آخرین رقص پادشاه، نخستین طلوع وارث

ماتادورها برای جنگ با گذشته به میدان نمی‌‌‌روند؛ برای ساختن آینده می‌‌‌جنگند. فوتبال، برخلاف احساسات ما، بی‌‌‌رحم است. برای ستاره‌‌‌ها تعظیم می‌‌‌کند، کف می‌زند، آنها را به عرش می‌برد، اما هرگز متوقف نمی‌شود. همان‌گونه که روزی مارادونا جای پله را گرفت و مسی پس از مارادونا آمد، حالا نوبت نسلی است که با پیراهن سرخ اسپانیا، دروازه عصر تازه‌‌‌ای را باز کند.

لامین یامال فقط یک بازیکن جوان نیست؛ او نماد نسلی است که از سایه اسطوره‌‌‌ها نمی‌‌‌ترسد. نسلی که احترام می‌‌‌گذارد، اما تسلیم نمی‌شود. اگر مسی بزرگ‌ترین هنرمند فوتبال قرن بیست‌‌‌ویکم است، یامال می‌تواند نخستین شاهکار بعد از او  باشد.

اسپانیا در این جام فقط با استعدادش پیش نیامده؛ با ایمانش آمده است. ایمان به فوتبال مالکانه، به شجاعت، به کار گروهی و به این حقیقت که زیباترین فوتبال، موثرترین فوتبال هم می‌تواند باشد. آنها به ستاره‌ها وابسته نیستند و به معنای واقعی «تیم» هستند. این تیم، بیش از آنکه مجموعه‌‌‌ای از ستاره‌‌‌ها باشد، یک ارکستر هماهنگ است؛ ارکستری که هر نتش برای فتح جهان نواخته می‌شود.

امشب شاید بسیاری برای آخرین جام مسی اشک بریزند، اما در فوتبال نیز مانند زندگی در پس هر وداعی، تولدی دوباره شکل می‌گیرد. اگر جام جهانی، صحنه تغییر نسل‌‌‌هاست، چه شبی باشکوه‌‌‌تر از فینال برای آغاز یک امپراتوری جدید؟

یامال جوان که تا اینجای جام‌جهانی نمایش فوق‌العاده‌ای نداشته، امشب را فرصت خواهد داشت تا ثابت کند جهان فوتبال معطل نمی‌ماند و اگر افسانه‌ای مثل مسی در حال غروب است، ستاره‌ای چون او طلوع خواهد کرد. ۱۹ سال پیش کسی فکرش را نمی‌کرد نوزادی که مسی در حال شستن اوست روزی در مقابلش در فینال جام‌جهانی بازی کند، اما خب زندگی از این شگفتی‌ها زیاد دارد...!

* روزنامه‌نگار