دهلی برای جراحی‌های بزرگ آماده می‌شود

گردشگری پزشکی به شدت در حال افزایش است به طوری که بیماران آمریکایی با رفتن به سمت دریافت مراقبت از سلامتی در بیمارستان‌های خارج، صرفه‌جویی‌های کلانی می‌کنند.

زمانی که «جیمز پین» فهمید نیاز به پیوند کبد دارد، ابتدا سعی کرد در بیمارستان محلی درجه یک واقع در فلوریدای جنوبی ترتیب عمل جراحی را بدهد. پزشکان آنجا به او گفتند نمی‌توانند برای عمل جراحی زودتر از چند ماه آینده به او وقت بدهند و این عمل ۴۵۰۰۰۰دلار هزینه خواهد داشت که مبلغ زیادی برای یک بانکدار سابق بیمه نشده بود.بنابراین بیمار ۵۵ ساله و همسرش که تصمیم داشت نصف کبدش را به او اهدا کند به جای پرداخت این مبلغ، دو بلیت هواپیما به مقصد هند خریدند. آنجا در یکی از بزرگترین بیمارستان‌های دهلی نو، متخصص پیوند، عمل جراحی را با ۵۸۰۰۰دلار انجام داد، قیمتی که ۱۰ روز بستری شدن آنها در بیمارستان را نیز شامل می‌شد. آقای پین که قرار بود، این هفته به فلوریدا بازگردد، می‌گوید تجربه‌اش را به هر کس که از مشکل مشابه او رنج می‌برد، خواهد گفت و با لبخند اضافه می‌کند: «اگر می‌خواهید زنده بمانید و از زندگی لذت ببرید به دهلی بیایید.»به گفته انجمن پزشکی آمریکا تعداد آمریکایی‌هایی که برای کارهای پزشکی عازم خارج از کشور می‌شوند افزایش می‌یابد، چون که بیشتر از ۴۶میلیون جمعیت کشور بدون بیمه خدمات درمانی بوده و به دنبال معالجه‌ای هستند که بتوانند از پس هزینه‌اش برآیند و نیز شرکت‌های آمریکایی تحت فشار مالی سعی می‌کنند راه‌های ارزان‌تری پیدا کنند تا بتوانند مراقبت پزشکی با کیفیت بالا برای کارمندانشان فراهم کنند.

مکزیک برای آن دسته آمریکایی‌هایی که به دنبال جراحی پلاستیک و دندانپزشکی با نرخ ارزان هستند جذابیت بسیاری دارد و کشورهایی مثل مالزی، تایلند و فیلیپین نیز به (جذب کردن) گردشگران پزشکی ادامه می‌دهند.

اما هند که با هواپیما ۱۵ ساعت از آمریکا فاصله دارد به مقصد درجه یک برای بیمارانی تبدیل شده است که به دنبال برنامه‌های پزشکی با کیفیت بالا هستند، اما در کشور خودشان از پس هزینه‌اش برنیامده یا نمی‌توانند وقتشان را با پزشکان مورد اعتماد‌ تنظیم کنند. اینها شامل کارهایی از قبیل جراحی قلب، پیوند اعضا و کارهای ارتوپدی مانند جایگزینی زانو یا تعویض لگن است.سال گذشته این غول بزرگ جنوب آسیا ۱۵۰۰۰۰ گردشگر پزشکی از آمریکا، انگلستان، آفریقا و جاهای دیگر در جنوب آسیا جذب کرده است، به طورکلی هند سه مزیت اصلی دارد: پزشکانی که آموزش سطح بالای زبان انگلیسی دیده‌اند، تعیین وقت قبلی فوری و نیز هزینه‌های مناسب. هزینه بای‌پاس قلب در هند ۱۰۰۰۰دلار و تعویض لگن ۹۰۰۰دلار است که در آمریکا به ترتیب ۱۳۰۰۰۰ و ۴۳۰۰۰دلار می‌شود.احتمال می‌رود هجوم بیماران به هند در آینده چند برابر آنچه الان است بشود. جامعه پزشکی آمریکا می‌گوید کارفرمایان و بیمه‌کنندگان اصلی در حال بررسی هستند که آیا می‌توانند افزایش شدید هزینه‌های مراقبت سلامت را با فرستادن کارگرانشان به نقاط مختلف دنیا برای جراحی گزینشی پایین بیاورند.انجمن پزشکی در گزارشی که سال گذشته منتشر شد، گفت: «احتمالا بیمه کنندگان و کارفرمایان اصلی به زودی جاپای این افراد خواهند گذاشت.» در این گزارش اذعان می‌شود: «هزینه‌هایی که به گردشگران پزشکی پیشنهاد می‌شود، اغلب ۶۰ تا ۸۵درصد پایین‌تر از قیمتی است که در آمریکا مطالبه می‌شود، تفاوتی که به راحتی حتی هزینه‌های سفر، هتل درجه یک و نیز مخارج دیگر را جبران می‌کند.»به گفته انجمن پزشکی آمریکا تاکنون چند بیمه کننده اصلی برنامه‌های درمانی را در مکزیک و تایلند تحت پوشش خود درآورده‌اند.مسلما سفر به هند برای امور پزشکی مشکلات خاص خودش را هم دارد. این کشور روز به روز به خاطر کارکنان خوب تحصیلکرده‌اش، مراکز ارتباط تلفنی پیشرفته و ثروت جدید مشهور می‌‌شود، اما فقر و هرج و مرج همچنان مشخصه‌های دائمی زندگی در هند هستند.در هند قوانین سهل‌انگاری پزشکی ضعیف‌تر هستند، بیمارانی که پس از درمان با مشکل مواجه شده‌اند، بدون هیچ حمایت حقوقی رها می‌شوند. بیماران آمریکایی برای پیدا کردن پزشکی که پس از بازگشت به کشور حاضر به پذیرفتن آنان برای مراقبت‌های بعد از عمل باشد، مشکل می‌شوند. پرواز به هند- حتی با بلیت درجه یک‌ - برای هر کسی که مشکل پزشکی حادی دارد، سخت است.

