بازتاب‌های یک انتخاب!

از آن سو باشگاه منچستر یونایتد در بخشی از بیانیه برکناری کریک آورده است: «پس از شروعی ناامیدکننده در این فصل، باشگاه به این نتیجه بسیار دشوار رسید که برای دستیابی به اهدافمان، تغییر ضروری است. مایکل یک اسطوره منچستریونایتد است و همیشه خواهد بود. 

او درست مانند دوران بازیگری‌اش، در تمام مدت بازگشت به باشگاه با بالاترین استانداردهای تعهد و حرفه‌ای‌گری رفتار کرد. رهبری و دستاوردهای او در فصل گذشته همیشه به نیکی یاد خواهد شد.» منابع نزدیک به یونایتد می‌گویند مدیران باشگاه معتقدند ترکیب بازیکنان آنها بسیار بهتر از عملکرد و نتایجی است که زیر نظر کریک رقم خورد. آنها به این سرمربی تحت فشار فرصت دادند تا در بازی‌های مقابل چلسی، رم و استون ویلا شرایط را تغییر دهد، اما در نهایت احساس کردند تیم در مسیر درستی قرار ندارد. این فصلی بوده است که یونایتد در آن تنها سه مسابقه را برده که یکی از آنها مقابل تیم گمنام صباح آذربایجان بوده و هنوز موفق به ثبت کلین‌شیت در لیگ نشده است.

البته انتخاب پوچتینو، با انتقادهایی هم همراه شده است. خبرگزاری تسنیم در بخشی از گزارش تحلیلی بلند خود در این مورد می‌نویسد: منچستریونایتد در ۱۰ سال گذشته روند نزولی را تجربه کرده و تنها دو جام مهم به دست آورده است. راه‌حل چیست؟ استخدام مربی‌ای‌ که در ۱۳ سال گذشته نیز تنها دو جام مهم کسب کرده و در مسیر نزولی مشابهی حرکت کرده است؟ البته این بار دو عامل می‌توانند به سود پوچتینو باشند. نخست، خاطره روزهای درخشان او در تاتنهام. کاریزما، خنده‌های بلند، حرکات پرانرژی کنار زمین و تیمی که فوتبال را با دویدن، فشار، خستگی و هیجان تعریف می‌کرد. آن تاتنهام فوتبال را نه صرفا یک بازی، بلکه نوعی تجربه جسمانی و احساسی می‌دانست؛ تیمی که تا آخرین قطره انرژی می‌جنگید. هواداران منچستریونایتد به چنین لحظه‌هایی نیاز دارند. عامل دوم، جذاب‌تر و در عین حال خطرناک‌تر است: تصور شکل‌گیری یک داستان رستگاری مشترک. باشگاهی شکسته در کنار مربی‌ که خودش نیز از تجربه‌های گذشته آسیب دیده است. دو روح گمشده که شاید بتوانند یکدیگر را درک کنند. پوچتینو هنوز در دوران حرفه‌ای خود به نقطه پایانی نرسیده است. او هرگز نتوانست تمام ظرفیت وعده‌های سال‌های نخست را محقق کند. با گذشت یک دهه، پوچتینو همچنان شبیه کسی است که به دنبال خانه و شکل نهایی شخصیت فوتبالی خود می‌گردد.