دیپلماسی اقتصادی ایران-۵
<p> دهمین و یازدهمین گفت‌وگو از مجموعه دیپلماسی اقتصادی ایران در گفت‌وگو با محمد ابراهیم طاهریان سفیر سابق ایران در پاکستان و افغانستان و جواد منصوری سفیر سابق ایران در چین انجام شد. طاهریان معتقد است که آنچه سبب همگرایی کشورها در حوزه پیمان‌های منطقه‌ای و توسعه مناسبات تجاری می‌شود، در درجه اول امنیت است و سپس مسائل توسعه‌ای. به گفته او تا زمانی که در منطقه‌ای مثل خاورمیانه امنیت به عنوان مولفه اصلی همگرایی بین کشورها است، نمی‌توان انتظار توسعه همکاری‌ها را داشت. از سوی دیگر او معتقد است که دیپلماسی اقتصادی در فضایی که اقتصاد دولتی حاکم است، نمی‌تواند موفق عمل کند، چه به گفته او ساختار اغلب کشورهای حوزه خاورمیانه اقتصاد دولتی است، از همین رو مراودات تجاری تحت تاثیر اقتصاد دولتی به کندی پیش می‌رود. </p>
دهمین و یازدهمین گفت‌وگو از مجموعه دیپلماسی اقتصادی ایران در گفت‌وگو با محمد ابراهیم طاهریان سفیر سابق ایران در پاکستان و افغانستان و جواد منصوری سفیر سابق ایران در چین انجام شد. طاهریان معتقد است که آنچه سبب همگرایی کشورها در حوزه پیمان‌های منطقه‌ای و توسعه مناسبات تجاری می‌شود، در درجه اول امنیت است و سپس مسائل توسعه‌ای. به گفته او تا زمانی که در منطقه‌ای مثل خاورمیانه امنیت به عنوان مولفه اصلی همگرایی بین کشورها است، نمی‌توان انتظار توسعه همکاری‌ها را داشت. از سوی دیگر او معتقد است که دیپلماسی اقتصادی در فضایی که اقتصاد دولتی حاکم است، نمی‌تواند موفق عمل کند، چه به گفته او ساختار اغلب کشورهای حوزه خاورمیانه اقتصاد دولتی است، از همین رو مراودات تجاری تحت تاثیر اقتصاد دولتی به کندی پیش می‌رود. گفت‌وگوی دوم با جواد منصوری سفیر سابق ایران در چین صورت گرفت. چین طی سال‌های گذشته از رشد اقتصادی بالا و مستمری برخوردار بوده است. به گونه‌ای که امروز دومین اقتصاد دنیا محسوب می‌شود. چین بعد از اصلاحات اقتصادی و کنار گذاشتن تفکرات «مائو» به سرعت راه رشد را در پیش گرفت. از آغاز سال ۱۹۷۹ حزب کمونیست چین سیاست‌های اصلاحات و درهای باز را که دنگ شیائوپنگ مطرح کرد به اجرا گذارد. جواد منصوری در این رابطه می‌گوید: «چین با حفظ ایدئولوژی مائو به توسعه نرسید، بلکه با کنار گذاشتن این ایدئولوژی توانست وضعیت خود را دگرگون کند. به عبارت دیگر، جهش اقتصادی چین با تغییر نظام فکری آن صورت گرفت.» این دیپلمات اقتصاد خوانده که مدتی نیز سفیر ایران در پاکستان بوده، معتقد است: «وقتی روابط سیاسی قطع یا مختل می‌شود، حتی اگر روابط اقتصادی به حد اعلای خود برسد باز هم نمی‌تواند به توسعه مناسبات همه‌جانبه دو کشور منجر شود.» گفت‌وگو با این دو دیپلمات درپی می‌آید:
