تبعات حکم الناز شاکردوست

او در گفت‌وگو با ایسنا از متخصصان رشته‌های علوم انسانی و بین‌رشته‌ای تقدیر کرد و خطاب به برخی از آنها که در برنامه نمایش فیلم حاضر بودند گفت: می‌دانم که گاهی آزرده می‌شوید از اینکه آنهایی که باید صدای شما را بشنوند، نمی‌شنوند و می‌دانم چقدر غصه می‌خورید از اینکه اگر کسانی که باید، به صدا و فریادهای شما گوش می‌دادند، وضع ما الان این نبود. با این حال می‌خواهم بگویم در پشت آموزش‌هایی که می‌دهید، کتاب‌ها و کلاس‌هایی که دارید، شاگردان ناشناسی هستند که بر گردنشان حق دارید و یکی از آنها منم که در زندگی‌ام بیش از آنکه از سینما یاد گرفته باشم، از شما آموختم چراکه دغدغه‌هایم در فیلم‌ها، آن‌ چیزی است که از شما بزرگان یاد گرفتم.

بهزادی در ادامه به «من می‌ترسم» اشاره کرد و گفت: این فیلم هفت سال قبل ساخته شده و اگر پس از تماشای آن بگویید که کهنه نشده، خوشحال می‌شوم که فیلم هنوز زنده است ولی از سویی خوشحال نیستم که برخی مسائل در این جامعه در یک چرخه تکراری می‌مانند و گاهی این تکرار، پژواک بزرگ‌تری پیدا می‌کند. او توضیح داد: ترجیح می‌دادم که امروز در روزگار بهتری بودیم و بازیگرم خانم الناز شاکردوست پشت این حکم قضایی گیر نمی‌کرد و می‌توانست به ایران بیاید. البته همیشه آدم‌های خوشمزه‌ای هستند که می‌گویند کسی که کاری ندارد، برگردد، ولی این بازی، شبیه همان آزادیِ بیان و آزادیِ بعد از بیان است به‌خصوص آنکه اتفاقا یکی دو هفته قبل درگیر مساله عجیبی بودم که می‌گفتند به دلیل اینکه ایشان حکم قضایی دارد، نمی‌توانید از تصویرش در تبلیغات استفاده کنید. 

 بهزادی گفت در این ماجرا من تا جایی پیش رفتم که گفتم، فیلم را اکران نمی‌کنم ولی در نهایت دوستان در وزارت ارشاد طی جنگ و جدلی پیگیری کردند و به این حداقل رسیدیم که دست‌کم تصویر کوچکی از الناز شاکردوست در تبلیغات باشد. من حتما دلم می‌خواست که فیلم از این منظر مساله نداشت و فقط یک فیلم درمورد گذشته باشد ولی اینطور نشد. این فیلم‌ساز در پایان صحبت‌هایش اضافه کرد:‌ گمان می‌کنم «من ‌می‌ترسم» آخرین فیلم از آن سنت سینمای مستقل باشد که در ایران اکران عمومی می‌شود. خود من بعد از گذشت ۲۰ سال که سعی می‌کنم به لحاظ مالی مستقل کار کنم تا به لحاظ فکری هم مستقل باشم، قطعا دیگر نمی‌توانم فیلم بسازم و سینمای مستقل به سمتی می‌رود که یا در پلتفرم‌های کوچک عرضه شود یا به شکل محدود در سینمای هنر و تجربه، چون سینمای جریان اصلی و ارگانی چنان هزینه‌های تولید را بالا برده و جا را برای همه سینما تنگ کرده که سینمای مستقل ایران که مثل فرش ایرانی هویت ما بود، تمام شده است. 

بهزادی در پایان بیان کرد: از کسی توقع تبلیغ برای فیلم ندارم، فقط اگر دوست داشتید به اطرافیانتان بگویید که چنین فیلمی در حال اکران است. «من می‌ترسم» حتی در رقابت پخش هم اسیر هزار و یک ماجراست، چرا که مثلا در موسسه سینماشهر که قبل از اکران برای حمایت پیگیر بودند، از جایی به بعد حتی جواب تلفن هم ندادند و این سینمای مستقل است که جایگاهی در بازی بزرگ رانت ندارد.