«سرزمین رویا »آرایشگاهی متفاوت برای کودکان

در میان اماکن عمومی شاید آرایشگاه‌ها یکی از آلوده‌ترین جاهایی باشند که می‌شود از آن‌ها نام برد. زنانه و مردانه‌اش هم فرقی نمی‌کند. آدم‌های مختلف از هر قشری و با هر میزانی از سلامت یا بیماری در هر صورت گذرشان به آن جا می‌افتد. برای همین همیشه بر رعایت بهداشت این اماکن و انتقال بیماری‌هایی که از طریق این مکان منتقل می‌شود تاکید می‌شود.

در این میان شاید کمتر کسی به آسیب پذیری بچه‌ها در این اماکن فکر کند. بچه‌ها بسته به این که دختر یا پسر باشند و یا چه سن و سالی داشته باشند با پدر یا مادرشان به آرایشگاه‌های زنانه یا مردانه می‌روند و امکان دارد در معرض آسیب‌هایی قرار بگیرند که شاید در هیاهوی رفت و آمدهای بزرگ‌ترها اصلا به چشم ما نیاید.

غیر از بیماری‌ها، بچه‌ها از لحاظ روحی نیز بسیار حساسند. شاید بسیاری از اوقات هیچ‌کس مفهوم ترس آن‌ها از آرایشگاه را نفهمد. شاید خیلی وقت‌ها ما با تعجب به مقاومت بچه‌ها در برابر کوتاه کردن موهایشان و گریه و زاری آن‌ها در آرایشگاه نگاه کنیم. و فشار روحی‌ای که آن‌ها را به گریه می‌اندازد و چیزی که در خاطر آن‌ها حک می‌شود، درک نکنیم.

برای بسیاری از پدرها و مادرها بردن بچه ها به آرایشگاه یک معضل محسوب می شود. آن‌ها شاهد گریه همیشگی بچه‌هایشان هستند و بسیاری از اوقات در زیر نگاه سرزنش‌بار مشتریان آرایشگاه که حوصله شنیدن گریه بچه‌ها را ندارند عصبی می‌شوند.

شاید شما جزو آن دسته از پدر و مادرهایی باشید که از دیدن این بچه‌ها رنج می‌برید و نمی‌دانید که چه‌طور می‌شود این ترس را از ذهن بچه‌ها پاک کرد و آن ها را با آرایشگاه آشتی داد. اما این کار شدنی است.

این روزها کم کم شاهد شکل گیری آرایشگاه‌هایی هستیم که مختص کودکان هستند. با فضایی شاد و متناسب با روحیه بچه‌ها که آرام آرام حس ناخوشایند ترس را از بچه‌ها می‌گیرند و شاید برعکس حتی برای آن‌ها لحظه‌ها و خاطراتی خوش می‌آفرینند.

یکی از این آرایشگاه‌ها یا بهتر بگوییم شاید اولین آن‌ها، « سرزمین رویا» است. آرایشگاهی که رویا خوش‌رفتار با اهدافی بلند و روانشناسانه آن را بنا کرده است.

در «سرزمین رویا» رضایت بچه‌ها حرف اول را می‌زند. آن‌ها در آرایشگاه با اسباب بازی‌های مختلف بازی می‌کنند. در اتاقی مخصوص نقاشی می‌کشند، کتاب می‌خوانند و روی صندلی‌های مخصوص آرایشگاه که در اصل ماشین‌های بزرگ اسباب بازی هستند، می‌نشینند و به جای این که در آینه شاهد برگ‌ریزان موهایشان باشند به تلویزیون‌هایی که در برابر چشم آن‌ها کارتون مورد علاقه‌شان را نشان می‌دهد زل می‌زنند تا خاله‌های مهربان به آرامی موهای آن‌ها را با قیچی‌ها و شانه‌هایی که استریل هستند و از دستگاه اتوکلاو بیرون آمده‌اند کوتاه کنند.

آن‌ها شاید بازیگوشی کنند و حتی شاید بخواهند صندلی آرایشگاهشان را که همان ماشینشان است، با صندلی دیگری که شکل هواپیما یا لودر است عوض کنند. هیچ اشکالی ندارد. چون خاله‌ها اصلا عجله‌ای ندارند.

آن‌ها مهربان‌تر از آنی هستند که بخواهند با اخم کردن و یا عجله کردن اوقات بچه‌ها را تلخ کنند. چه کسی از چنین آرایشگاهی می‌ترسد؟

در «سرزمین رویا» اگر کسی بخواهد سرش را بشوید و سشوار بکشد، باز هم کار ترسناکی نیست. چون یک فیل صورتی مهربان با خرطوم درازش آن جا آماده است تا سر بچه‌ها را بشوید.

تازه بعد از کوتاه کردن موها باز هم عجله‌ای در کار نیست. چون بچه‌ها می‌توانند با یک دنیا اسباب بازی که در آن یکی اتاق است بازی کنند یا در اتاق مطالعه کتاب بخوانند و نقاشی بکشند یا کارتونشان را ببینند و یا در آتلیه عکاسی عکس یادگاری بگیرند.

خاله رویا و همکارانش هیچ عجله‌ای برای بیرون فرستادن بچه‌ها از سرزمین رویاهایشان ندارند، مگر این که پدر و مادرها برای بردن آن‌ها عجله داشته باشند.

در آن صورت باز هم بچه‌ها می‌توانند هدیه‌ای را با خود به خانه ببرند.

آن‌ها از میان کتاب، خوراکی، عروسک، گل سر، ماشین، اسباب بازی، بازی‌های فکری، هر چیزی را که خودشان دوست داشته باشند انتخاب می‌کنند. آن‌ها کاملا حق انتخاب دارند. چون در این‌جا هیچ‌کس آن‌ها را مجبور به انتخاب چیزی نمی‌کند.

این جا سرزمین رویای بچه‌هاست. چه کسی از «سرزمین رویا» می‌ترسد؟