دایناسورها در مهد کودک

[ فریده گلبو ]
پاتوق ما آن کافه مشهور نزدیک کوچه نو بهار بود. از اولین روزهای دانشجویی و آشنایی با هم این پاتوق را برای خود انتخاب کرده بودیم.

به خانه من خیلی نزدیک بود و از خانه آنها نیز چندان دور نبود. اما انگیزه اصلی این انتخاب دوری و نزدیکی راه نبود. از جای دیگر نشات می گرفت. آن روزها شهرت داشت که آن کافه پاتوق روشنفکران تهرانی است و این مهر روشنفکری برای ما که دانشجوی نوپای فلسفه بودیم سخت جاذبه آفرین بود...
وقتی در سال ۷۶ و در کتاب "بعد از عشق" کافه نادری را اینگونه توصیف کردم برایم قابل تصور نبود که یک روز دیگر و درست پس از ۱۱ سال ، زمانی که به یک کافه محلی در نزدیکی خیابان مقصود بیک می روم ناچار شوم برای توصیف فضا از داستان دایناسورها کمک بگیرم و خود و هم سن و سالانم را در میان کافه نشینان امروزی دایناسورهایی در مهدکودک بنامم. چند روز پیش بود که به دعوت دوستانم به یک کافه رفتم. پاتوقی که می گویم یک کافه محلی بود و فضایی شبیه کافه های محلی اروپایی را در ذهن تداعی می کرد و برای من که برای نخستین بار به آنجا می رفتم به نظر بسیار زیبا می رسید. فضای این کافه محلی در حوالی چهار راه حسابی به قدری برای من غریب و نا آشنا بود که احساس کردم من و دوستانم که برای تفریح، گپ و گفت و تداعی خاطراتمان در پاتوق های قدیمی به آن مکان رفته بودیم در مقابل خیل جوانان و نوجوانانی که به آنجا می آمدند انسان هایی کهنه و قدیمی هستیم و حضور ما در آن کافه به حضور دایناسورها در مهد کودک می ماند. از حال و هوای کافه نادری و پاتوق های روشنفکری آن زمان خبری نبود و من فضایی را می دیدم که حتی با فضای شهر هم فاصله بسیاری داشت. پس از اینکه از آن کافه بیرون آمدیم خاطرات شش ماه نشستن مستمر در کافه نادری برایم تداعی شد. شش ماهی که تنها یا به همراه دوستان و آشنایان به کافه نادری می رفتم تا بتوانم فضای بهتری برای رمان بعد از عشق ایجاد کنم. فضایی که به کافه نادری بسیار نزدیک باشد.
... نمی دانم حالا که فضای آن حیاط باغ مانند به صورت خاطره درآمده است این همه آن را باشکوه به یاد دارم وذهنم در این مورد مصداق شعر صائب شده است که می گوید: چهره امروز از آیینه فردا خوش است. و یا به راستی حیاط بسیار بزرگ آن کافه مشهور و قدیمی تهران آن همه با شکوه بود.