حیات نمایش به بازدهی مالی ارتباط دارد

او که خود نگارش متن این نمایش را هم بر عهده داشته، با ارائه توضیحاتی درباره روند شکل‌گیری این اثر نمایشی درباره ریسک احتمالی اجرای مونولوگی که مدت زمان آن بیش از یک ساعت است، گفت: اساسا در ابتدا، به‌خصوص در مرحله نوشتن، شخصا خیلی به این مسائل فکر نمی‌کنم؛ اینکه ریسک جذب تماشاگر چه باشد، مدت زمان نمایش چقدر باشد یا مواردی از این دست. در وهله اول و حتی بعدتر هم به این موضوعات فکر نمی‌کنم. بیشتر به این فکر می‌کنم چیزی که نوشته می‌شود، درست از آب دربیاید و در مرحله اول خودم را راضی نگه دارد و بتوانم به آن اطمینان کنم و کار را به اصطلاح، اصولی انجام بدهم تا بعدتر کمتر دچار خلل و مشکل شود. 

او با تاکید بر نقش مهم متن در شکل‌گیری یک اثر نمایشی موفق افزود: اگر مبنا را بر یک متن درست بگذاریم، تقریبا می‌شود گفت نیمی از راه طی شده است و بقیه ماجرا در تئاتر به تمرین و تمرین و تمرین برمی‌گردد و به اینکه یک پایه درست و یک بنیان درست داشته باشیم؛ آن وقت می‌توانیم عمارت‌مان را روی آن به درستی بنا کنیم. 

مرادی‌پور گفت: اینکه ریسک وجود دارد و کار سخت‌تر است، اساسا برای من چالش سخت‌تر، جذاب‌تر است. کما اینکه فکر نمی‌کنم برایم تفاوت خیلی زیادی وجود داشته باشد بین اینکه یک مونولوگ سخت‌تر است یا کاری که تعدد کاراکتر دارد یا در فضاهای گوناگون و متفاوت می‌گذرد. در نهایت باید آن کار درست دربیاید و اگر بنیان درستی داشته باشیم، قطعا با تمرین زیاد می‌توانیم به آن چیزی که می‌خواهیم برسیم و درصد بالایی از آن را به دست بیاوریم؛ اصلا لازم نیست قبل از رسیدن به آن، به این فکر کنیم که مخاطب خسته می‌شود یا این کار ریسک دارد یا ندارد. 

او درباره تفاوت‌های احتمالی دور جدید اجرای این نمایش در قیاس با دوره گذشته، نیز گفت: دور جدید اجرا در قیاس با دور قبلی، از نظر ساختار کلی، تفاوت چندانی ندارد. فقط سعی کردیم چیزهایی را که به چشم‌مان آمده، یعنی همان جزئیاتی که باعث می‌شود روند نمایش بهتر شود و جلوتر برود، اصلاح کنیم؛ اینکه داستان‌ها درست‌تر به هم بچسبند و درست‌تر جلو بروند. با این نگاه، بخشی از مشکلات قبلی را برطرف کردیم تا کار به صورت جامع‌تر و کامل‌تری اجرا شود. 

این کارگردان در پاسخ به اینکه در حال حاضر ادامه اجرای نمایش‌ها که به دلیل افزایش سالن‌های تئاتر میسر شده، چقدر بر بازدهی مالی گروه‌های نمایشی موثر است، توضیح داد: قطعا ادامه حیات یک کار نمایشی و اساسا یک گروهی که کار نمایشی انجام می‌دهد، مستقیما به بازدهی مالی و برداشت اقتصادی که می‌تواند داشته باشد، مربوط می‌شود. هرچه اجرا بازخورد بیشتر و بهتری داشته باشد، بیشتر می‌تواند ادامه پیدا کند. 

مرادی‌پور گفت: اساس حیات تئاتر، به شکل درست آن هم، همین است؛ یعنی هر اثری تا وقتی مخاطب داشته باشد، می‌تواند اجرا و دیده بشود و برای گروهی که دارد آن را کار می‌کند، آورده مالی داشته باشد. اگر این نباشد، قطعا ادامه دادنش تقریبا غیرممکن می‌شود و نمی‌شود کار را جلوتر برد. با توجه به اینکه در سالن خصوصی یا حتی همان سالن دولتی، اگر بخواهید کار کنید، به هر حال نیازمند این هستید که در بدترین حالت ممکن، حداقل سرمایه‌ای را که هزینه کرده‌اید، از طریق فروش بلیت به دست بیاورید. 

او در پاسخ به اینکه شرایط اقتصادی دشوار چقدر در اجرای نمایشش که یک کار مونولوگ است و تنها با حضور یک بازیگر اجرا می‌شود، تاثیرگذار بوده، گفت: همان‌طور که توضیح دادم، در وهله اول وقتی می‌خواهم کاری را بنویسم، اصلا به این فکر نمی‌کنم که شرایط اقتصادی یا اجتماعی چگونه است. یعنی هنگام نوشتن یک متن، بیشتر خودم هستم و خودم و بیشتر به این فکر می‌کنم چیزی که می‌نویسم و کاری که انجام می‌دهم، کار درستی از آب دربیاید و تقریبا نزدیک به کمال باشد. 

 او ادامه داد: سعی می‌کنم بیشتر بر جزئیات چیزی که می‌نویسم، تمرکز کنم تا بتوانم فضای کلی آن را به درستی شکل بدهم.

 مرادی‌پور با بیان اینکه نگارش نمایشنامه «منو یادت میاد؟» به سال‌های پیش‌تر برمی‌گردد، گفت: این متن تقریبا هشت سال پیش نوشته شد ولی به دلایل متعددی کار نشد تا امسال که به نتیجه رسید و اتفاقا شرایط تمرینی‌اش هم پیچیده بود؛ یعنی به صورت طولانی تمرین داشتیم چون کار سختی بود، چه از نظر کسی که می‌خواست بازی کند و چه از منظر اینکه باید حتما ریتم کار با ریتم متن منطبق می‌شد تا به اصطلاح همراهی بین مخاطب و کار ایجاد شود. 

 او گفت: ما کار تئاتر را این گونه یاد نگرفتیم که بخواهیم از قبل همه‌چیز را دو دوتا چهارتا و حساب و کتاب کنیم. اساسا چنین چیزی در شرایط کاری ما وجود ندارد و حتی اگر این‌گونه پیش بروید، گاهی، شرایط شما را غافلگیر می‌کند. 

این کارگردان افزود: چالش اقتصادی هم اصلا تاثیری نداشت که بخواهیم به سمت اجرای مونولوگ برویم. کما اینکه اگر این کار به اتمام برسد و اجراهایش خوب باشد، لزوما کار بعدی، مونولوگ نخواهد بود. یعنی این گونه نیست که ما بگوییم امروز مونولوگ کار کردیم و جواب داد، فردا هم بخواهیم مونولوگ کار کنیم. اساسا نمی‌شود این‌گونه به آن فکر کرد. در این اجرا هم به این‌ موارد، نه فکر شده بود و نه برای آن نقشه‌ای کشیده بودیم. 

نمایش «منو یادت میاد؟» با بازی مرتضی درویش‌زاده از اول آذر ماه ساعت ۱۹:۳۰ به مدت ۷۰ دقیقه در مجموعه تئاتر «لبخند» روی صحنه می‌رود.