اسرار صدر

خبرگزاری تسنیم در تحلیلی کلی پیرامون شرایط استقلال می‌نویسد: استقلال شروعی قدرتمند در لیگ داشته است؛ دو پیروزی، ۶ امتیاز، پنج گل زده و دو کلین‌شیت. تیمِ سهراب بختیاری‌زاده در شرایطی نساجی را در قائم‌شهر با نتیجه یک بر صفر شکست داد که بازی تا دقیقه ۸۲ بدون گل دنبال می‌شد و استقلال در نهایت توانست با گل آزادی، سه امتیاز ارزشمند دیگر به دست بیاورد و با ۶ امتیاز در صدر جدول قرار بگیرد. نتیجه برای استقلال بسیار مهم است، اما اگر قرار باشد این تیم را از منظر فنی و نه صرفا نتیجه‌گرایانه بررسی کنیم، باید فراتر از جدول نگاه کرد. استقلال امروز نشانه‌های یک تیم مدعی را دارد، اما هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت به پختگی لازم برای قهرمانی رسیده است، اتفاقا نکته امیدوارکننده این است که تیمی با چنین شروعی هنوز ظرفیت پیشرفت قابل‌توجهی دارد.

مدل بازی استقلال در بسیاری از دقایق بر پایه آرایش پنج- چهار- یک است؛ ساختاری که در زمان مالکیت و حمله می‌تواند به سه- چهار- سه نزدیک شود. این تغییر شکل به استقلال اجازه می‌دهد در زمان دفاع با پنج بازیکن در خط عقب، فضای بیشتری را پوشش دهد و در زمان حمله، با جلو رفتن وینگ‌بک‌ها عرض بیشتری ایجاد کند. این سیستم برای استقلال فعلی یک انتخاب منطقی به‌نظر می‌رسد، تیم هنوز در مرحله تثبیت ساختار خود قرار دارد و استفاده از سه مدافع مرکزی می‌تواند ریسک‌های دفاعی را کاهش دهد، استقلال در این مدل می‌تواند با نفرات بیشتری پشت توپ قرار بگیرد و پس از توپ‌گیری، به‌جای آنکه وارد حملات طولانی و فرسایشی شود، به‌سرعت وارد فاز انتقال شود، این موضوع به‌خصوص مقابل تیم‌هایی که قصد دارند بازی را مستقیم‌تر دنبال کنند یا فضای بیشتری پشت خط میانی خود باقی می‌گذارند، می‌تواند یک امتیاز باشد. اهمیت این ساختار اما فقط در تعداد مدافعان نیست، مساله اصلی این است که استقلال بتواند میان تراکم دفاعی، کنترل مرکز زمین و سرعت انتقال به حمله تعادل ایجاد کند.

در چنین سیستمی نقش امیرمحمد رزاقی‌نیا اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. حضور او در مرکز زمین باعث می‌شود استقلال برای کنترل فضاهای میانی، پوشش انتقال‌ها و حفظ تعادل تیم، یک بازیکن مشخص داشته باشد، این مساله از یک جهت دیگر هم مهم است؛ زیرا وقتی ساختار دفاعی استقلال به‌اندازه کافی متعادل باشد، بازیکنانی مثل اسماعیل قلی‌زاده می‌توانند آزادی بیشتری در فاز هجومی داشته باشند. قلی‌زاده در طول بازی همه جا سرکشی می‌کند و به‌نوعی بازیکن آزاد زمین استقلال است. با این حال، اگر بخواهیم از میان الگوهای هجومی استقلال یک نقطه را برجسته کنیم، باید به‌سمت راست زمین برویم؛ جایی که همکاری یاسر آسانی و صالح حردانی به یکی از مهم‌ترین سلاح‌های استقلال تبدیل شده است.

با تمام این تفاصیل، همین ویژگی می‌تواند در ادامه فصل برای استقلال یک هشدار تاکتیکی باشد. اگر آسانی بیش از اندازه به مرکز ثقل حملات استقلال تبدیل شود، مربیان حریف به‌مرور زمان راهکارهایی برای محدود کردن او پیدا خواهند کرد، ممکن است حریف روی او فشار دونفره ایجاد کند، مسیر پاس میان آسانی و حردانی را ببندد یا‌ هافبک دفاعی خود را به نیم‌فضای راست نزدیک کند، در چنین شرایطی استقلال باید پاسخ داشته باشد. به‌بیان ساده‌تر، استقلال باید به نقطه‌ای برسد که بتواند به حریف بگوید: «اگر آسانی را بستی، راه دیگری برای ضربه‌زدن دارم.»، این یکی از مهم‌ترین آزمون‌های استقلال در ادامه فصل خواهد بود.