. یعنی آنکه برای ماندن و برای بزرگ شدن نیاز دارد که با یاران خود در پیوند و همکاری باشد و مجموعه‌هایی را برای داشتن «صدا» در جهان امروز سامان دهد. یعنی دارای تشکل و نهاد باشد. من صنعتگر تشکل‌گرایی هستم که باید نه فقط از منظر فردی و گروهی، بلکه در عرصه ملی، مسائل اقتصادی را بفهمد و تجزیه و تحلیل کند و پیشرفت خود را در پرتو پیشرفت کشور و ملتش معنا کند. نتیجه این همه «باید»‌ها آن است که باید بداند و هر روز بر دانسته‌های خود بیفراید. باید بیاموزد تا بتواند بیاموزاند. بفهمد تا فهم خود را با همگنانش در میان نهد و صنعتگر و شهروندی آگاه و پیشبرد برای کشورش باشد تا آن آرزوی چند قرنه انسان ایرانی برای پیشرفت و توسعه را خدمتگزاری شایسته باشد. روزنامه «دنیای اقتصاد» پنجره‌ای است بس ارزشمند به سوی این دانش‌ها و پاسخگویی به این « نیازها ».

من صنعتگر که اکنون وظایفی در سطح ملی و کلان بر دوش دارم باید از تحلیل و تفسیرهای وقایع و رویدادهای اقتصاد داخلی و خارجی آگاه باشم. چگونه می‌شود من صنعتگر از جایگاه اقتصادی و صنعتی کشورم در آمارهای داخلی و رتبه‌بندی‌های نهادهای بین‌المللی آگاه نباشم و تحلیل درستی از آنها نداشته باشم و بتوانم صحیح بیاندیشم. نمی‌شود از سخنان سایر دوستان و همکاران در حوزه‌های مختلف و نیز افکار و عقاید مسوولان و تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران اقتصادی یا تاثیرگذار بر حوزه اقتصادی اطلاع نداشته باشم و بتوانم تصمیمات منطقی بگیریم؛ چراکه اطلاعات در حکم بینایی است و بدون دیدن، رفتن میسر نیست. روزنامه «دنیای اقتصاد» امکان این اطلاع‌یابی را به نحو ارزشمندی برای من فراهم می‌کند. اما «دنیای‌اقتصاد» تنها یک رسانه اقتصادی نیست، بلکه پنجره‌ای رو به سوی منظره و افقی روشن و امید آفرین. پنجره‌ای است باز به سوی اقتصادی باز و آزاد. واقع آنکه روزنامه «دنیای اقتصاد» نه یک روزنامه بلکه یک «مکتب» اقتصادی است. یعنی همان چیزی که از یک روزنامه مدرن در جهان امروز انتظار می‌رود. روزنامه‌ای که برای خود خط مشی دارد و نگرش و رویکرد.

خط مشی متین و منطقی و سخت موردنیاز امروز روز جامعه ایران یعنی «اقتصاد باز و آزاد». اقتصاد باز و آزاد به گمان این خدمتگزار اقتصاد ملی نه یک نگرش تئوریک، بلکه یک «ضرورت» عملی برای خروج از یک سرگشتگی تاریخی است. گم‌گشتگی اقتصاد دولتی و افراط در تمرکزگرایی. طرح ضرورت آزادی کسب و کار و تبیین عملی آن مانند ضرورت «اندیشه آزاد» در فضای امروز جامعه مان مهم و اساسی است که بدون این دو مهم امکان توسعه فراهم نیست.

روزنامه «دنیای‌اقتصاد» همچنین به گواه ماندگاری ده ساله‌اش شیوه‌ای از اعتدال و میانه روی و زبان عاری از خشونت را در روش و منش اقتصادی و اقتصاد سیاسی بنیان نهاد که کمتر نظیر آن را می‌توان یافت، چرا که منطق نیاز به جدال ندارد. روزنامه «دنیای اقتصاد» به عنوان یک بنگاه اقتصادی همچنین این نکته را نیز به اثبات رساند که می‌توان ضمن آنکه «کسب‌وکار» موفق بنگاهی داشت، بر سر اعتقاد و وظایف ملی خود نیز بود و اسیر نگرش‌های «کاسب‌کارانه» نشد که این شیوه و منشی است که اینجانب پیوسته آن را ستوده‌ام و به آن اعتقاد دارم، اینکه بهترین کالا را از طریق مجرب‌ترین نیروهای انسانی و روش علمی و مواد اولیه و در درون مناسباتی انسانی و مبتنی بر اخلاق حرفه‌ای تولید کنیم و «مسوولیت اجتماعی» خود را به عنوان اصلی اساسی هرگز از نظر دور نداریم و بر سر خطوط قرمز خود که راستی و حقیقت و درستی است بمانیم و راه ‌و‌ روش و ارزش‌هایی که به آن اعتقاد داریم، تبلیغ کنیم تا با ماندگاری خود و ماندگاری همچون تویی، نقطه نقطه‌های خطی شکل گیرد که خط «توسعه و پیشرفت» کشور باشد؛ مسیری صعب و سخت و پرسنگلاخ که صبر و حوصله و زمان می‌خواهد و نترسیدن و نهراسیدن از گوشه کنایه‌ها و تهمت‌ها و... استقامت داشتن.

البته در این مسیر لطف و محبت‌ها و عشق و عاطفه‌ها هم کم نیست! روزنامه «دنیای اقتصاد» به گمان من خدمتگزار اقتصاد ملی، واجد تمامی این اصول حرفه‌ای و ملی و میهنی است و البته مانند هر پدیده‌ای مصون از خطا و ضعف نیست. ضعف و کمبودهایی که قطعا می‌دانم مدیر مسوول محترم، سردبیر و دبیران مجرب آن روزنامه وزین به آن آگاهند و هر روز «پنجره» دنیای اقتصاد را صاف و براق می‌کنند تا غبار عادت مسیر تماشا را نیالاید و نگرندگان از این پنجره شفاف‌تر اخبار و رویدادها را به نظاره بنشینند و راهنمای عمل خود قرار دهند که این نه امری تزیینی که ضرورتی هر روزه است تا بمانیم و هر روز پیش برویم و در جا نزنیم که البته «دنیای اقتصاد» در ده سالگی خود نشاط جوانان و پختگی پیران را دارد. امید است که هر روز بیش از دیروزتان باشید و نشان دهید که «اقتصاد دنیا» چه فرصت‌هایی را برای پیشرفت، توسعه و رفاه میهن عزیزمان در خود نهان دارد!