چای ایرانی در آستانه نابودی

اگر مسوولان برای نوسازی باغات ۷۰ ساله چای فکری نکنند نابودی چای ایرانی حتمی است.

باغ‌های چای ایران که بخش عمده‌ای از آنها در شمال کشور واقع شده‌اند اغلب متعلق به بیش از ۷۰ سال قبل هستند و ارقام، نوع کشت، سنتی بودن برداشت، خشک‌سازی، گرانی دستمزد کارگر و عدم مدیریت اصولی باعث شده بازارهای داخلی این محصول هر روز کم‌رونق‌تر شود.

به گزارش خبرگزاری مهر، جمعی از کارشناسان و مسوولان این صنعت تاکید دارند برای خروج از بحران در صنعت چای، اصلاح و احیای ساختار سنتی و فرسوده چای کشور به ویژه در مناطق شمالی ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. عمر مفید باغ‌های چای منطقه به پایان رسیده و برای رونق دوباره صنعت چای باید راهکارهای اصولی و عملی ارائه شود.

کنترل کیفی چای، نظارت مستمر بر امر تولید و فرآوری، جوان‌سازی باغ‌های چای، مکانیزه کردن باغات، اعطای وام‌های بدون بهره و برگزاری کلاس‌های آموزشی، حمایت همه‌جانبه و برنامه فراگیر برای ایجاد تحول در صنعت چای کشور امری الزامی است.

نبود متولی خاص، گرانی نهاده‌های کشاورزی، قیمت نرخ کم خرید تضمینی، واردات بی‌رویه و نبود تشکل خاص صنفی و مشکلات مالی از جمله چالش‌های فراروی چایکاران عنوان شده است.

یک چایکار تنکابنی در این خصوص به مهر گفت: هزینه تولید چای بسیار زیاد اما میزان حمایت مسوولان امر از کشاورزان کم است.

خلیل احمدی افزود: عمر بوته‌های بسیاری از باغ‌های چای منطقه حدود ۷۰ سال است از این رو جوان‌سازی و نوسازی باغ‌ها باید در دستور کار قرار گیرد.

وی اظهار داشت: گرانی نهاده‌های کشاورزی، دستمزد بالای کارگر و سنتی بودن عملیات برداشت، انگیزه چایکاران را برای ادامه فعالیت کاهش داده است.محسن خلعتبری، چایکاری از رامسر نیز گفت: اتخاذ راهکارهای اصولی و حمایت همه جانبه از فعالان این عرصه ضروری است.

وی از مسوولان خواست تا به این سوال پاسخ دهند که چرا به‌رغم مصرف و جایگاه مهم چای در کشور هنوز بحران این محصول برطرف نشده است؟

وی اظهار داشت: دولت باید برای مدیریت و بازسازی باغ‌های چای تسهیلات مالی کم بهره و بلاعوض ارائه دهد چراکه حمایت‌های مالی کنونی پاسخگوی نیازها نیست.

مسوول یک کارخانه چای در تنکابن گفت: متاسفانه چای سال‌ها است که به حال خود رها شده و توجه چندانی به این محصول نمی شود.

حسین افشار افزود: بحث کیفیت چای داخلی از جمله دغدغه‌های جدی در خصوص چای است از این رو اصلاح و احیای باغات چای باید مورد توجه قرار گیرد.وی اظهار داشت: رفع بحران‌های فرا روی صنعت چای به حامی و متولی مشخص نیاز دارد و حمایت‌های کنونی مقطعی است.

وی خاطرنشان کرد: برنامه‌ریزان باید با سیاست‌گذاری مناسب از کشاورز و کارخانه‌دار حمایت کنند و برای ارتباط منطقی این حلقه بسترسازی کنند.عضو هیات علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد چالوس گفت: بافت سنتی، نوع گونه‌ها، نوع کشاورزی و مدیریت بر اراضی باغی چای از جمله عوامل بروز مشکلات است.

مجتبی نشایی مقدم افزود: مدت‌ها است باغات چای بازسازی نشده و از ارقام خوبی نیز در این اراضی استفاده نشده و این امر موجب شده تا چای داخلی طرفدار چندانی نداشته باشد.

وی تاکید کرد: طبق آمار سالانه ۲۰۰هزار تن برگ سبز چای در کشور تولید می شود از این رو باید جلوی واردات بی‌رویه گرفته شود.

به گفته نشایی مقدم، صنایع تبدیلی و تکمیلی چای در کشور توسعه نیافته و کارخانه‌های تولید و فرآوری چای قدیمی و سنتی است که باید اصلاح و نوسازی شود.

وی ادامه داد: چای هنوز نتوانسته به عنوان یک کشت و صنعت نیازهای تولیدکنندگان را تامین و در سبد خانوار قرار گیرد.

نشایی‌مقدم خاطرنشان کرد: چای تابع کارخانه است و اگر خوب تولید نشود ارزش اقتصادی و رقابتی ندارد، از سویی آشنا نبودن کشاورز به دانش روز و نبود متولی مشخص مشکلات فراروی صنعت چای را بیشتر کرده است.

رییس اداره تعاون روستایی تنکابن نیز خواستار برنامه‌ریزی برای حمایت همه جانبه از

تولید کنندگان چای شد و گفت: هزار و ۷۳۵ چایکار دارای دفترچه در این منطقه فعالیت دارند.

علی عبدا...پور افزود: از مجموع هزار و ۸۰۰ هکتار باغات چای این شهرستان در ۱۲۰۰ هکتار چایکاری می‌شود و بقیه رها شده است.