عصر تلاطم ماجراهای دنیای جدید(۱۴) حرکت به سوی انواع انرژی

آلن گرین‌اسپن

مترجم: صالح واحدی

داستان‌های هراس‌آور نیروگاه‌های اتمی شوروی هم که با ملاحظات ایمنی کمی ساخته شده بودند هم مزید بر علت است. ساکنان شهرهای مخفی اتحاد جماهیر شوروی که هرگز نام و نشان آنها حتی بر روی نقشه نبود در معرض تشعشعات رادیواکتیوی بودند که در هوا و آب‌های شهرهایشان بود. نیروی هسته‌ای هرگز بدون یک ساختار حفاظتی همه‌جانبه فاقد ایمنی است.

نظام مراقبتی تاسیسات اتمی در آمریکا چنان است که هرگز کسی در اثر عوارض ناشی از رادیواکتیو دچار مشکل جدی جسمی یا مرگ نشده است. آخرین باری که حرفی در این مورد زده شده به واقعه‌ای که در سال ۱۹۷۹ در جزیره تری‌مایل اتفاق افتاد باز می‌گردد. اما نتیجه مطالعات گسترده بر روی افزایش موارد ابتلای ساکنان به سرطان تیروئید هرگز ارتباط آن با فعالیت‌های هسته‌ای را تایید نکرد و ۱۷ سال بعد دادگاه محلی ادعاهای مطرح شده را رد کرد که به تایید دادگاه عالی ایالات متحده هم رسید. هرچند که درعرصه سیاست حکم به محکومیت صادر شده بود.

نیروی هسته‌ای ابزاری قوی برای مقابله با گرم شدن کره زمین است و تنها وقتی باید استفاده از آن را محدود کنیم که تهدیدش برای زندگی انسان بیش از منافعش باشد. با این معیار من فکر می‌کنم که بیش از اینها باید این انرژی را به کار گیریم.

شکی نیست که کره زمین در حال گرم شدن است و باعث و بانی این بلا هم انسان بوده است. ممکن است ما روزی مجبور شویم به خاطر آب شدن یخ‌های «پارک ملی یخ» نام آن‌را عوض کنیم. واقعه‌ای که دانشمندان معتقدند در سال ۲۰۳۰ اتفاق خواهد افتاد. اما من به عنوان یک اقتصاددان شک دارم که وضع مقررات جهانی برای مقابله با گاز CO۲ موثر باشد. تقریبا همه اقتصاددانان جنبه‌های تجاری موضوع را مدنظر دارند. تعیین حدمجاز برای تولید گاز CO۲ فعالیت‌‌های اقتصادی کم سودی که باعث تولید گازهای ممنوعه است را متوقف می‌کند. اما عامل مهم در این مورد تعیین میزان مجاز تولید گاز در هر کشور است. نتیجه طبیعی به راه افتادن بازار خرید و فروش سهمیه بوده است. شرکت‌هایی که کمتر از حد مجاز گاز CO۲ تولید می‌کنند مازاد بر آن را در بازار آزاد می‌فروشند و آنها که عامل تولید گازهای خطرناک هستند نیز خریداران مجوز خواهند بود.

موفقیت هرطرحی از این دست به حد مجاز تعیین شده بستگی دارد. این پاشنه آشیل ماجرا است. برای مثال به نظر می‌رسید که اروپا در سال ۲۰۰۵ چنین طرحی را با موفقیت به اجرا درآورد. اما سقف تعیین شده خیلی بلند بود و در واقع مانع محکمی در مقابل تولید گاز ایجاد نشد. کمیسیون اروپا در مه ۲۰۰۶ اعلام کرد که ۱۵ عضو اولیه اتحادیه تولید گازهای مخرب در کشورهای خود را تا سال ۲۰۱۰ به انداز ۶/۰ درصد نسبت به سال ۱۹۹۰ کاهش خواهد داد. پروتکل کیوتو نیز ۸ درصد کاهش تا سال ۲۰۱۲ را هدف قرار داده است. با تعیین چنین حدودی قیمت سهمیه‌های مورد معامله تا دو سوم کاهش یافت.

واقعا راه موثری برای کاهش گازهای مخرب وجود ندارد که تاثیراتی منفی بربخش‌هایی از اقتصاد کشورها را به همراه نداشته باشد. راست و پوست کنده این هزینه‌ای است که باید پرداخت شود.

اگر سقف مجاز آن‌قدر پایین باشد که کاهش معنی‌داری در میزان گازهای تولیدی درپی داشته باشد، قیمت مجوزها افزایش می‌یابد و درنتیجه شرکت‌های بسیاری با افزایش هزینه‌های تولید و کاهش قدرت رقابت مواجه می‌شوند، بیکاری ایجاد می‌شود و درآمد واقعی کارگران کاهش می‌یابد. آیا پارلمان یک کشور می‌تواند قانونی را تصویب کند که هزینه‌های آن‌را مردم خودش بپردازند، اما منافعش برای همه کشورها، چه آنها که با تولید گاز مقابله کرده و چه آنها که مبارزه نکرده‌اند باشد؟

۱ - «هنری هاب» یک مرکز تلاقی خطوط لوله گاز طبیعی در «لویزیانا» است که قیمت‌گذاری آن بر روی گاز حالت مرجع دارد.

۲ - عدد ۱ به همراه ۱۵ صفر، قابل مقایسه با میلیارد که عدد ۱ به همراه ۹ صفر است(مترجم)

۳ - واقعه نشت مواد رادیواکتیو از نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ نیز شوک بزرگی به جهانی وارد کرد که گفته می‌شود تبعات انسانی و زیست‌محیطی آن تا چند دهه دیگر ادامه خواهد داشت. (مترجم)