پنج سال دیرتر

این شکاف برای زنان بیشتر است؛ زنان انتظار دارند ۶.۱سال بیشتر از میل خود کار کنند؛ درحالی‌که این رقم برای مردان ۴.۵سال است. کاترین فوت، مدیر «مرکز استاندارد لایف برای آینده‌ی بازنشستگی»، گفت: «سنی که مردم ایده‌آل می‌دانند در سال‌های اخیر تغییری نداشته، اما زمانی که فکر می‌کنند واقعا می‌توانند کار را کنار بگذارند، دورتر می‌شود.» فوت بازگشت فشارهای مالی خانوار، احساس گسترده‌ عدم قطعیت اقتصادی و جهانی و افزایش سن بازنشستگی دولتی از ۶۶ به ۶۷ سال را عامل این وضعیت دانست. او گفت: «این عوامل در کنار هم می‌توانند بازنشستگی را نامطمئن‌تر‌ و دورتر کنند تا جایی که دیگر نقطه‌عطفی درمیان نباشد که مردم بتوانند با اطمینان برای حرکت به سمت آن برنامه‌ریزی کنند.» یافته‌های استاندارد لایف نشان می‌دهد در سه سال گذشته سهم پاسخ‌دهندگانی که نسبت به وضعیت مالی‌شان احساس «مثبت» دارند، به‌ویژه در خانوارهای پردرآمد، کاهش یافته است.

متیو بلکستاد، مدیر سیاستگذاری راهبردی و پژوهش در «پنشنز یوکی» (Pensions UK)، گفت شکاف دیگری هم وجود دارد؛ فاصله‌ میان بازنشستگی‌ای که مردم آرزویش را دارند و بازنشستگی‌ای که انتظار دارند به آن برسند. او افزود: «این برای‌میلیون‌ها نفری که در دهه‌ پنجاه و اوایل دهه‌ شصت زندگی از بازار کار بیرون می‌روند، به شدت واقعی است.» بلکستاد به داده‌های دولتی اشاره کرد که نشان می‌دهد نزدیک به ۳نفر از هر ۱۰زن در این گروه سنی از نظر اقتصادی غیرفعالند و در میان مردان بیش از یک نفر از هر پنج نفر. بلکستاد گفت: «چالش فقط این نیست که مردم چه زمانی بازنشسته می‌شوند، بلکه این است که آیا می‌توانند سال‌های منتهی به بازنشستگی را با کم کردن ساعت کار، تغییر نقش یا ادامه‌ی کار مناسب شکل بدهند یا خیر؟»

حدود نیمی از ۶هزار نفری که استاندارد لایف از آنها نظرسنجی کرد، نگران بودند پشتوانه بازنشستگی‌شان دوام نیاورد و احساس می‌کردند وضع مالی‌شان به شدت تابع عواملی است که از کنترل آنها خارج است. با این حال، سهم کسانی که پس‌انداز بازنشستگی را در اولویت قرار می‌دهند از ۱۵درصد در سال گذشته، به ۱۲درصد کاهش یافته است. بیش از یک‌سوم هیچ برنامه‌ریزی برای بازنشستگی نکرده بودند؛ این رقم میان نسل هزاره به ۳۹درصد و میان نسل Z به ۴۰درصد می‌رسید. به گفته‌ این پژوهش، کسانی که «بسیار» برای بازنشستگی برنامه‌ریزی کرده بودند، شکاف انتظار ۲.۵ساله داشتند؛ درحالی‌که این رقم برای کسانی که هیچ برنامه‌ریزی نکرده بودند ۷.۳سال بود.

در میان خانوار‌های پاسخ‌دهنده با درآمد بیش از ۱۰۰هزار پوند در سال، شکاف کسانی که بازنشستگی‌شان را برنامه‌ریزی کرده بودند کمتر از یک‌سال بود و برای کسانی که برنامه‌ریزی نکرده بودند، حدود پنج‌سال. مگان ریمر، برنامه‌ریز مالی رسمی در «کویلتر چویوت»، گفت: «افزایش مشارکت در صندوق بازنشستگی هنگام بالا رفتن درآمد، تجمیع حساب‌های بازنشستگی قدیمی در صورت لزوم، بازنگری در انتخاب‌های سرمایه‌گذاری و ارزیابی منظم پیشرفت، همه می‌توانند در بلندمدت تفاوت معناداری ایجاد کنند.» درحالی‌که نیمی از پاسخ‌دهندگان احساس می‌کنند که لازم است فراتر از سن بازنشستگی دولتی کار کنند؛ تقریبا یک نفر از هر پنج نفر گفته نمی‌تواند شغل فعلی‌ خود را بعد از ۶۰سالگی ادامه دهد. شکاف انتظار بازنشستگی در سراسر بریتانیا و بین گروه‌های مختلف متفاوت است و طبق این پژوهش، مستاجران و نسل‌های جوان‌تر با بعضی از بزرگ‌ترین شکاف‌ها روبه‌رو هستند. در ولز، میدلندز شرقی و جنوب‌شرقی انگلستان شکاف ۶سال یا بیشتر است و بیشترین شکاف(۶.۶سال) به شمال‌شرقی انگلستان تعلق دارد. گریتر لندن با ۳.۸سال کمترین شکاف را دارد. شکاف بازنشستگی مستاجران ۶.۸سال است؛ بیش از سه‌برابر شکاف ۲.۱ساله‌ صاحب‌خانه‌های بدون وام مسکن و تنها کمی بیش از یک‌سال بیشتر از کسانی که وام مسکن دارند.

ریمر افزود: «برخی افراد شاید ترجیح دهند پیش از ترک کامل کار، ساعت کارشان را کم کنند یا به سمت نقش‌های کم‌فشارتر بروند. برخی دیگر چون مستمری و پس‌اندازشان هنوز نمی‌تواند سبک زندگی دلخواه‌شان را تامین کند، به کار ادامه می‌دهند. تفاوت اصلی این است که کار کردن بیشتر، انتخابی مثبت باشد یا نتیجه ضرورت مالی.»

* خبرنگار فایننشال تایمز