نخستوزیر بریتانیا در ۲۲ ماه سه بار رئیس دفتر عوض کرده است؛
هرج و مرج در خانه شماره ۱۰
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- میرحسین موسوی؛ جایی در میان انبوه اسنادی که دفتر کابینه در مورد انتصاب پیتر مندلسون به عنوان سفیر بریتانیا در واشنگتن جمعآوری کرده است، پیامکی وجود دارد که کییر استارمر شب قبل از اعلام این خبر ارسال کرده است.
او به مندلسون گفته است: «شما در شرایط چالشبرانگیز خواهید درخشید و پس از سالها بحث و گفت وگو، میتوانیم در کنار هم کار کنیم. من واقعاً مشتاقانه منتظر این هستم.» این پیام پس از یکی از سختترین هفتههای تصدی استارمر فاش شد، هفتهای که به اعتقاد کارمندان ارشد دولت، یک بار برای همیشه ثابت میکند که خود نخست وزیر هرگز در شرایط چالشبرانگیز عملکرد درخشانی نخواهد داشت.
«ایم شیپمن» در مجله بریتانیایی اسپکتیتور نوشت: تصمیم «کینهتوزانه» او برای اخراج سر الیور رابینز، دبیر دائم وزارت امور خارجه، به دلیل نحوه رسیدگی به بررسی صلاحیت مندلسون، ممکن است به طور غیرقابل جبرانی به رابطه بین وزرا و مقامات ارشد آسیب رسانده باشد.
کسانی که با انبوه اسناد در حال آمادهسازی آشنا هستند، بیم آن دارند که شرمآورترین آنها هرگز منتشر نشود، مانند همان سندی که دارن جونز، دبیر ارشد نخستوزیر، در روز اخراج مندلسون، نامهای «گرم» برای او فرستاد. استارمر تنها دبیر دائمی سابق (پستی که او به عنوان مدیر دادستانی عمومی در اختیار داشت) است که به نخست وزیری رسید، اما عدم درک آشکار او از همان فرآیندی که از آن حمایت میکند، مقامات را به این نتیجه رسانده است که او بهتر از سلف خود - بوریس جانسون - که بیشترین انتقاد را از او میکنند، نیست.
یک مقام سابق میگوید: ««رهبران ارشدی که در دوران چندین نخستوزیر در آنجا بودهاند، میگویند که اوضاع از قبل هم بدتر شده است، حتی در مقایسه با بدترین دوران بوریس جانسون. مردم از نحوه برخورد نخستوزیر خشمگین هستند.»
یکی دیگر از کهنه سربازان وستمینستر میگوید: «امیدوارم این [وضعیت] بالاخره روایت پوچ «کی یر استارمر مرد شریفی است» ، را از بین ببرد. او یک عوضی بیعرضه است که تنها استعداد سیاسیاش سرزنش دیگران به خاطر شکستهای خودش است.» در عرض ۲۲ ماه، نخستوزیر اکنون سومین رئیس دفتر، سومین دبیر کابینه و پنجمین مدیر ارتباطات خود را سر کار آورده است. یکی از مقامات سابق اشاره میکند که تعداد اخراجی-ها از زمان تاچر به این سو، از هر دولتی بیشتر است.
این فرد ادامه می دهد: «بوریس زیاد در مورد اخراج افراد صحبت میکرد، اما فقط حرف میزد و بیخیال بود.» حتی مورگان مکسوینی، رئیس دفتر سابق استارمر که مسؤول اصلی این انتصاب بود، اخیراً به یکی از دوستانش گفته بود: «من همیشه میدانستم که کییر در نهایت مرا از صحنه بیرون خواهد کرد.»
طنز ماجرا اینجاست که استارمر در ابتدا از مندلسون حمایت نکرد. او جورج آزبورن، صدراعظم سابق حزب محافظهکار را میخواست. از تیم نزاکت و اخلاق (PET) در دفتر کابینه خواسته شد تا در مورد نامزدها تحقیقات لازم را انجام دهند. یکی از مقامات میگوید: «در آن زمان آزبورن کاندیدای مورد نظر او بود. او هیچ قصدی برای انتخاب مندلسون نداشت تا اینکه مورگان [مکسوینی] این کار را انجام داد. در تاریکترین لحظات، نخستوزیر احتمالاً با خودش فکر میکند: «چطور به خاطر کسی که اصلاً نمیخواستم، در این مخمصه گرفتار شدهام؟»
بررسیهای تیم نزاکت و اخلاق، موضوع نزدیکی مندلسون به جفری اپستین، کودکآزار محکومشده، را مطرح کرد. استارمر و مکسوینی این نگرانیها را کنار گذاشتند. سایمون کیس، دبیر وقت کابینه، گفت که مندلسون نباید تا زمانی که رسماً صلاحیتش تأیید نشده، منصوب شود. این هم نادیده گرفته شد.
