درباره انجمن صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی ایران

جامعه مهندسی ایران، پس از سال‌ها پیگیری برای طراحی تشکیلاتی حرفه‌ای در جهت هدایت سرمایه‌های انسانی این مرز و بوم، بر آن شد تا ایده تأسیس انجمنی غیرانتفاعی را به تحقق، نزدیک نماید. متعاقب بررسی‌های دقیق و مطالعات کارشناسانه و با همکاری تنگاتنگ چهار تشکل عمده کشور؛ سندیکای شرکت‌های ساختمانی، انجمن شرکت‌های تأسیساتی و تجهیزاتی، انجمن مهندسان مشاور معمار و شهرساز و جامعه مهندسان مشاور، در سال ۱۳۷۷، انجمن صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی ایران، بنیان نهاده شد؛ به همت چند تن از پیشکسوتان این حوزه و به پشتوانه تجارب مدیریتی موفق، ساختار جامعی تدوین شد تا علاوه بر بازیابی زمینه‌های مستعد صادراتی و توانمندی‌های نهفته در کشور، اقتضائات و الزامات تجارت جهانی، شناسایی شده و در جریان معرفی مهارت‌های مهندسی و دانش فنی فرزندان ایران، امکان صدور خدمات فنی و مهندسی به سراسر دنیا و در طیفی گسترده فراهم شود.

انجمن صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی، به حول و قوه الهی و با برخورداری از چهار دپارتمان تخصصی «مطالعات بازار و مناقصات»، «IT، آموزش و انتشارات»، «حقوق تجاری» و «روابط بین‌الملل»، افتخار یک دهه اطلاع‌رسانی و ارائه مشاوره به بیش از ۲۵۰ شرکت عضو را داشته و در تلاش است تا با در نظر داشتن ظرفیت‌های قابل توجه مهندسی مازاد کشور، فرصت‌های مغتنم پیش رو را رصد نموده و در راه رفع موانع تجاری، نقش مؤثری را ایفا نماید.

انجمن صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی ایران که خود را پیشگام تحولی عمیق در رویه های صادراتی کشور می داند، در تلاش است تا با بهره‌گیری از دانش مدیریتی موجود و شناسایی زمینه‌های تخصصی کمتر مورد توجه داخلی که اقبال جهانی دارند، ظرفیت‌های مهندسی مازاد کشور را به عرصه رقابت بین‌المللی کشانده و در فرآیند عرضه دانش ایرانی به نحوی فراگیر، سهیم باشد. در این راستا، انجمن، خود را موظف به اجرای برنامه‌هایی می‌داند که متضمن ارتباط نزدیک با نهادهای دولتی و همگرایی میان اعضا بوده و به بهبود وضعیت حرفه‌ای ایشان بینجامد.

ناگفته پیداست که تعاون و همداستانی اعضای انجمن در جهت تجمیع توانمندی‌ها و همپوشانی فنی فعالیت‌ها، در کنار تعاملی بالنده با دنیای در حال دگرگونی، ما را چنان پرتوان و کارآمد می‌نماید که اگر در هر گوشه از گیتی، تقاضایی برای عمران و سازندگی باشد، بازوان با کفایت کارشناسان خلاق ایرانی به کار خواهدبود. تحقق این مهم، همچنان که راه را به سوی بی‌نیازی از درآمدهای نفتی، رهنمون خواهد شد، با ایجاد حدود بیست هزار فرصت شغلی در جریان اجرای هر پروژه خارجی، بازار کار داخلی را نیز مستغنی می‌نماید.