پرسپولیس از کاپیتان پرافتخارش گذشت؛
فصل پوستاندازی؟
نفر اول، میلاد سرلک که در دوران یحیی گلمحمدی سرخپوش شد و به جز فصل اول حضورش در این تیم، هرگز نتوانست انتظارات را برآورده کند. سرلک در سالهای اخیر، حداکثر یک بازیکن معمولی بود که حقیقتا دشوار است همین امروز به مناسبت جداییاش، خاطره خاصی از عملکرد موثرش به یاد آورد. داستان نفر دوم اما به کلی فرق دارد؛ امید عالیشاه.
سال گذشته در چنین روزهایی، بحث پایان همکاری پرسپولیس با عالیشاه مطرح شد. در آن زمان گفته میشد اسماعیل کارتال، سرمربی وقت قرمزها اعتقادی به عالیشاه ندارد. با این وجود حجم بالای مخالفت هواداران با این تصمیم باعث ماندگاری امید شد و بعدا اصلا خود کارتال رفت. در فصل ناتمام گذشته اما، عالیشاه یکی از بازیکنان ناکام پرسپولیس لقب گرفت و با مصدومیتهای متعدد دست و پنجه نرم کرد. ظاهرا همین مساله هم در کنار افزایش سن بازیکنی که حالا در میانه راه ۳۵ سالگی قرار دارد، کادرفنی جدید را مجاب کرد روی اسم امید خط قرمز بکشد. این در حالی است که عالیشاه هنوز یک فصل دیگر با پرسپولیس قرارداد داشت، اما باشگاه در پیاده کردن این ایده راسخ بود و آن قرارداد هم به طور توافقی فسخ شد. عالیشاه در زمره پرافتخارترین بازیکنان تاریخ پرسپولیس به شمار میآمده است. او که اولین بار تابستان ۹۲ و در فصل سیزدهم لیگ برتر به پرسپولیس پیوست، شش قهرمانی لیگ، پنج قهرمانی سوپرجام، دو قهرمانی جام حذفی و دو نایبقهرمانی آسیا با پیراهن این تیم کسب کرد، ۲۹۹ بار برای قرمزها به میدان رفت و ۲۶ گل و ۵۶ پاس گل به ثبت رساند. عالیشاه همچنین با ۱۸ بازی بدون شکست در دربی تهران رکورددار است و نیز با گل دقیقه ۱۲۰ در فینال جام حذفی فصل بیستویکم، دیرهنگامترین گل تاریخ شهرآورد را به ثمر رسانده. همه اینها باعث شد امید جایگاهی قابلتوجه بین هواداران به دست بیاورد، اما بالاخره هر داستانی یک پایان دارد و آخر قصه عالیشاه هم اینجا بود.
به این ترتیب به نظر میرسد پرسپولیس سرانجام ناچار به انجام پروژهای شده که خیلی وقت قبل باید وارد آن میشد؛ پوستاندازی و جوانگرایی. قرمزها در بازار نقلوانتقالات هم رگههایی از این گرایش را نشان دادهاند؛ از جمله با جذب کسری طاهری، مهاجم جوان تیم ملی امید یا پوریا شهرآبادی ۲۰ ساله که فصل نسبتا موفقی در گلگهر داشت. فقط میماند این که آیا تارتار از عهده ماموریت دشوار نسلسازی در پرسپولیس برمیآید یا نه. این، سوال سختی است که «زمان» پاسخش را خواهد داد.