سپس دفتر کابینه اعلام کرد که اصلاً نیازی به بررسی صلاحیت نیست، تصمیمی که فیلیپ بارتون، دبیر دائم وزارت امور خارجه قبل از رابینز، با چنگ و دندان در برابر آن مقاومت کرد، در حالی که دفتر خصوصی استارمر او را تحت فشار زیادی قرار داد.
مکسوینی تماس گرفتن با بارتون و درخواست «فقط تاییدش کن» را تکذیب کرده است. اما دوستان مکسوینی انکار نمیکنند که او وزارت امور خارجه را تشویق میکرد «کار را ادامه دهد». گفته میشود که این اختلاف در تصمیم بارتون برای ترک سمتش در ژانویه سال گذشته نقش داشته است. (پاداش: ۲۶۰،۰۰۰ پوند.) یکی از همکاران سابقش میگوید: «فیلیپ دیگر تحملش تمام شده بود.» یکی از همکاران سابقش میگوید: «دیگر کافی بود.» اگرچه این هم درست است که حزب کارگر میخواست بارتون را برکنار کند «چون در جریان سقوط کابل به تعطیلات رفته بود».
در این شرایط رابینز وارد شد، کسی که به جمع چهار نفر نهایی راه یافته بود تا جانشین کریس به عنوان دبیر کابینه شود، سمتی که به کریس ورمالد رسید. رابینز استخدام شد تا در حالی که بررسی صلاحیتها هنوز در جریان بود، امور وزارت امور خارجه را سر و سامان دهد.
او بدون هیچ تردیدی کارمندان را حذف کرد تا در هزینهها صرفهجویی شود. منابع متعدد میگویند که به رابینز قول داده شده بود که این شغل آخرین شغل او نخواهد بود. یکی از اعضای قدیمی حزب کارگر میگوید: «به او عملاً گفته شده بود که حتی اگر دفتر امور خارجه، کشورهای مشترکالمنافع و توسعه را منفجر کند، همچنان میتواند وزیر کابینه باشد.» رابینز معتقد بود که او همان چیزی را که نخستوزیر میخواهد، ارائه میدهد، همانطور که توافق هوشمندانه اما نامحبوب برگزیت را برای ترزا می ارائه کرده بود. این موضوع همچنین زمانی که ایان کولارد، رئیس امنیت وزارت امور خارجه، نتایج بررسی صلاحیت امنیتی بریتانیا را به او ارائه داد، صادق بود.
دفتر نخستوزیری میگوید مندلسون موفق نشده و مجوز او رد شده است. رابینز به نمایندگان مجلس گفت که آنها رویه موجود در وزارتخانههایی مانند وزارت امور خارجه و وزارت دفاع را درک نمیکنند؛ جایی که احکام بررسی صلاحیت امنیتی بریتانیا فقط یک توصیه است.
این ناهماهنگی ها و بی برنامگی ها تنها گوشه ای از مشکلات دولت استارمر است. در ادامه این گزارش آمده است که این ناهماهنگی ها و هرج و مرج در داونینگ استریت، موجب شگفتی مردم شده است. همچنین از محیط کاری آنها خبرهایی به گوش می رسد که بریتانیایی ها را متعجب کرده است. یکی از کارمندان سابق دولت میگوید: «وزرای کابینه در وضعیت کابوسواری قرار دارند، زیرا نیروی کار خشن و بسیار تندخویی دارند که از قبل فرسوده شده است.» فرد دیگری که به چندین نخستوزیر خدمت کرده است، میگوید نمایندگان حزب کارگر باید از خواب بیدار شوند.
او ادامه میدهد: «آنها نمیفهمند، زیرا مدت خیلی کوتاهی است که اینجا هستند، اما افرادی که مدتهاست در اینجا فعالیت دارند، میبینند که استارمر دقیقاً همان رفتاری را دارد که بوریس جانسون انجام می داد. اوضاع در داونینگ استریت از بدترین دوران حضور بوریس جانسون هم بدتر است. تنها کسانی که اکنون میتوانند کشور را نجات دهند، نمایندگان حزب کارگر هستند.»