اما هند در تلاش است تا جایی که امکان دارد مسافرت به کشورش را برای عمل جراحی خارجیان دلپذیر کند. این کشور اخیرا دسته‌بندی ویزای پزشکی ویژه‌ای را برای گردشگرانی که به دنبال مراقبت از سلامتی‌اند، ایجاد کرده‌است. برخی بیمارستان‌ها و هتل‌های درجه یک تصمیم گرفتند امکاناتی مشترک ایجاد کنند و بسیاری از بیمارستان‌ها با بنگاه‌های فروش گردشگر پزشکی قرارداد کلی بسته‌اند، از حمل و نقل از فرودگاه گرفته تا تهیه مترجم و رزرو کردن هواپیما (این قراردادها برای دور نگه داشتن گردشگران از برخی امور خسته کننده و وقت گیر در هند طراحی شده است).بیمارستان آپولو در دهلی‌ نو یکی از معروف‌ترین امکانات گردشگری پزشکی در کشور است، سرسرای ورودی روباز غار مانند آن انباشته از بیماران ملل گوناگون است: پیروان آیین سیک دستار به سر، زنان شرق آفریقا با آرایش درخشان و در لباس مخصوص، زنان جوان چینی با شلوار جین‌های کوتاه، مادران هندی که نوزادانشان را در گهواره گذاشته‌اند و بیماران افغانی با کلاه‌های مخصوص پشمی. در طبقه پنجم لابی مدرن بزرگی است که به اتاق‌های بیمارستان راه دارد، اتاق‌هایی که انگار در خانه‌ات در هر کجای آمریکا هستی. ساندویچ‌هایی با ظاهری اشتهاآور- بدون ادویه تند (کاری)- که به آرامی‌توسط پیشخدمت‌ها در داخل و خارج از اتاق‌ها سرو می‌شود. در بخش بستری یک بیمار عمل کمر از میسوری، بیمار عمل قلب از جورجیا و خانواده پین هستند.

مارشا پین که اعتراف می‌کند از زمان بهبودی بیشتر وقتش را به خرید کردن گذرانده است، می‌گوید: شما نمی‌توانید مراقبتی بیش از این توقع داشته باشید، مردم صبح زیر نظر پزشک بوده و ظهر و شب مطمئن می‌شوند که همه چیز عالی است. همسرش در حالی که هنوز دوره نقاهتش را روی ویلچری می‌گذراند، اضافه می‌کند: هر چیزی که من تقاضا کردم بهترین بود، درآمریکا این چنین نیست.مانند بسیاری از بیمارانی که به هند می‌آیند این زوج نیز کل مسافرتشان را با بنگاه‌ گردشگری پزشکی در آمریکا برنامه‌ریزی کرده‌اند، این بنگاه در پیداکردن دکتر مناسب، برنامه جراحی و برنامه‌ریزی دیگر‌ جنبه‌های اقامتشان به آنها کمک کرده ‌است.ووتر هوبرچتس رییس انجمن پزشکی جهانی جهانی که در کالیفرنیا واقع شده است، می‌گوید در میان بیمارانش، هند معروف‌ترین مقصد به‌خاطر جراحان کیفیت بالاست، زیرا هزینه‌ها بسیار پایین است.

طولانی بودن زمان سفر، هزینه بالای پرواز، تمام این‌ها به خاطر صرفه‌جویی در هزینه درمان فورا فراموش می‌شود. گاهی بیماران به تغییرات و عقب افتادن زمان‌ها در هند اعتراض می‌کنند- به گفته‌ وی رادیوگرافی که برای ساعت ۱۰ برنامه‌ریزی شده است، ۳۰/۱۱ انجام می‌شود، اما در بیشتر بخش‌ها «تنها چیزی که به خاطر می‌آورند بازگشت شان به زندگی یا کیفیت بهتر است.»گزارش انجمن پزشکی آمریکا می‌گوید، بیماران به عجله داشتن پزشکان آمریکایی و اینکه وقت کمی‌را با آنها می‌گذرانند، عادت کرده‌اند و ارزش اینکه بدون عجله با بسیاری از پزشکان خارجی داخل گفت‌و‌گو می‌شوند را می‌دانند. و به خاطر اینکه بسیاری از آمریکایی‌ها «امروزه رابطه نزدیکی با پزشک مسوول برنامه سلامت‌شان ندارند.» و بسیاری از پزشکان در آمریکا متولد خارج هستند، آمریکایی‌ها «دلواپسی و تشویش کمتری در کار کردن با پزشکان خارجی دارند.» نسبت به آنچه قبلا عادت داشته‌اند.

هوبرچتس آینده‌ای را پیش‌بینی می‌کند که درآن بسیاری از آمریکایی‌ها به طور مرتب برای مراقبت سلامت به خارج سفر می‌کنند و بهترین پزشک و امکانات را بدون توجه به مکان انتخاب می‌کنند.