حامی صلح و تجارت آزاد

- سال ۱۹۵۴ در چنین روزی، رابرت کوچاریان، سیاستمدار، متولد شد.

روبرت کوچاریان از سال ۱۹۹۸ تا کنون رییس‌جمهوری ارمنستان است. کوچاریان در تاریخ ۳۱ اوت ۱۹۵۴ در شهر استپاناکرت مرکز ‌جمهوری ناگورنو - قره‌باغ که در آن زمان تحت نفوذ‌جمهوری سوسیالیست شوروی بود، زاده شد. او مدرک دوران پیش از دبیرستان و دبیرستان خود را از آنجا گرفت و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ در ارتش شوروی خدمت کرد. او و همسرش، بلا کوچاریان، دارای سه فرزند هستند: سدراک، گایان و لوون که هر سه آنها در استپاناکرت به دنیا آمده‌اند. همسرش هم که در استپاناکرت به دنیا آمده بود، فارغ‌التحصیل موسسه پزشکی یروان، و فرزندانش فارغ‌التحصیلان دانشگاه دولتی یروان هستند.

کار اولیه کوچاریان به عنوان مهندس کارخانه الکتروتکنیک استپاناکرت در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. پس از‌تراشکاری، به پست مهندسی مکانیک ارتقا پیدا کرد. در سال ۱۹۸۲، از بخش الکتروتکنیک موسسه پلی‌تکنیک یروان با طی یک مراسم احترام‌آمیز فارغ‌التحصیل شد. کوچاریان پس از پیوستن به جنبشی برای واگذاری سرزمین ناگورنو-قره باغ، محل تولدش، از آذربایجان به ارمنستان به سمت سیاست کشیده شد. در دهه ۸۰، پست‌های مختلفی در حزب جوانان کمونیست ناگورنو - قره باغ گرفت. در پایان فوریه ۱۹۸۹، کوچاریان به عنوان عضوی از سازمان کرانک،یکی از رهبران جنبش قره‌باغ شد. پس از آنکه سازمان از هم پاشید، سازمان میاتسوم ( یا اتحاد) را بنیان نهاد. سبک تاثیر گذارش در سیاست، او را در رده‌های سیاست شوروی قرار داد و تا پایان سال ۱۹۸۹، در سمت معاون شورای عالی ارمنستان ظاهر شد. در سال ۱۹۹۱، کوچاریان به عنوان معاون شورای عالی‌جمهوری ناگورنو - قره باغ انتخاب شد. با فروپاشی اتحاد شوروی، در گیری ناگورنو - قره باغ به موقعیت خارج از جنگ تغییر پیدا کرد. در آگوست ۱۹۹۲، کوچاریان رییس‌کمیته دفاع دولتی‌جمهوری ناگورنو - قره باغ شد. او در سال ۱۹۹۴ به ریاست‌جمهوری ناگورنو-قره باغ برگزیده شد و از سال ۱۹۹۷ به نخست‌وزیری‌جمهوری ارمنستان انتخاب شد. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ارمنستان در سال ۱۹۹۸ بر رقیب خود لئون‌ترپطروسیان رییس‌جمهور پیشین آن‌جمهوری پیروز شد و به ریاست این‌جمهوری منطقه قفقاز انتخاب شد.

سیاست خارجی:

در سمت ریاست‌جمهوری، کوچاریان مذاکرات قطعنامه صلح‌آمیز بر سر وضعیت ناگورنو - قره‌باغ را با رییس‌جمهور آذربایجان ادامه داد. مذاکرات میان این دو رییس‌جمهور در سپتامبر ۲۰۰۴ در قزاقستان و حاشیه نشست سران کشورهای مستقل مشترک المنافع برگزار شد. طبق گزارش، یکی از پیشنهادات مطرح شده، عقب‌نشینی نیروهای اشغالگر از مرزهای آذری مجاور ناگورنو - قره باغ و برگزاری رفراندوم‌هایی در ناگورنو- قره‌باغ و آذربایجان با در نظر گرفتن وضعیت آتی منطقه بود. در ۱۱-۱۰ فوریه ۲۰۰۶ این دو رییس‌جمهور در فرانسه دیداری با هم داشتند تا درباره اصول اساسی آرام کردن درگیری، شامل عقب‌نشینی ارتش، تشکیل ارتش حافظ صلح، و وضعیت ناگورنو - قره باغ به بحث بپردازند. رییس‌جمهور فرانسه با هر دو رهبر جداگانه ملاقات و ابراز امیدواری کرد که مذاکرات ثمربخش خواهد بود. بر خلاف خوش‌بینی اولیه، مذاکرات به توافق نرسید. دور بعدی مذاکرات در مارس ۲۰۰۶ در واشنگتن دی‌سی برگزار شد، رییس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین، بر هر دو طرف فشار آورد تا به نتیجه برسند. پس از آن در سال ۲۰۰۶ جلسه‌ای در مسکو تشکیل شد که در این مورد هم پیشرفتی حاصل نشد. تا اینکه در سپتامبر ۲۰۰۶، کوچاریان طی یک پیام تبریک، اعلام کرد که مردم قره باغ تصمیم خود را گرفته اند و از منافع ملی خود در جنگ تحمیلی دفاع می‌کنند و امروز در حال بنای ایالتی آزاد و مستقل هستند.