افزایش ۶ برابری هزینه ماهانه کنترل دیابت
دنیایاقتصاد: هزینه ماهانه مدیریت دیابت برای بیماران مبتلا به آن از حدود یکمیلیون و ۲۰۰هزار تومان در سال گذشته به ۶میلیون و ۹۰۰هزار تومان در سال جاری رسیده است. این را علیرضا استقامتی، رئیس دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تهران و رئیس هیاتمدیره انجمن دیابت گابریک، همزمان با هفته ملی و روز جهانی دیابت اعلام کرد. او با اشاره به افزایش هزینههای درمان، محدودیت منابع بیمهها و دشواری دسترسی به دارو و تجهیزات مورد نیاز برای کنترل این بیماری، از نهادهای مسوول خواست تا اعتبارات لازم برای حمایت از مبتلایان به دیابت را در بودجه سال۱۴۰۶ پیشبینی کنند.
استقامتی با بیان اینکه آمارهای پیش از پاندمی کرونا نشان میدهد بیش از ۷میلیون نفر در کشور به این بیماری مبتلا هستند، گفت: این آمار طی ۱۴سال حدود دوبرابر شده و احتمال میرود تعداد مبتلایان از این میزان نیز بیشتر شده باشد. رئیس هیاتمدیره انجمن دیابت گابریک با اشاره به شرایط اقتصادی کشور و دشوارتر شدن دسترسی بیماران به تجهیزات، دارو و انسولین گفت: جنگ، محاصره و تحریمها شرایط دسترسی به دارو و تجهیزات پزشکی را دشوارتر کرده است. قیمت نوار تست قند خون از حدود ۲۵۰هزار تومان به یکمیلیون تومان رسیده است.
هزینه سرسوزن قلم انسولین از ۳۵۰هزار تومان به ۲میلیون و ۲۰۰هزار تومان، لنست مورد استفاده برای خونگیری از ۸۰هزار تومان به ۴۰۰هزار تومان، در عین حال قیمت دستگاه تست قند خون از حدود ۲۵۰هزار تومان به ۹۷۰هزار تومان رسیده و قیمت انسولین از حدود ۱۰۰هزار تومان به یکمیلیون و ۴۰۰هزار تومان افزایش پیدا کرده است. به گزارش «دنیایاقتصاد» او در بخشی از سخنانش به نقل از رئیس داروخانه ۱۳آبان گفت: تعداد مراجعهکنندگان برای دریافت دستگاه گلوکومتر و نوار تست قند خون کاهش پیدا کرده است. این موضوع نشان میدهد که افزایش قیمتها موجب شده است برخی بیماران توانایی تهیه تجهیزات مورد نیاز خود را نداشته باشند. در عین حال بیماران برای معاینات و آزمایشهای دورهای هم باید هزینههای قابلتوجهی را در طول سال پرداخت کنند.
ضرورت حمایت از دیابتیها در بودجه ۱۴۰۶
استقامتی درخصوص محدودیت منابع بیمهها به نقل از مدیرعامل سازمان بیمه سلامت گفت: این سازمان برای پوشش خدمات ۲۵۰همت اعتبار درخواست کرده، اما تنها ۹۲همت تخصیص داده شده است. این فاصله نشان میدهد که منابع تخصیصیافته حتی به یکسوم میزان مورد نیاز نیز نمیرسد و طبیعی است که بیمهها برای پوشش خدمات با مشکل مواجه شوند. او از سازمان برنامه و بودجه، دولت و مجلس درخواست کرد که در بودجه سال آینده نگاه ویژهای به بیماران دیابتی داشته باشند؛ چراکه اگر منابع مورد نیاز پیشبینی و تایید نشود، مشکلات موجود همچنان ادامه خواهد داشت. او با بیان اینکه بیماران توانایی پرداخت این هزینهها را ندارند، گفت: در صورت تامین نشدن منابع لازم، کنترل بیماری با مشکل مواجه میشود. در نتیجه، بیماران به عوارض بیشتری مبتلا خواهند شد و هزینههای درمانی سنگینتری به نظام سلامت و خانوادهها تحمیل میشود.
بیتوجهی به مشکلات کودکان دیابتی
در ادامه این نشست، علی طالع، فوقتخصص بیماریهای غدد کودکان و از اعضای انجمن گابریک، با اشاره به چالشهای کودکان مبتلا به دیابت گفت: در حوزه کودکان مبتلا به دیابت، چالشها تنها به موضوع دارو و درمان محدود نمیشود. این کودکان در سن رشد قرار دارند و هنوز از نظر فکری و روانی به درک کاملی از پیامدهای بیماری خود نرسیدهاند. همچنین انگ اجتماعی ناشی از ابتلا به دیابت میتواند مشکلات بیشتری برای آنها ایجاد کند.
به گفته طالع، دسترسی نداشتن به دارو و درمان تنها یکی از چالشهای اصلی کودکان مبتلا به دیابت است. تغذیه مناسب، امکانات مورد نیاز، محیط شهری مناسب و خدمات روانپزشکی نیز از جمله نیازهای دیگر کودکان مبتلا به دیابت است. آنها باید جلسات متعدد روانپزشکی و حمایتی داشته باشند و این خدمات نیز باید تحت پوشش بیمه قرار گیرد. طالع به نکته قابل تامل دیگری هم اشاره کرد که رسیدگی به آن مستلزم همکاری بین دستگاههاست. او با اشاره به مشکلات کودکان دیابتی در محیطهای آموزشی گفت: باید برای مدارس پروتکلها و دستورالعملهای مشخص و مکتوبی تدوین شود تا مدیران، معلمان و کادر آموزشی از نحوه برخورد با این کودکان آگاه باشند. در برخی موارد، مدارس نسبت به پذیرش این کودکان مقاومت نشان میدهند و حتی مواردی از ثبتنام نکردن آنها گزارش شده است. بنابراین، لازم است دستورالعمل روشنی در اختیار مدارس قرار گیرد تا بدانند چگونه باید با این دانشآموزان برخورد کنند و چه چارچوبی را برای حمایت از آنها در نظر بگیرند.
نبود آمار دقیق از تعداد مبتلایان
طالع درخصوص نبود آمار دقیق و بهروز درباره مبتلایان به دیابت بر ضرورت انجام مطالعات اپیدمیولوژیک تاکید کرد و گفت: هنوز تعداد دقیق بیماران مبتلا به دیابت نوع یک و نوع دو در کشور مشخص نیست. تا زمانی که برآورد دقیقی از تعداد این بیماران نداشته باشیم، نمیتوانیم میزان بار اقتصادی بیماری را بهدرستی مشخص کنیم و برای آن برنامه اجرایی مناسبی تدوین کنیم.