معمای بازگرداندن اعتماد به کاخ سفید
دنیای اقتصاد: با کنترل قاطع حزب دموکرات بر صد و بیستمین کنگره، زمان آن فرا رسیده که این حزب بینشی درباره آینده سیاست خارجی ایالات متحده ارائه دهد. رد قاطعانه سیاستهای دونالد ترامپ از سوی رأیدهندگان وسوسه بازگشت به گذشته را تقویت کرده است. در روابط با متحدان، چنین بازگشتی اشتباه خواهد بود.
«ربکا لیسنر»، پژوهشگر ارشد در شورای روابط خارجی آمریکا و «میرا رپ-هوپر»، پژوهشگر ارشد مدعو در موسسه بروکینگز، در مقالهای در «فارن پالیسی» نوشتند، کنگره بعدی نقش مهمی در تعریف این بینش جدید سیاست خارجی ایفا میکند؛ بینشی که رئیسجمهور بعدی میتواند رویکرد خود را در سال ۲۰۲۹ بر پایه آن بنا کند. اکثریت دموکراتها با اعمال قدرتهای خود در زمینههای نظارت، قانونگذاری و دیپلماسی مستقل، باید به دنبال ایجاد عناصر این رویکرد جدید ایالات متحده باشند، نه اینکه صرفا به دنبال خنثی کردن خسارات دوران ترامپ باشند. این رویکرد میتواند سیاست خارجی آمریکا را در دو سال آینده بازتعریف کند و بحثهای مرتبط را در انتخابات مقدماتی ریاستجمهوری شکل دهد.
رفتار ترامپ با نزدیکترین دوستان ایالات متحده در دو سال گذشته، از جنگ تجاری با کانادا تا تهدید به اشغال گرینلند، هزینههای استراتژیک داشته است. در واشنگتن و پایتختهای متحدان، حمایت از رویکردی آشتیجویانه افزایش یافته است. طرفداران این رویکرد، سفرهای عذرخواهی، لغو تعرفهها در روز نخست دولت بعدی و بازگرداندن نیروهای خارجشده به کشورهای متحد را برای احیای اعتماد ضروری میدانند. مشکل این رویکرد دوگانه است. نخست اینکه، بازسازی اعتماد با متحدان را بر چیزی مهمتر یعنی دگرگون کردن توافقهای قدیمی اتحاد اولویت میدهد. سیستم اتحاد ایالات متحده برای دنیای اوایل جنگ سرد ساخته شد و از بازدارندگی متعارف و اتمی برای دور نگه داشتن تهدیدها از سواحل کشور استفاده کرد. اما در جهان پساجنگ سرد، ایالات متحده و متحدانش باید در زمینه هوش مصنوعی، ایمنسازی زنجیرههای تامین حیاتی، همسویی در سیاستهای اقلیمی و صنعتی و مقابله با تهدیدها در فضای سایبری با یکدیگر همکاری کنند.
اشکال دوم به «مشکل چهارساله» رهبری جهانی ایالات متحده برمیگردد. پس از انتخاب دوباره ترامپ و تجربه دوره دوم او، متحدان فرض خواهند کرد که توافقهایشان با واشنگتن فقط چهار سال، یعنی تا تغییر بعدی قدرت، اعتبار دارد. برای همکاری نزدیک، ایالات متحده باید به متحدان مجال دهد استقلال و انعطافپذیری خود را در برابر بدعهدی دوباره واشنگتن تقویت کنند. عمل به این توصیه رهبران دموکرات را وادار میکند تا در برابر خرد متعارف در خصوص دو مساله بهطور خاص مقاومت کنند: تعرفهها و تقسیم بار دفاعی. جنگ تجاری ترامپ ثابت کرد که هم «سیاست» بدی است و هم «سیاستورزی» بد؛ به همان اندازه که رقبای ایالات متحده را تحت فشار گذاشته، به متحدان این کشور نیز ضربه زده است. بسیاری از متحدان استدلال خواهند کرد که لغو تعرفهها پیششرطی ضروری برای بازیابی اعتماد آنها در دوران پس از ترامپ است. اما پیگیری یکجانبه و همهجانبه لغو تعرفهها بر روی متحدان و شرکا (چه به عنوان مصوبه کنگره و چه در روزهای نخست دولت جدید) یک اشتباه خواهد بود.
در عوض، دموکراتها میتوانند از کنترل تازه به دستآمده خود بر کنگره استفاده کنند تا تعرفههای غیرقانونی را که هزینهها را برای مصرفکنندگان آمریکایی افزایش داده است مهار کنند و عوارض بیمعنی بر کانادا را لغو کنند. چنین گامهایی باید راه را برای یک دستور کار گستردهتر اقتصاد بینالملل در سال ۲۰۲۹ هموار کند که اقتصاد ایالات متحده را تقویت کرده و «قابل پیشبینی بودن» را برای کارگران و مشاغل بازگرداند. اهرم فشار بیملاحظه ترامپ در زمینه تعرفهها باید به همکاریهای جدید تبدیل شود.
محکوم کردن رویکرد اهانتآمیز ترامپ، ارتقای جایگاه اتحادها به عنوان یک اولویت استراتژیک، و اذعان صریح به چین و روسیه به عنوان تهدیدهای مشترک میتواند به بهبود روابط ایالات متحده کمک کند. دموکراتهای کنگره باید از تضمینهایی که دستاوردهای دفاعی متحدان را به خطر میاندازد، پرهیز کنند. آنها باید متحدان اروپایی و آسیایی را به ادامه سرمایهگذاری دفاعی تشویق کنند و فعالانه از این تلاشها حمایت کنند، حتی اگر پذیرش نقش پررنگتر متحدان از نفوذ ایالات متحده بکاهد. به دنبال یک جنگ فاجعهبار با ایران که ذخایر دفاعی ایالات متحده را به شدت کاهش داده است، کنگره باید تلاشهای فوقالعادهای را برای تولید مشترک مهمات و سایر سیستمهای حیاتی در کنار متحدان برای بازسازی بازدارندگی تامین مالی کند. و بهرغم روند ناقصی که دولت ترامپ در پیشبرد بررسی وضعیت نیروی جهانی خود اتخاذ کرده است، دموکراتها باید با ذهنی باز به مزایای استراتژیک حضور مجدد متعادل ایالات متحده در برخی مناطق نگاه کنند.


